Është pranverë. Ti e di fare mirë që ajo nuk i ngre dot krahët më lart se supet. Gjithmonë i laje ti. Pse nuk flet?
Hana ia nguli sytë fikusit. Bima dukej e dobët, e rralluar, sikur mezi mbahej gjallë, por të paktën nuk i kërkonte askujt t’i lante xhamat.
— Ledion, — tha ajo me zë të ulët. — Je i sigurt që do ta dëgjosh përgjigjen?
— Çfarë përgjigjeje? — u hutua ai. — Për çfarë po flet?
— Të kujtohet pse u ndave nga unë? — pyeti Hana, dhe zëri i saj, çuditërisht, u bë i qetë, madje i butë. — Më the: “Je plakur, je lodhur, me ty është mërzi. Mua më duhet një grua më e re, një që di t’i gëzohet jetës.”
Ledioni u bllokua. Heshtja mes tyre u zgjat më shumë seç duhej.
— Kjo s’ka lidhje fare, — mërmëriti më në fund. — Po flasim për nënën time.
— Pikërisht, — pohoi Hana, megjithëse ai nuk mund ta shihte. — Për nënën tënde po flasim. Ti doje një grua më të re? Atëherë le t’i paguajë ajo faturat tuaja. Le t’i blejë ushqimet, le t’i çojë ilaçet dhe le t’i lajë dritaret. Tani nëna jote është përgjegjësia jote, Ledion. E jotja. Jo e imja.
— Ç’po thua kështu, ke luajtur mendsh? — zëri iu hollua nga zemërimi. — Ç’punë ka këtu gruaja më e re? Ne u divorcuam sepse më haje kokën çdo ditë! Dhe mamaja s’ka asnjë faj!
Hana qeshi. Jo me histeri, as me hidhërim. Qeshi ashtu si qesh njeriu kur më në fund nuk i dhemb më asgjë.
— Ti ike te Klea nga financa, — ia radhiti ajo qetë faktet. — Ajo është njëzet e gjashtë vjeçe, i lyen flokët rozë dhe pi smoothie. Javën e kaluar postove fotot tuaja nga restoranti. Po nënën tënde ende nuk ia ke prezantuar, apo jo?
Heshtja në anën tjetër të telefonit foli më shumë se çdo justifikim.
— Atëherë ja ku e ke rastin, — vazhdoi Hana. — Ka ardhur koha t’i njohësh. Merre gruan tënde të re e të rehatshme dhe çoje te mamaja. Le ta shohë vetë sa punë ka. Faturat janë aty, kuponët e gjashtë pagesave, në sirtarin e majtë të tavolinës së kuzhinës. Ilaçet: në mëngjes për tensionin, në mbrëmje për kyçet, dhe patjetër kura me gjilpëra një herë në tre muaj; ajo e di cilat. Ushqimet: gjizë, kos, hikërror, pulë, mish derri jo, se i rëndon. Dritaret lahen një herë në muaj, më mirë me leckë me bisht të gjatë. Edhe diçka: i pëlqen kur dikush i lexon me zë romanet e vjetra policore. Nuk është detyrim, por po t’ia lexoni, do t’ju jetë mirënjohëse. Paç fat, Ledion.
— Ti… — nisi ai, por Hana e mbylli telefonatën.
Për disa çaste ajo mbeti duke parë ekranin e nxirë, duke pritur që ai të telefononte prapë, të ulërinte, ose t’i dërgonte njëqind mesazhe plot kërcënime e fyerje. Por telefoni nuk lëvizi. Ndoshta thjesht kishte mbetur pa fjalë.