Nuk e kishte parë prej dy vitesh, herë sepse “vjehrra kërkonte kujdes”, herë sepse “Ledionit nuk i pëlqen kur largohem për shumë kohë”. Nëna e pyeti si ishte. Atëherë Hana u thye. Për herë të parë pas një muaji, qau me zë. Dhe ia tregoi të gjitha, pa fshehur asgjë.
— Eja, bijë, — i tha e ëma. — Rri sa të kesh nevojë. Divani hapet, çaji nuk mungon kurrë.
— Po nëse më duhet të rri gjatë? — pyeti Hana mes ngashërimit.
— Atëherë do të rrish gjatë.
Ajo mbeti në heshtje. Iu duk sikur, për herë të parë në jetën e saj, dikush nuk po i thoshte “duhet ta bësh”, por “eja”. Jo “si arrite deri këtu”, por “rri sa të të duhet”.
Po atë mbrëmje bleu biletën e trenit. Të nesërmen mori nga zyra sendet e saj: një kuti me fletore, filxhanin e punës dhe një dosje me fatura të papaguara. Jo të gjitha ishin të Shpresa Dedës. Disa kishin mbetur edhe nga jeta e përbashkët me Ledionin. Vendosi se me to do të merrej më vonë.
Treni nisej në shtatë të mëngjesit. Fikusin e futi në një qese të madhe, ndërsa në dorë mori po atë çantë me të cilën kishte ardhur në atë qytet dhjetë vjet më parë: e re, e dashuruar, e bindur se familja ishte diçka që zgjaste përgjithmonë.
Në peron bënte ftohtë. Të paktën nuk binte borë.
Hana u ul pranë dritares, vendosi kufjet dhe ndezi një këngë që nuk e kishte dëgjuar që nga vitet e universitetit. Atë çast ndjeu se guri i rëndë nën brinjë, pak nga pak, shumë ngadalë, po shkërmoqej në pluhur.
Shpresa Deda, ish-vjehrra e saj, e telefonoi pas tri ditësh nga një numër i panjohur.
— Hana moj, — zëri i plakës dridhej, — Ledioni më tha se ju nuk jeni më bashkë. Është e vërtetë? Po mua kush do të më sjellë ilaçet tani? Po dritaret… ti gjithmonë i laje…
Hana mbylli sytë. Mori frymë thellë. Pastaj e nxori ngadalë.
— Shpresa Deda, — i tha butë, me atë qetësinë që vetëm ajo dinte ta gjente, — djali juaj quhet Ledion. Dhe tani ka një grua të re. Telefonojini asaj.
Dhe e mbylli.
Në kupé hyri kontrollorja dhe i kërkoi biletën. Hana ia zgjati. Gruaja hodhi sytë nga fikusi dhe buzëqeshi.
— Lule e mirë qenka. Vetëm se do ndërruar vazo. Edhe ujë, nga pak.
— E di, — pohoi Hana. — Tani e di.
Treni u vu në lëvizje. Qyteti pas xhamit nisi të rrëshqiste mbrapsht: pallatet gri, qendrat tregtare, stacionet e autobusëve. Aty mbetën faturat e dikujt tjetër, dritaret e dikujt tjetër, nëna e huaj, burri i huaj dhe një jetë e huaj, të cilën ajo për shumë kohë e kishte marrë për të sajën.
Përpara e prisnin divani, çaji i nënës dhe e drejta për të larë vetëm dritaret e veta. Ose për të mos i larë fare.