Dhoma ku u drejtua ishte ajo që nuk ishte prekur fare nga koha e pronarëve të mëparshëm. Për arsye që as vetë nuk i kuptonte, e ndiente të domosdoshme të hynte pikërisht aty. Sikur përgjigjja për gjithë atë mister të fshihej brenda atyre mureve të zhveshura.
Sapo hapi derën, mbeti e shtangur. Dy nga muret ishin veshur me karton gipsi të ri, të montuar me kujdes.
— Çfarë dreqin është kjo? — i shpëtoi zëri i dridhur.
Mos vallë po gabonte? Ndoshta kështu kishte qenë që në fillim? Ajo vetë e kishte blerë shtëpinë në gjendje të mjerë, pothuaj të rrënuar. Ndoshta kujtesa po e tradhtonte.
Marsela Kalemi iu afrua murit dhe e preku me majat e gishtave. Jo. Sipërfaqja ishte e freskët, e pastër, vida të reja, materiali sapo i hequr nga ambalazhi. Në cep dalloi veglat. Do të betohej që kaçavida elektrike nuk kishte qenë në atë pozicion herën e fundit. Apo ndoshta e kishte imagjinuar? Ishte në një gjendje aq të rënduar shpirtërore sa mund të kishte harruar gjithçka.
Po pastrimi? Dikush e kishte sistemuar shtëpinë. Ajo pastërti nuk ishte e rastësishme. Me nerva të tendosura, kapi telefonin dhe thirri Klea Vrionin.
— Përshëndetje… më falni, kush ka çelësa të tjerë të kësaj shtëpie? — pyeti pa hyrë në hyrje.
— Më falni? Për cilën shtëpi bëhet fjalë? Kush po flet? — u dëgjua zëri i habitur.
— Oh, falni… jam Marsela, ajo që e bleu shtëpinë nga ju.
— Ah, po, po. Sinqerisht, nuk di gjë. Ne nuk kemi më çelësa, jua dhashë të gjithë. Ndoshta babai im mund t’i ketë lënë ndonjë kopje dikujt, por nuk jam në dijeni. Po ju, nuk i ndërruat bravët? Ka ndodhur ndonjë gjë? Është zhdukur diçka?
— Jo, jo, asgjë nuk mungon. Mos u shqetësoni.
— Nuk shqetësohem, thjesht do të ishte e pakëndshme. Unë mund të mos di diçka. Me babanë nuk kishim marrëdhënie… Pra, nuk është vjedhur gjë?
Marselës iu duk qesharake t’i tregonte se dikush i kishte pastruar dhe rinovuar shtëpinë pa dijeninë e saj. U justifikua për telefonatën dhe e mbylli bisedën. Po atë ditë thirri një ustallar dhe ndërroi të gjitha bravët, si të derës kryesore ashtu edhe të portës së jashtme. Për fat, para kishte mjaftueshëm dhe në dyqanin e veglave në dalje të fshatit gjeti gjithçka që i duhej.
Megjithatë, disa ditë më vonë, zbuloi se në një tjetër dhomë muret ishin përfunduar krejtësisht me karton gipsi, gati për t’u lyer. E pabesueshme! Kush po hynte tani? Bravët ishin të reja. Mos vallë ustai kishte mbajtur nga një kopje çelësi për vete dhe kthehej fshehurazi të vazhdonte punimet?
Çuditërisht, frika nuk e pushtoi. As paniku. Përkundrazi, nisi të kërkonte në internet për histori fantazmash. Pa video të çuditshme ku njerëzit pretendonin se të vdekurit endeshin mes të gjallëve, shfaqeshin në shtëpi, madje i ndihmonin apo i trembnin. Çudi të mëdha! Papritur i shkroi mesazh Kleas: “Si quhej babai juaj?” Përgjigjja erdhi shpejt: “Bardhyl Rexha. Pse?” — “Asgjë, faleminderit.”
T’i thoshe dikujt se një fantazmë po të rregullonte shtëpinë do të tingëllonte marrëzi. Por dikush po ndërhynte, kjo ishte e sigurt.
Po sikur të mos ishte asnjë frymë? Po sikur ajo vetë ta bënte gjithë këtë në ndonjë gjendje të pavetëdijshme? Ky shpjegim dukej më racional. E shtyrë nga një impuls i papritur, telefonoi Krenar Luftën. Budallallëk. Megjithatë ai u përgjigj.
— Po çmendem, — i tha me zë të mbytur. — Kam boshllëqe në kujtesë. Nuk mbaj mend gjëra që ndodhin.
Zëri i tij ishte i akullt. I kujtoi se kur dikush ka probleme shëndetësore, i drejtohet mjekut, jo njerëzve që nuk kanë më lidhje me të.
— Kemi jetuar pesëmbëdhjetë vjet bashkë! — shpërtheu ajo. — Si mund të jemi të huaj?
Por përgjigjja nuk erdhi. Ai kishte thënë ç’të kishte për të thënë dhe kishte mbyllur telefonin. Ka mbaruar, Marsela. Dil vetë në breg.
Në mbrëmje telefonoi e ëma, e cila nuk dinte asgjë. Fliste me vajzën e saj të suksesshme e të lumtur, dhe Marsela luante rolin me sa fuqi kishte. Sapo mbaroi telefonata, u shemb në kolltuk, me kokën mbështetur mbi gjunjë, dhe qau gjatë. Nuk përballonte më vetminë, ndjesinë se ishte e panevojshme për këdo, dhe mbi të gjitha gënjeshtrën ndaj nënës. Si t’ia thoshte të vërtetën? Po cila ishte e vërteta? Se kishte kaluar pesëmbëdhjetë vjet pranë një njeriu që nuk e meritonte?
Kur lotët iu shterën, vuri re mbi tavolinë, përpara saj, një paketë me shami letre.
— Bardhyl… jeni ju? — pyeti me zë që i dridhej. — Unë nuk lashë shami këtu.
Shtëpia mbeti e heshtur. Ajo mori një shami, fshiu fytyrën dhe, me një lloj sfide fëminore, i hodhi përdhe.
— Hajde, shfaqu tani!
Asgjë. Vetëm qetësi e rëndë, boshllëk dhe një vetmi që e shtypte kraharorin. Papritur e pushtoi një dëshirë e errët për t’i dhënë fund gjithçkaje. U ngrit mekanikisht, veshi këpucët dhe u drejtua për nga garazhi, me një vendim të mjegullt që po merrte formë brenda saj.