— Shty, mamush, edhe pak… forcohu! Mos e lësho djalin, ai sikur na dëgjoi, na shpëtoi të gjithëve — veten, ty dhe motrën e tij! Edhe një herë… ja ku janë, të vegjlit e tu… sa të bukur! Një djalë dhe një vajzë. Të dy shëndoshë e mirë…
Fjolla Hasani mezi merrte frymë, por në kraharor i vërshoi një ndjenjë që nuk e kishte provuar kurrë më parë. Taulant Curri ishte jashtë vetes nga gëzimi; telefoni i saj u mbush me mesazhe plot entuziazëm, me fjalë që dridheshin nga lumturia. Edhe ajo vetë nuk po arrinte ta kuptonte çfarë po ndodhte brenda saj.
Ku u zhduk ajo bindja e errët se djali ishte i padëshiruar? Në cilin çast iu tret ai mendim i ftohtë?
Kur ia sollën foshnjat për t’i dhënë gji, ajo i vështroi gjatë. U habit: djali kishte tiparet e saj, po ajo formë sysh, po ajo buzëqeshje e lehtë; ndërsa vajza ishte pasqyrë e gjallë e Taulantit.
I vogli hapi sytë, dhe Fjollës iu duk sikur në atë shikim të njomë lexoi një pyetje të heshtur: “E mban mend çfarë më premtove? Nuk do të më largosh, apo jo?”
Ajo i mbajti të dy pranë kraharorit dhe u drodh nga turpi. Si kishte mundur të mendonte qoftë edhe për një çast të hiqte dorë nga biri i saj, i sjellë në jetë me aq dhimbje? Ishte një mjegull e çmendur para lindjes, një hutim i pashpjegueshëm — asgjë më shumë.
Taulanti anuloi koncertin dhe refuzoi turneun. Tani ishte baba i dy fëmijëve — një djali dhe një vajze. Vetë mendimi e mbushte me një ndjesi të re, të ndritshme, sikur jeta të kishte marrë papritur një kuptim më të thellë.
Gjashtë muaj më vonë, për violistin Taulant Curri flitej gjithandej si për një interpretues të jashtëzakonshëm.
Fjolla vendosi ta ndërpriste përkohësisht modelingun. Por kur fëmijët mbushën tre vjeç, shtëpitë e modës nisën ta ftonin sërish, këtë herë bashkë me të vegjlit. Flitej se ajo dukej edhe më rrezatuese se Arlinda Nano.
Sytë e saj bojëqielli, me atë shkëlqim si perla, tashmë kishin një thellësi të re, sikur mbartnin një sekret të madh mbi jetën. Ndërsa Bleona e vogël dhe Gëzimi ishin mahnitës para aparatit fotografik — plot sharm dhe natyrshmëri.
Megjithatë, pas një kohe, Fjolla u tërhoq përfundimisht nga pasarelat. Ajo mënyrë jetese nisi t’i dukej e zbrazët. Zgjodhi t’i përkushtohej plotësisht rritjes së fëmijëve dhe, krejt papritur edhe për veten, mori një nismë të re: së bashku me një mike hapi një kopsht privat për fëmijë me vështirësi të shkaktuara nga trauma gjatë lindjes.
Taulanti mbështet çdo hap të saj, duke financuar projektin me krenari. Ata e vlerësojnë njëri-tjetrin si gjënë më të shtrenjtë dhe i adhurojnë fëmijët e tyre — Bleonën dhe Gëzimin.
Dhe thonë se, kur në sallën e koncertit ndodhet Fjolla me vajzën dhe djalin, interpretimi i Taulant Currit ngjan i mbinatyrshëm — si tinguj engjëllorë.
Sepse përballë tij ai sheh sytë e gruas që i dhuroi jetën e re, sheh sytë e Bleonës dhe të Gëzimit. Dhe pikërisht aty, në atë vështrim të trefishtë, ai gjen domethënien më të madhe të ekzistencës së tij.