— Nëse e dëshiron kaq shumë, unë do ta sjell në jetë fëmijën tënd! Por e kupton çfarë çmimi paguaj për këtë? Pas lindjes trupi ndryshon, humbet forma… ndërsa unë jam modele. A e imagjinon sa sakrificë bëj për ty? — Fjolla Hasani rrinte me këmbët kryq, e veshur me një robdishan të shkurtër. Këmba e saj e gjatë dhe elegante lëkundej ngadalë, ndërsa ajo pinte me qetësi lëng portokalli.
— E kuptoj, sigurisht që e kuptoj, Fjolla ime… jam gati për gjithçka! — Taulant Curri e vështronte i magjepsur, si i hipnotizuar nga ritmi i lëvizjes së këmbës së saj, që lëkundej si një metronom.
Taulanti ishte muzikant, violist me emër, njeri që e adhuronte të bukurën. Dhe Fjolla e tij ishte mishërimi i saj. Ai e dinte mirë çfarë po kërkonte prej saj. Megjithatë, kishin dy vjet martesë dhe dëshira për një fëmijë i ishte rrënjosur thellë në zemër.
Do të donte një vajzë — të brishtë e të ëmbël si Fjolla. Ai do të ishte gati të sakrifikonte edhe gishtat e tij të çmuar të muzikantit, vetëm që ta mbante në krahë. Ta lante, ta përkundte, ta nxirrte shëtitje në park. Ishte më i madh në moshë se Fjolla dhe ndiente se kishte ardhur koha të bëhej baba. Një mbrëmje, gjatë një koncerti ku interpretoi një elegji të Petrit Fundos, papritur e pushtoi një ndjenjë boshllëku. Ç’kuptim kishte gjithë kjo duartrokitje, nëse në sallë nuk ndodhej vajza e tij për ta dëgjuar me krenari?
Pa atë, gjithçka i dukej hi e pluhur.
Një rrugë pa drejtim, një përpjekje e kotë. Vetëm fëmijët, mendoi ai, ta japin pavdekësinë.
Atë natë, sapo u kthye nga koncerti, iu lut Fjollës me ngulm të mendonte për një fëmijë.
Ajo mbeti e habitur në fillim — kur u martuan, të dy kishin rënë dakord të mos nxitoheshin me fëmijë.
Por Taulanti ishte tashmë një artist i konsoliduar, ndërsa ajo vetëm sa po hidhte hapat e parë në botën e modës. Ai ishte i talentuar dhe i kërkuar; ajo e dinte se kishte bërë zgjedhjen e duhur duke u martuar me të. Nuk duhej të priste derisa ndonjë vajzë tjetër e shkathët t’i sillte atij një fëmijë e ta largonte prej saj. Më mirë të bënte pak naze, të rriste vlerën e saj dhe pastaj të pranonte. Kështu siguronte një të ardhme të rehatshme.
Pas disa kapriçove të tjera, Fjolla më në fund tha:
— Mirë, Taulant… për ty jam gati të heq dorë edhe nga karriera. E di sa shumë të dua, apo jo?
Ai, i prekur, nisi t’i puthte duart me një entuziazëm pothuajse fëmijëror. Ajo mendoi me vete se kishte vepruar në kohën e duhur. Do të lindte, s’do të shpërbëhej bota. Siç i kishte treguar e ëma: pak dhimbje, ca britma e ankesa, dhe gjithçka kalon.
Në fund të fundit, jeta e një modeleje është e shkurtër. Askush s’e di sa zgjat suksesi në pasarelë. Ndërsa Taulanti tashmë e kishte siguruar veten dhe atë. Prandaj duhej ta pranonte ofertën e fatit.
— Taulant, jam gati të sakrifikoj gjithçka për ty, sepse të dua me gjithë zemër, — tha ajo me një shprehje të pafajshme në fytyrë.
Ai e përqafoi fort, i mbushur me mirënjohje dhe lumturi, pa e ditur se sa thellë dhe sa larg do t’i çonte kjo zgjedhje të dyve në rrugën që sapo kishin vendosur të nisnin.