Tani nuk kishte më asnjë përpjekje për t’u dukur si fqinj i sjellshëm apo njeri me edukatë. Qëndronte në prag, duke sjellë me vete aromën e duhanit të shtrenjtë dhe atë paturpësi të rëndë që e kanë vetëm ata që besojnë se askush nuk mund t’i prekë.
— Ajo është tridhjetë vjet më e re! — shpërtheu ai, sapo Arjana Begaj u përpoq t’i kujtonte ndërgjegjen. — Kam të drejtë ta jetoj jetën time! Kam punuar si qen gjithë këto vite, meritoj pak gëzim, jo këtë zymtësi pa fund me Zanën. Mos u fut aty ku s’të takon, Arjana. Se pastaj edhe unë mund të kujtoj si dole ti nga strukturat. Nuk ishte gjithçka aq e pastër, apo jo?
Arjana e pa drejt në sy. Në sytë e saj të kaltër nuk kishte asnjë grimë frike. Vetëm ai vështrim i ftohtë, profesional, me të cilin shikohet një i dyshuar pak para se t’i lexohet akuza.
— Gëzim, po bën një gabim të madh, — tha ajo ulët. — Ti kujton se je gjahtari. Në të vërtetë, në këtë histori je vetëm një gjurmë mbi rërë.
Ai qeshi me përçmim, përplasi derën dhe iku. Një orë më vonë, telefoni i Arjanës ra. Thirrja vinte pikërisht nga ai arkiv ku ajo kishte kërkuar lidhjet e Fjolla Rexhës.
— Arjana Begaj? Kemi një zhvillim për personin që po verifikonit… Doli që Fjolla nuk është thjesht dashnore. Tre vjet më parë ka pasur dënim për mashtrim në vlera të mëdha. Dhe “mbikëqyrësi” i saj është i njëjti jurist që tani po përgatit letrat e divorcit të Gëzim Kolës.
Arjana e mbylli telefonin ngadalë. Kurthi ishte mbyllur, por jo rreth Zanës.
Gëzim Kola ndihej fitimtar. Sipas mënyrës së tij të të menduarit, bota ndahej në grabitqarë dhe në gjah. Zana Tafa, gruaja me të cilën kishte kaluar tridhjetë vjet, brenda pak ditësh ishte kthyer për të në një barrë të panevojshme. Ai as nuk lodhej ta fshihte këtë, kur vinte në shtëpi për të marrë rrobat.
— Gëzim, ti më kishe premtuar se në shtator do të shkonim bashkë në sanatorium. Unë madje kisha filluar të shihja edhe paketat… — Zana qëndronte te dera e dhomës së gjumit, duke shtrënguar në duar një peshqir kuzhine.
— Harroje, Zana. Shtatorin do ta kaloj në ishuj. Me dikë që nuk flet gjithë ditën për tensionin dhe uljet e çmimit të detergjentit, — ia ktheu ai, duke hedhur në valixhe një xhaketë lëkure të shtrenjtë. — Dhe mos më shiko ashtu. Të kam lënë mjaftueshëm që të mos mbetesh në rrugë. Shtëpia e fshatit, dyzet kilometra larg qytetit, ka ajër të mrekullueshëm.
Arjana e ndiqte skenën nga dera e hapur. Kishte ardhur për ta marrë shoqen te vetja. Sytë e saj të kaltër mbeteshin të ngrirë. Në çantë mbante diktofonin, ku tashmë ishte regjistruar ky “rrëfim” i pavullnetshëm. Si ish-punonjëse operative, ajo e dinte mirë: në gjykatë, për një çështje mashtrimi, regjistrime të tilla nuk ishin gjithmonë provë vendimtare, por në përballje psikologjike kishin vlerë të paçmuar.
— Gëzim, je i sigurt që “Vektori” është liman i sigurt? — foli Arjana, e mbështetur te korniza e derës.
Ai u kthye vrullshëm. Për një çast fytyra iu shformua dhe në sy i kaloi një hije dyshimi. Pastaj e mblodhi veten menjëherë.
— Prapë me pyetjet e tua, Arjana? Të thashë, mos u përziej. Ti këtu nuk je askush. Vetëm një shoqe e dështuar, me një të kaluar që nuk mban erë të mirë. Merru me dosjet e tua.
— Dosjet nuk janë të gjitha njësoj, — Arjana bëri një hap brenda dhomës. — Ka edhe nga ato që ruhen në arkivat e sistemit penitenciar. Ti e dije që Fjolla Rexha nuk është thjesht “dashuria e jetës sate”, por një profesioniste e manipulimit social? Mbiemri i saj i vërtetë nuk është ai që përdor në Instagram. Ka dalë në një dosje për përvetësim asetesh në Shkodër. Skemë e provuar: fiton besimin e një burri me para, i nxjerr fondet përmes shoqërive fiktive dhe pastaj zhduket.
Gëzimi qeshi, por e qeshura i doli e thatë dhe e shkurtër. Filloi të puliste sytë më shpesh se zakonisht; shenjë e qartë se mendja po kërkonte me dëshpërim një kundërpërgjigje.
— Marrëzira. Thjesht më ke zili. Fjolla më do mua, jo paratë e mia. Ne i kemi folur të gjitha. Nesër firmos marrëveshjen e fundit me juristin dhe jemi të lirë.
— Edhe juristi është figurë interesante, meqë ra fjala, — vazhdoi Arjana, duke goditur të njëjtën pikë me qetësi të pamëshirshme, si në një marrje në pyetje. — Saimir Nikolla, apo jo? I njëjti që, çuditërisht, ka qenë pranë të gjithë “objektivave” të Fjollës gjatë pesë viteve të fundit. Ti mendon se po nxjerr paratë nga familja? Jo, Gëzim. Ti thjesht po ua paketosh atyre gati për t’i marrë.
Gëzim Kola iu afrua aq shumë, sa mes tyre mbeti vetëm një hap. Prej tij vinte aromë parfumi të kushtueshëm dhe nervash të tendosur.
— Po hape gojën qoftë edhe një herë para Zanës për “Vektorin” apo për dokumentet, do të të shtyp. Kam lidhje atje ku duhet, dhe ti e di mirë.