Ose mbase ndërkohë po kërkonte numrin e gruas së tij të re, për t’i kërkuar për herë të parë në jetë diçka më të madhe se: “Zgjidh ti ku do shkojmë fundjavën.”
Hana vuri ibrikun në zjarr. Pastaj hodhi çaj në filxhan, nxori biskotat — pikërisht ato që i pëlqenin më shumë — dhe u ul në parvazin e dritares, pranë fikusit.
Ibriku nisi të fishkëllente. Përtej xhamit, bora e vonë e pranverës binte mbi asfaltin e pistë. Nga radioja, në lajme, lajmëronin se të nesërmen do të ngrohej.
Ajo mendonte sa çuditshëm janë ndërtuar njerëzit. Për tetë vjet me radhë, në jetën e Ledionit, ajo kishte qenë si një shtojcë e heshtur, një funksion me emrin “bashkëshorte”: të gatuante, të pastronte, të kujdesej për nënën e tij, të mbante llogaritë e shtëpisë, të pranonte gjithçka pa kundërshtuar. Dhe mjaftoi që një prej këtyre funksioneve të ndalonte, që i gjithë mekanizmi të fillonte të shkërmoqej. Ai nuk telefononte sepse i mungonte. As sepse më në fund kishte kuptuar gabimin që kishte bërë. Jo. Telefononte sepse pagesa automatike nuk po kryhej më.
Hana e mbaroi çajin dhe mori telefonin. Hapi grupin e mbështetjes për gra të divorcuara, ku e kishte futur shoqja e saj, Vesa. Shkroi shkurt: “Sot i thashë ish-burrit se nëna e tij është përgjegjësia e tij. Për herë të parë pas kaq shumë vitesh. Ndihem sikur kam hequr një korse me të cilën paskam fjetur gjithë këtë kohë.”
Përgjigjet erdhën menjëherë, njëra pas tjetrës. “Bravo!”, “Ja kësaj i thonë të vendosësh kufij!”, “Sa ta kam zili guximin!”, “Unë timit ende i kaloj lekë për ushqimin e maces, turp ta pranoj.”
Këtë herë Hana buzëqeshi vërtet. Përkëdheli gjethet e fikusit dhe i premtoi vetes se të nesërmen do t’i blinte një vazo siç duhej dhe pleh të mirë.
Telefoni u drodh sërish. Ledioni. Ajo e mbylli pa e parë gjatë. Ra për herë të dytë — e refuzoi prapë. Edhe të tretën.
Pas pak mbërriti një mesazh: “Hana, ti e kupton që unë s’mund t’ia dal vetëm me gjithë këtë. Kam punë. Ti gjithmonë ke ditur të merresh më mirë me të. Po sikur të vije të shtunave, dhe unë të të kaloja lekë? Sa të duhen?”
Ajo e lexoi tri herë. Përfytyroi veten duke hipur sërish në atë autobus të akullt, duke tërhequr çanta të rënda, duke larë dritare që nuk ishin të sajat, duke dëgjuar qortime se “mund të përpiqej edhe më shumë”. E pa me mend Ledionin që i kalonte tre mijë lekë dhe pastaj besonte se me aq ia kishte blerë lirinë, bashkë me shpirtin.
I ktheu vetëm një fjalë: “Jo.”
Pastaj e bllokoi numrin.
Në mbrëmje i telefonoi nëna e saj, ajo që jetonte 800 kilometra larg.