— Është fat i madh që u kryqëzuan rrugët tona. Ka aq shumë mashtrim e ligësi përreth… Ndërsa ti… ti je kaq e pastër, — pëshpëriti Taulanti me bindje.
Brenda vetes, Fjolla Hasani i duartrokiti vetes. “Shkëlqyeshëm, Fjolla! Nuk i paske bërë kot ato kurse aktrimi. Di të luash rolin kur duhet.”
Gjatë gjithë shtatzënisë, Taulant Curri e trajtoi si kristal. E mbante në pëllëmbë të dorës, e përkëdhelte me kujdes të tepruar. Asaj, çuditërisht, i pëlqeu ky adhurim i vazhdueshëm; ndihej si në pasarelë, në qendër të vëmendjes. Çdo mendim i tij rrotullohej rreth saj dhe foshnjës që pritej të vinte në jetë.
Ajo e dinte mirë se ai ëndërronte një vajzë. Për vete, Fjolla nuk kishte ndonjë dëshirë të veçantë. Në familjen e saj kishin qenë pesë fëmijë. Ajo, më e madhja. Pas saj erdhën tri motra — Elsa Sinani, Ina Tahiri dhe Zhaneta Gjoni — dhe në fund, vëllai i vogël, Lavdrim Gjeloshi. Që e vogël, Fjolla kishte mbajtur mbi supe përgjegjësinë për të gjithë. E ëma mezi i përballonte shtatzënitë, e më pas lodhej me rritjen e tyre. Deri në moshën dhjetëvjeçare, Fjolla kishte qenë e vetme, por i ati donte me çdo kusht një djalë dhe e shtyu gruan të sillte në jetë fëmijë pas fëmije.
Kur më në fund u largua nga shtëpia, ajo i premtoi vetes një gjë: do të jetonte për veten, dhe sa më mirë të ishte e mundur. Pa fëmijë. Pa sakrifica.
Pikërisht për këtë kishte zgjedhur Taulantin — i zhytur në muzikë, i bindur se nuk kishte nevojë për pasardhës, dhe mbi të gjitha, i stabilizuar financiarisht. Por ja që papritur ai nisi të fliste për trashëgimtarë.
Në kontrollin me ultratinguj shkoi më vonë nga sa duhej. Ndihej e shkëlqyer, madje më e bukur se kurrë. Derisa barku filloi të dukej, ajo vazhdonte të merrte pjesë në sfilata. Madje organizatorët vendosën ta shfrytëzonin gjendjen e saj — një koleksion i tërë për gra shtatzëna. Fjolla ishte në qiellin e shtatë.
— Keni binjakë, zonjë. Një vajzë dhe një djalë. Kombinim i përkryer — gjithçka me një herë, — i tha mjekja me buzëqeshje.
Fjolla mbeti pa fjalë. Binjakë? Pse i duheshin dy? Një vajzë do të mjaftonte — një vajzë për ta lidhur Taulantin edhe më fort pas vetes, që ai as të mos mendonte ndonjëherë të largohej. Edhe pse, për momentin, ai nuk jepte shenja të tilla.
Për të ardhmen, do të kishte një argument të fortë: kishte hequr dorë nga karriera për të dhe i kishte dhuruar një bijë. Taulanti po bëhej gjithnjë e më i ndjeshëm; ajo ishte e bindur se nuk do ta braktiste. Por djali? Ç’punë i duhej asaj një djalë?
Iu kujtua si kishte ndërruar pelena e kishte përkundur Zhanetën dhe Lavdrimin, pothuajse njëri pas tjetrit. Jo, kurrë më atë barrë. Ajo pranonte vetëm një fëmijë. Duhej të gjente një zgjidhje sa më shpejt dhe vendosi të mos i tregonte Taulantit asgjë për binjakët.
Ka plot gra që ëndërrojnë një foshnjë dhe nuk munden ta kenë. Ajo do të gjente mënyrën për të hequr qafe djalin e padëshiruar. Për ta forcuar martesën me Taulantin mjaftonte një vajzë. Të mbante mbi supe dy fëmijë njëherësh do të thoshte të vinte kryq mbi jetën e saj.