— E di fare mirë se çfarë lidhjesh ke. Edhe ti e di pse u mbyll shërbimi yt në strukturat e antidrogës, apo do t’i nxjerrim edhe një herë dosjet e vjetra?
— Dosjet e mia janë të pastra, Gëzim. Ndërsa për ty, materiali është pothuajse gati, — Arjana Begaj nuk ia uli sytë. — Hipotekën e apartamentit e ke kaluar si garanci te një njeri i përdorur si fasadë, apo jo? Me njëzet e katër për qind interes vjetor. Kontratën e huasë e keni firmosur me datë të kthyer mbrapsht. Në pamje të parë është një veprim fiktiv sipas nenit 170 të Kodit Civil, por sapo të provohet qëllimi, futet menjëherë te mashtrimi, neni 159.
Zana Tafa lëshoi një britmë të mbytur dhe mbuloi gojën me pëllëmbë. Gjysmën e atyre termave nuk i kuptonte, por e ndiente me trup se pas shpinës së saj po zhvillohej një betejë e vërtetë.
Gëzimit iu këput freri. Ai zgjati dorën dhe e kapi Arjanën nga supi, por ajo ia mbërtheu kyçin me një lëvizje të shpejtë, të mësuar dikur. Një përdredhje e shkurtër, e saktë, dhe biznesmeni rënkoi, duke u ulur përdhe nga dhimbja.
— Duart, Gëzim, — i pëshpëriti ajo pranë veshit. — Nuk besoj se do të të pëlqente të vinte policia e të shënonte sulm fizik në procesverbal. Do ta bënte shumë më të vështirë atë “daljen tënde të lirë”.
Ai u shkëput me vrull dhe nisi të fërkonte kyçin. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe.
— Dil jashtë nga shtëpia ime! Të dyja, jashtë! Nesër në dhjetë jeni te noteri. Po nuk erdhët, Zana do të përfundojë në rrugë me vendim gjykate. E çregjistroj si ish-anëtare familjeje sa hap e mbyll sytë.
Arjana e nxori Zanën, që po qante me dënesë, nga apartamenti. Jashtë i priti një erë e mprehtë që të priste fytyrën.
— Arjana, çfarë po bën ai? Pse sillet kështu? — Zana ishte varur pothuajse e tëra pas krahut të saj.
— Ai nuk po vepron vetë, Zana. Po luan një rol që ia kanë shkruar të tjerët. Vetëm se ka harruar diçka: në këtë lojë ka edhe një lojtar tjetër që e sheh gjithë tabelën.
E uli shoqen në makinë dhe mbylli derën. Në mendjen e Arjanës plani tashmë kishte marrë formë. Nuk bëhej fjalë për të shpëtuar një martesë; aty nuk kishte mbetur asgjë për t’u shpëtuar. Duhej të fiksoheshin provat dhe të mbyllej gjithçka me një veprim të kontrolluar.
Nxori telefonin dhe formoi një numër.
— Alo, Erion? Jam Arjana. Të kujtohet borxhi që më ke për atë historinë e kontrabandës? Më duhet ndihmë operative. Nesër, në dhjetë të mëngjesit, te zyra noteriale në rrugën kryesore, do të bëhet një kalim pasurie. Duhet të organizohet një “kontroll rastësor” i dokumenteve, në kuadër të monitorimit të veprimeve të dyshimta. Po, objekti është shumë i sigurt në vetvete. Jo, nuk më duhet mbulim, do të jem brenda.
Ajo hodhi sytë te pasqyra e makinës. Prej andej e vështronte një grua e ftohtë, me flokë të zinj në blu dhe me një shikim që Gëzim Kolës nuk i premtonte asgjë të mirë.
Pika e fundit ishte vendosur. Të nesërmen Gëzimi do të firmoste dokumentet që, sipas tij, do ta bënin të pasur dhe të lirë. Por Arjana e dinte mirë: në atë arkiv që sapo kishte përmendur, ndodhej një vërtetim i vogël, mjaftueshëm i fortë për ta kthyer avokatin e tij në bashkëpunëtor dhe “dashurinë” e tij në provën kryesore materiale.
Mbetonte vetëm një rrezik. Arjana e kuptonte se Zana mund të thyhej në çastin e fundit.
— Zana, më beson? — e pyeti ajo, duke e parë drejt në sy.
— Të besoj… — tha ajo mes lotësh.
— Atëherë nesër, çfarëdo që të them unë, ti vetëm hesht dhe mirato me kokë. Ne nuk po shkojmë për divorc. Po shkojmë në një eksperiment operativ.
Zyra noteriale i priti me erën e letrave zyrtare dhe ajrin e ftohtë të kondicionerit. Gëzim Kola ishte ulur tashmë në një kolltuk lëkure, me këmbën mbi këmbë. Pranë tij rrinte Saimir Nikolla, juristi i tij besnik, i rruar pastër, me kostum trepjesësh dhe me fytyrën e një njeriu që kishte ngrënë bukë gjatë me skema të tilla. Fjolla Rexha priste në korridor, duke parë thonjtë me një shpërfillje të tepruar.
— Po vonoheni, zonja. Koha është para, — Gëzimi i hodhi Arjanës një vështrim të shkurtër, ku iu ndez një tallje e hollë. — Zana, ulu. Firmos letrat dhe je e lirë. Vila, makina dhe pesëqind mijë lekë dëmshpërblim sipër. Kjo është oferta ime e fundit.
Zana, e zbehtë dhe e rrënuar, pa nga Arjana. Ajo i bëri një shenjë pothuajse të padukshme me kokë. Sytë e kaltër të Arjanës atë çast ngjanin me akull polar. Ajo nuk po shikonte thjesht; po lexonte gjithë hapësirën. Në orën 10:05, në zyrë hyri Erion Elezi me rroba civile, por me atë qëndrim trupi që nuk e fsheh dot as një triko e lirë.
— Një minutë, — tha Arjana dhe vendosi pëllëmbën mbi projektmarrëveshjen që Saimir Nikolla ia kishte shtyrë përpara Zanës. — Para se shoqja ime të vërë firmën mbi këtë letër pa vlerë, dua të sqaroj një hollësi. Zoti Gëzim Kola, në dokumente keni shënuar se SHPK “Vektor” del në një rol të veçantë ndaj jush.