Arjana Begaj nuk u besonte shumë fjalëve; ajo i besonte orareve, boshllëqeve dhe gjurmëve që mbeteshin pas. Vitet në drejtorinë kundër trafikut të narkotikëve e kishin mësuar të dallonte gënjeshtrën nga mënyra si dikush heshtte pak më gjatë seç duhej, ose nga gishti që rregullonte pareshtur manshetën. Gëzim Kola, burri i mikeshës së saj të vjetër, Zana Tafa, kishte nisur të “rrëshqiste” tre muaj më parë. Nuk ishte parandjenjë. Ishte llogari e ftohtë.
— E imagjinon, Arjana, tani shkon shpesh me shërbim në Elbasan. Thotë se kanë hapur një qendër të re logjistike, — Zana trazonte sheqerin në kafenë tashmë të ftohtë dhe shihte nga dritarja e kuzhinës. — Kthehet i shtrydhur fare, drejt e në dush. As darkë nuk ha.
Arjana Begaj tundi lehtë kokën dhe regjistroi çdo hollësi. Zana shihte lodhjen e një bashkëshorti punëtor; Arjana shihte një mënyrë klasike për të fshirë provat. Pas dushit nuk mbetej aromë parfumi të huaj, ndërsa “jam i rraskapitur” ishte justifikim i përsosur për t’u shmangur pyetjeve të sikletshme në shtrat.
— Gëzimi ka qenë gjithmonë njeri i punës, — tha Arjana me zë të qetë, ndonëse sytë e saj blu tashmë po kontrollonin korridorin.
Mbi komodinën pranë derës ishte një faturë lavazhi, e rënë rastësisht nga xhaketa e Gëzim Kolës. Arjana e përshkoi me sy: “19:45, pastrim i plotë i sallonit”. Elbasani ishte tri orë larg. Nëse ai ishte nisur në shtatë të mbrëmjes, siç i kishte thënë Zanës, nuk mund të ndodhej në lavazh në atë orë. Pra, ai nuk kishte shkuar askund.
Një javë më pas, Arjana Begaj “rastësisht” u gjend pranë qendrës së biznesit ku ndodhej zyra e Gëzim Kolës. Ajo nuk po e ndiqte; po bënte zbulim terreni. Në 18:15, Gëzimi doli nga ndërtesa. Përkrah tij ecte një vajzë: kyçe të holla, prerje flokësh e guximshme, moshë pak më e madhe se vajza e Zanës. Fjolla Rexha.
Gëzim Kola sillej si fillestar që s’di të fshehë gjurmët: kthente kokën herë pas here, por ndërkohë e mbante vajzën fort nga bërryli. Në lëvizjet e tij kishte diçka ngjitëse, fitimtare. I hapi derën e fuoristradës, pastaj, para se të ulej në timon, e puthi shpejt në majë të kokës.
Arjana shënoi orën: 18:22. Pas pesë minutash, Zanës do t’i vinte mesazhi: “Më zgjatet mbledhja, do të kthehem vonë.”
Fundjavën tjetër u mblodhën në vilë. Gëzim Kola ishte në formën e tij më të mirë. Mbushte gotat me verë të shtrenjtë, tregonte barsoleta dhe e mbante Zana Tafën për supe. Por Arjana vërente sesi ai kontrollonte vazhdimisht telefonin, të lënë përmbys mbi tavolinë.
— Gëzim, ç’është ajo puna e magazinës në Elbasan? — pyeti Arjana si pa të keq, ndërsa priste djathin. — Një i njohuri im nga dogana më tha se atje gjithçka është bllokuar për momentin.
Për një çast, Gëzim Kola ngriu. Qepalla iu drodh mezi dukshëm: reagim tipik ndaj një pyetjeje kontrolli. Nyjat e gishtave që shtrëngonin gotën iu zbardhën.
— I njohuri yt gabon, — ia preu ai, me zërin gjysmë toni më të ulët. — Ne kemi projekt special atje. Konfidencial.
— E kuptoj, — buzëqeshi Arjana. — Puna është e shenjtë.
Ajo e pa zemërimin që iu ndez brenda. Ai e kuptoi se Arjana po gërmonte. Por ende nuk dinte që ajo, përmes lidhjeve të veta, kishte kërkuar tashmë lëvizjet e llogarive të tij personale. Aty kishte gjëra me interes: gjatë dy muajve të fundit, Gëzim Kola kishte kaluar një shumë të madhe, rreth dy milionë Lekë, në llogarinë e një shoqërie me emrin “Vektor”. Në letra, pagesë për shërbime konsulence. Në të vërtetë, nxjerrje e parave të përbashkëta para zbatimit të planit kryesor.
Të hënën, rrufeja ra pikërisht në zyrën e Arjana Begajt. Erdhi Zana Tafa. Fytyrën e kishte gri, duart i dridheshin aq fort sa nuk mbante dot gotën me ujë.
— Ai po ikën, Arjana… — pëshpëriti. — Tha se ka gjetur dashurinë. Tha se unë “jam tharë”, ndërsa atij i duhet të marrë frymë.
— Çfarë tha për pasurinë? — Arjana kaloi menjëherë në gjendje marrjeje në pyetje.
— Thotë se firma është në prag falimentimi. Sipas tij, apartamenti është lënë peng për një kredi që e ka marrë për atë projektin në Elbasan. Më propozon të ndahemi pa zhurmë: mua më lë makinën e vjetër dhe vilën, ndërsa ai merr borxhet dhe largohet me një çantë të vetme.
Arjana ndjeu t’i ngrihej brenda një tërbim i akullt, ai lloj zemërimi që e njihte mirë nga puna operative. Gëzim Kola nuk po largohej thjesht nga martesa; ai po kryente një grabitje të organizuar ndaj familjes së vet.
— Zana, më dëgjo me kujdes, — Arjana u përkul përpara. — Nesër shkojmë te noteri. Ai mendon se ti do ta firmosësh marrëveshjen e ndarjes së pasurisë. Por nuk e di që unë kam marrë përgjigjen nga arkivi për “Vektorin” e tij.
Në mbrëmje, Gëzim Kola u shfaq te shtëpia e Arjana Begajt.