Ajo e njohu menjëherë atë numër. Ende e njihte, edhe pas dhjetë vitesh martesë, edhe pas një muaji nga divorci, edhe pas gjithë atyre ditëve kur po mësonte të mos dridhej sa herë telefoni jepte një njoftim. Në ekran u shfaq: “Ledion”. Hana ndjeu si i ngjitej në fyt ajo përzierja e vjetër, e njohur. Nuk ishte frikë. Ishte zemërim, një zemërim që për një muaj nuk kishte gjetur dot rrugëdalje dhe ishte ngurtësuar diku poshtë brinjëve, si një gur i rëndë.
Pa e menduar mirë, shtypi butonin e përgjigjes. Gabim.
— Nëna thotë se faturat e shërbimeve i kanë ardhur që para një jave. Pse nuk i ke paguar? — zëri i ish-burrit tingëllonte sikur një ditë më parë kishin ngrënë mëngjes bashkë, sikur mes tyre nuk kishte ndodhur asgjë. I njëjti indinjim i përditshëm, i zakonshëm. Si atëherë kur ajo harronte t’i blinte kosin e preferuar, ose kur zgjidhte programin “e gabuar” në lavatriçe.
Hana mbeti e ngrirë pranë dritares së garsonierës së saj të re, për të cilën paguante një qira marramendëse me paratë që i kishin mbetur nga shitja e makinës së saj të vjetër. Mbi parvaz qëndronte një fikus i dobët, pothuaj i përhumbur; ishte e vetmja gjë që kishte marrë nga apartamenti i përbashkët, përveç dokumenteve dhe dy çantave me rroba.
— Alo? — u dëgjua Ledioni, i paduruar. — Po më dëgjon? Ajo ka pension të vogël, e di shumë mirë.
Po, e dinte. Gjithmonë e kishte ditur. Vjehrra, Shpresa Deda, merrte një pension qesharak, vuante nga tensioni dhe nga dhimbjet e kyçeve, jetonte e vetme në një pallat të vjetër në periferi. Dhe gjatë gjithë tetë viteve që Hana kishte qenë e martuar, kishte qenë pikërisht ajo që merrej me gjithçka: kontrollonte faturat, blinte ilaçet, lante xhamat, e çonte në poliklinikë, ndërronte tubin e gazit, zihej me administratën e pallatit dhe dëgjonte me orë të tëra rrëfime për rininë e dikurshme dhe për kohët e sotme që “nuk ishin më si më parë”.
Nuk i bënte këto nga dashuria për vjehrrën. I bënte nga detyrimi. Sepse Ledioni punonte deri vonë, sepse “ty nuk të kushton gjë”, sepse “ajo tani është edhe nëna jote”. Kjo e fundit ishte fjalia e tij e parapëlqyer. Nëna jote. Sikur Shpresa Deda të ishte bërë gjaku i saj vetëm me një kërcitje gishtash.
Por në zyrën e gjendjes civile, ditën kur firmosën divorcin, ajo lidhje familjare u këput po aq lehtë. U zhduk. Sikur të mos kishte ekzistuar kurrë.
— Nuk i ke paguar, — përsëriti Ledioni, dhe në zërin e tij u fut një ftohtësi metalike. — Dhe të shtunën nuk shkove fare. As me ushqime, as me para për ilaçe. Nëna të priti.
Papritur Hana buzëqeshi. Ishte hera e parë pas një muaji. Buzëqeshja i doli e shtrembër, e hidhur, gati e frikshme.
— Edhe një gjë tjetër, — vazhdoi ai, duke marrë hov. — Dritaret e saj janë për t’u larë.