Ajo mbylli me kujdes çdo derë të garazhit, u sigurua që porta të ishte e kyçur, ndezi motorin dhe u ul në dysheme, me shpinën mbështetur pas murit të ftohtë. Kishte dëgjuar se kështu fundi vinte shpejt: thjesht të zinte gjumi… dhe të mos zgjoheshe më.
Fillimisht gjithçka dukej e qetë. Pastaj filloi kollitja. Ajri iu bë i rëndë, koka i rrotullohej dhe një panik i egër i përshkoi trupin.
“Çfarë po bën, moj e marrë?!” i bërtiti vetes në heshtje. “Nuk lejohet! Në asnjë mënyrë!”
Dhe nëse vërtet kishte diçka përtej? Nëse kjo shtëpi nuk do të lirohej, por do të fitonte edhe një shpirt tjetër të humbur? Ideja e goditi si rrufe. Ajo u përpoq të çohej në këmbë, por këmbët nuk e mbajtën. U rrëzua. Tentoi të zvarritej drejt portës së jashtme, por forcat po e linin. “Ja, mbaroi…” mendoi me një errësirë që po i mbyllte shikimin.
Papritur ra qetësi. Motori u shua. Diku u hap porta dhe një valë ajri i freskët depërtoi brenda. Marsela Kalemi thithi me etje, megjithëse mjegulla në kokë nuk i ishte shpërndarë ende. Duhej të ngrihej. Po të kalonte ndonjë fqinj dhe ta shihte shtrirë aty, do të bëhej nami. Kjo i mungonte fare.
Mbrëmjen e kaloi në shtrat, e mpirë. Gjumi e zuri vonë. Në mëngjes, si me autopilot, zhvilloi disa orë mësimi online. Ndihej e çuditshme, sikur të kishte kaluar përtej dhe të ishte kthyer sërish. Diçka brenda saj kishte mbetur pa frymë në atë garazh.
Pas mësimeve hëngri diçka lehtë. Sytë i shkuan te dyshemeja ku një natë më parë kishte hedhur shamitë. Asnjë gjurmë. Dikush i kishte pastruar. Dhe, mesa duket, i kishte shpëtuar jetën. Përgatiti kafe. Hezitoi një çast, pastaj mbushi dy filxhanë. Njërin e mori për vete, tjetrin e vendosi përballë.
— Urdhëroni, — tha me gjysmë zëri.
Filxhani mbeti i paprekur. Ndoshta gjithçka ishte pjellë e imagjinatës së saj. Ose ndoshta hijet nuk pinin kafe. Marsela mori telefonin dhe formoi numrin.
— Mami, përshëndetje… Mos u tremb, të lutem. Jam ndarë nga Krenar Lufta. Kam blerë një shtëpi dhe dua t’ju ftoj ty dhe babin për vizitë. Sapo të mbaroj disa punime… Po, po… Ah, mami… faleminderit!
Pasi mbylli telefonin, qëndroi gjatë me një buzëqeshje të lehtë. “Nëse je larguar, do të thotë se ashtu duhej,” i kishte thënë e ëma. Sa fat kishte me prindërit! Pse kishte pasur frikë? Turp i kotë.
Pjesën tjetër të ditës e kaloi duke lyer muret. Arriti të përfundonte dy prej tyre. Kur në mbrëmje doli në sallon, vuri re se në filxhanin përballë kishte mbetur vetëm gjysma e kafesë.
U ul ngadalë në karrige.
— Duhet të flasim, — tha qartë.
Heshtje.
Ajo nuk e shihte dot, por e ndiente përballë. Bardhyl Rexha rrinte aty, i padukshëm, ende i hutuar nga ajo që i kishte ndodhur, i paqartë për fatin e vet.
— Bardhyl, kjo shtëpi tani është e imja. E kuptoni? Nuk di si ta zgjidh këtë situatë. Nuk është e lehtë të ndaj çatinë me ju… Është e frikshme. E di që e keni ngritur me duart tuaja. E di sa e padrejtë duket. Më vjen keq për ju… por nëse nuk do të isha kaq e rrënuar pas ndarjes, do të më kishit tmerruar për vdekje. Kështu nuk shkon.
U ndal, pastaj vazhdoi më butë:
— Do ta bëj vetë çdo gjë këtu. Riparimet, pastrimin… ju premtoj. Por duhet të më kuptoni. Jam grua. Ndryshoj rrobat, bëj dush… nuk mund të mendoj çdo çast se më vështron një burrë i panjohur. Nuk mund t’ju përzë. Madje më shpëtuat… as nuk e imagjinoni sa shumë. Por kjo është shtëpia ime. Dhe ju… më falni, Bardhyl… ju keni vdekur. Ka kohë. Gati një vit.
Lotët i erdhën pa paralajmërim. I gjori. Ai e kishte shpëtuar. Po sikur, po të mos kishte jetuar vetëm, dikush ta kishte shpëtuar atë? Ndoshta po. Ndoshta jo. A po gabonte që po e largonte? Nëse dikush do t’i thoshte para pak muajsh se do të besonte në praninë e një të vdekuri, do të qeshte. E megjithatë ai ishte aty. Ish-pronari, që e kishte ndërtuar me mund çdo tullë. Sa e frikshme ishte jeta!
Marsela mori filxhanin gjysmë bosh, e lau me kujdes dhe e vendosi në vend. Ishte e drobitur. Nesër e prisnin mësime të tjera, pastaj lyera e mureve. Duhej të kalonte edhe nga dyqani për disa gjëra.
Bardhyl Rexha qëndronte në verandë dhe vështronte errësirën. Ndihej mirënjohës ndaj asaj vajze. Fjalët e saj — “Ju keni vdekur” — i kishin sjellë qartësi. Deri atëherë nuk e kishte pranuar plotësisht. Askush nuk e shihte. Kishte provuar t’u fliste njerëzve, por më kot. Prandaj kishte vazhduar të bënte atë që dinte: të përfundonte shtëpinë e tij. Vetëm se ajo nuk ishte më e tija. Tani i përkiste Marselës.
Ajo kishte lyer dy mure sot, pa u ndalur. Ai u largua me shpresën se do të vazhdonte njësoj, se nuk do ta braktiste këtë vend. Se do ta donte dhe do të kujdesej për të.
Do ta bënte. S’kishte rrugë tjetër. Ajo e kishte dhënë fjalën.