Ajo e dinte mirë se Taulant Curri nuk do të pranonte kurrë të sillte një dado në shtëpi; ai nuk i duronte njerëzit e huaj që hynin në hapësirën e tij. Në njëfarë mënyre ishte me fat që Fjolla Hasani ishte rritur në fshat dhe ishte mësuar me punë e sakrifica. Gatuante shpejt, me dorë të mbarë, dhe nuk ankohej. Por të merrte mbi shpatulla dy foshnja njëherësh? Kurrë. Nuk kishte ëndërruar një jetë të tillë.
Ajo e kishte bërë planin në mendje me imtësi: nëse do të duhej, do të paguante. Para kishte. Do ta sillte në jetë djalin dhe menjëherë do të hiqte dorë prej tij. Taulanti s’duhej të merrte vesh asgjë. Foshnja nuk do të mbetej pa familje – për të tillë fëmijë prindërit prisnin në radhë. Në fund, mendonte ajo, të gjithë do të dilnin të kënaqur.
Por lindja nisi më herët nga sa pritej.
Taulanti, çuditërisht, u trazua thellë. Deri atëherë, vetëm koncertet dhe turnetë e tij e kishin bërë të dridhej nga emocionet. Fjollën e donte, madje e adhuronte, por puna kishte qenë gjithmonë mbi gjithçka. Tani sillej si i marrë, i shqetësuar për të dhe për foshnjën, sikur asgjë tjetër në botë të mos kishte rëndësi.
Fjolla e përjashtoi menjëherë mundësinë e operacionit. Nuk pranonte të mbetej me shenja, qoftë edhe të padukshme. Pozicioni i bebeve ishte i rregullt, por në çastet e fundit djali u kthye ndryshe. Ajo e ndjeu panikun që përfshiu sallën.
Një zë i ashpër shpërtheu se duhej bërë ndërhyrje kirurgjikale dhe jo të dëgjohej dëshira e gruas në lindje. Tani ishte vonë; jeta e nënës dhe e të dy foshnjave ishte në rrezik. Rreth saj u mblodhën disa mjekë dhe frika e përshkoi si të ftohtë. “Po sikur të vdes?” – i shkoi ndër mend. E pa veten të re, të shuar papritur. Fëmijët pa ardhur ende në jetë, Taulanti që do të vuante për pak kohë e pastaj do të gjente tjetër grua. Përse i ndodhte kjo? Pse kishte pranuar të lindte?
Një mendim i çuditshëm i rrëshqiti në tru: ndoshta djali ishte kthyer sepse e kishte ndier që ajo s’e donte. E hodhi tej si marrëzi. Si mund të ndiente ai gjëra të tilla? Ishte vetëm një foshnjë.
Megjithatë, mes dhembjeve dhe dëshpërimit, nisi t’i lutej në heshtje: “Të lutem, kthehu siç duhet.” Pastaj, e irrituar, sikur e urdhëronte: “Kthehu, kokëfortë! Përndryshe do të vdesim të tre – ti, unë dhe motra jote! Lëviz menjëherë!” Dhe në një shpërthim të fundit mendimi, premtoi: “Nuk do të të jap askujt, vetëm kthehu.” Ishte mendimi i fundit i kthjellët para se një tjetër valë dhimbjeje ta përfshinte dhe salla të mbushej sërish me zëra të nxituar.
Papritur, ajo ndjeu një ndryshim brenda vetes.
— U kthye! Sa e pabesueshme! — thirri mamia e habitur. — Çfarë fati i madh…