si kreditori juaj. A jeni në dijeni, zoti Kola, se drejtori i përgjithshëm i kësaj shoqërie, shtetasi Vasil Çuko, në këto çaste po jep deklarime në kuadër të një verifikimi për pastrim parash?
Gëzim Kola u mbyt me frymë. Saimir Nikolla nuk lëvizi as qerpikun; vetëm gishti i tij u shtrëngua pak më fort rreth stilolapsit.
— Arjana, po flet përçart, — nxori me zor Gëzimi. — Çfarë pastrimi parash? Është një hua e zakonshme biznesi.
— Një hua e zakonshme nuk kalon përmes një kompanie fantazmë, të ngritur para tre muajsh nga një grua që figuron në kërkim kombëtar për një çështje tjetër, në një qark tjetër, — tha Arjana dhe nxori nga dosja pikërisht atë vërtetim arkivor. — Zonja Fjolla Rexha, “muza” juaj, e ka vënë në punë një skemë të ngjashme tre vjet më parë në Shkodër. Dhe, çuditërisht, atëherë avokati i saj ka qenë po zoti Saimir Nikolla. Rastësi e bukur, apo jo?
Në zyrë ra një heshtje e rëndë, ngjitëse, sikur ajri të ishte trashur. Gëzimi e ktheu kokën ngadalë nga juristi i tij. Saimiri vështronte drejt përpara; fytyra i ishte ngrirë në një maskë pa shprehje.
— Gëzim, ajo po gënjen, — foli Saimiri me zë të ulët, por në atë qetësi kishte teh çeliku. — Firmosni. Është blof. Ajo s’ka asnjë kompetencë.
— Unë jo, — pranoi Arjana, duke i bërë me kokë Erion Elezit. — Por nënkoloneli i strukturës kundër krimit ekonomik i ka. Erion, trego urdhrin për sekuestrimin e dokumenteve që lidhen me këtë transaksion.
Sytë e Gëzimit u ngulën te Erioni, dhe brenda tyre nisi të ndizet një dritë e keqe kuptimi. Ai nuk ishte budalla; ishte thjesht një lojtar i dashuruar pas vetes, që kishte besuar se tavolina i përkiste vetëm atij. Pastaj hodhi vështrimin nga Arjana, më pas nga Zana Tafa, e cila rrinte ulur, me gishtat të mbërthyer fort pas krahëve të kolltukut.
— Ti… ti e dije gjithë kohën? — gërhiti ai, duke iu drejtuar Arjanës.
— Unë pashë elementët e veprës penale aty ku ti shihje “jetën e re”, — ia preu Arjana ftohtë. — Ti doje ta nxirrje gruan tënde në rrugë me ca qindarka në dorë, Gëzim. Neni 159, pika katër. Grup personash, me marrëveshje paraprake.
Pikërisht atëherë dera e zyrës u hap me vrull. Brenda u sul Fjolla Rexha; fytyra i ishte shtrembëruar nga tërbimi.
— Gëzim, çfarë dreqin po ndodh?! Pse ka policë këtu? Ikim menjëherë! — Ajo e kapi nga mënga, por Gëzimi ia shkundi dorën, sikur të kishte prekur një gjarpër helmues.
— Ajo është tridhjetë vjet më e re! — përsëriti Arjana fjalinë që ai kishte thënë një ditë më parë, veçse tani tingëllonte si vendim gjykate. — Vetëm se nuk është më e re për ty, Gëzim. Është më e re që të vrapojë më shpejt, sapo të të zënë për fyti.
Gëzimi u lëshua mbi karrige. Në ballë iu mblodhën pika të mëdha djerse. Krenaria e tij, parfumi i shtrenjtë, siguria prej njeriu të paprekshëm — të gjitha u avulluan brenda pak sekondash, duke lënë pas vetëm një burrë të trembur, që më në fund kuptoi të vërtetën: ai nuk kishte qenë gjuetari. Ai kishte qenë karremi.
Saimir Nikolla ishte i pari që e kuptoi se loja kishte marrë fund. Pa thënë asnjë fjalë, vendosi duart mbi tavolinë. Fjolla u tërhoq në qoshe; prerja e saj “e guximshme” e flokëve nuk dukej më moderne, por e bënte të ngjante me një mi të zënë në kurth. Kurse Gëzimi… Gëzimi shikonte Zanën. Në sytë e tij nuk kishte pendesë. Kishte vetëm tmerr kafshëror për atë të ardhme ku nuk kishte më llogari bankare, ishuj dhe Fjollë Rexha, por korridore gri, mure të ftohta dhe marrje në pyetje. Ai e kuptoi se “dalja e lirë” ishte mbyllur përgjithmonë në çastin kur kishte vendosur se tridhjetë vjet besnikëri nuk vlenin më shumë se plehrat.
Arjana Begaj qëndronte në shkallët e zyrës noteriale dhe thithte ajrin e pluhurosur të qytetit. Pa Zanën teksa hipte në makinë: e heshtur, ende e goditur nga gjithçka, por tashmë e mbrojtur nga ana ligjore. Arjana e dinte mirë se shoqes së saj i prisnin muaj të gjatë gjyqesh, për çdo Lek, për çdo aksion të ndërmarrjes që kishin ngritur bashkë. Megjithatë, nyja kryesore ishte prerë.
Kur uli sytë nga duart, vuri re se i dridheshin lehtë. Deformimi profesional nuk të shpëtonte nga neveria që të shkaktonte natyra njerëzore kur zhvishej deri në fund. Arjana e kuptonte tani më qartë se kurrë: Gëzim Kola nuk e kishte dashur kurrë Zanën. Ai kishte dashur rehatinë që i jepte ajo. Dhe kur ajo rehati, sipas tij, u vjetrua, vendosi ta ndërronte me një model të ri, pa vënë re se bashkë me “modelin” vinin edhe prangat.
Bota nuk u bë më e pastër vetëm sepse ajo ndali një biznesmen të dalë nga binarët dhe dy mashtrues të vegjël me ambicie të mëdha. Por atë ditë, teksa shihte në pasqyrën e pasme ndërtesën e noterit që largohej, Arjana ndjeu një kënaqësi të ftohtë, të qetë. Ajo kishte bërë detyrën. “Unë do të jap shpagimin” — dhe këtë herë, shpagimi ishte dokumentuar sipas të gjitha rregullave.