Dëgjova rastësisht bisedën e kunatës sime dhe kuptova se donte të më nxirrte nga shtëpia — ndaj i përgatita një surprizë që nuk e priste
Denisa Imeri i futi me nxitim pjatat e palara në lavastovilje dhe zgjodhi programin e shpejtë të larjes. Darka e së premtes kishte dalë për mrekulli. Klajdi Kastrati e kishte ngrënë me oreks byrekun me kërpudha, madje edhe Sara Sinani, e cila zakonisht shtrembëronte fytyrën sa herë provonte gatimet e Denisës — “ajo fodullja”, siç e quante fshehurazi — kishte marrë dy copa.
— Unë po shkoj të bëj një dush, — thirri Klajdi nga korridori. — Nesër kam ndeshje me çunat, duhet të fle mirë.
— Shko, shko, — ia ktheu Denisa, duke vazhduar të fshinte banakun e kuzhinës.
Sara ishte ulur në sallon, e zhytur krejt në telefon. Kishte ardhur mbrëmjen e kaluar, si gjithmonë pa lajmëruar, me disa qese në duar dhe me atë fytyrën e thartuar që e mbante si zakonisht. “Vizitë fundjave”, gjoja.
— Do çaj? — pyeti Denisa, duke futur kokën nga dera.
— Jo, — u përgjigj Sara prerë, pa e ngritur fare shikimin nga ekrani.
Denisa ngriti supet. Ishte mësuar tashmë. Tre vite martesë i kishin mësuar se komentet therëse të kunatës ishte më mirë t’i linte të kalonin pa reaguar. Klajdi gjithmonë e qetësonte me të njëjtën fjali: “Sara është pak e ashpër në fillim, por i kalon shpejt. Mos e merr për keq.”
Nga banja vinte zhurma e ujit që binte. Denisa vuri ibrikun elektrik dhe hapi dollapin e sipërm për të marrë filxhanin e saj të preferuar. Pikërisht atëherë, nga salloni, i arriti zëri i Sarës.
— Mami, si je? Po, jam këtu, te ata… Jo, prapë kishte gatuar një gjë pa shije… Dëgjo, fola me avokatin.
Denisa mbeti e ngrirë, me filxhanin në dorë. Sara e uli menjëherë zërin, pothuajse në pëshpërimë, por në qetësinë e apartamentit çdo fjalë depërtonte qartë deri në kuzhinë.
— Po, mund të bëhet përmes gjykatës… Sepse apartamentin gjyshja ia ka lënë në emër Klajdit, jo të dyve bashkë… Jo, ajo budallaqja nuk e ka haberin që mund ta çregjistrojnë… Klajdi firmos çfarë t’i vësh përpara, mjafton t’ia kërkosh si duhet…
Filxhani i rrëshqiti Denisës nga gishtat dhe u përplas në dysheme, duke u bërë copë-copë me një krismë të mprehtë.
— Çfarë ndodhi? — zëri i Sarës u ngrit menjëherë.
— Më ra filxhani, — arriti të thoshte Denisa, ndërsa brenda saj një frikë e akullt po i shtrëngonte kraharorin.
Apartamenti… Ai apartament me tri dhoma në qendër, ku ajo jetonte prej tre vitesh me Klajdin. Ishte dhuratë nga gjyshja e tij. “Për të rinjtë”, kishte thënë plaka atëherë. Dhe tani kjo gjarpërushë po përpiqej ta nxirrte jashtë prej andej?
— Ti gjithmonë kështu, e ngathët, — u shfaq Sara te dera. — Çdo gjë të bie nga duart.
— Më fal, isha e menduar, — tha Denisa, duke u ulur për të mbledhur copat. Në njëfarë mënyre u ndje mirënjohëse që Sara nuk mund t’ia shihte fytyrën.
— Mos bëj rrëmujë. Sill lopatëzën.
Denisa nxori në heshtje fshesën dhe lopatëzën. Duart i dridheshin.
— Ç’ke që dridhesh kështu? — e pyeti Sara, duke i ngushtuar sytë. — Të ra, kaq. Nuk u bë nami.
— U tremba pak, — gënjeu Denisa.
— Po, sigurisht. Nervozja jonë e vogël, — fërshëlleu Sara dhe u kthye përsëri në sallon.
Në kokën e Denisës rrihte vetëm një mendim, i fortë dhe i pandalshëm: “Duhet të më nxjerrin jashtë. Nga shtëpia ime. Për këtë ka ardhur Sara këtu…”
Në atë çast, nga banja doli Klajdi, duke fishkëllyer me humor të mirë.
— O, u thye një filxhan? — buzëqeshi ai. — Mos u mërzit, blejmë një tjetër.
— Po, — tha Denisa, duke sforcuar një buzëqeshje.
Klajdi e puthi lehtë në majë të kokës dhe u zhduk në dhomën e gjumit.
Atë natë Denisa nuk mbylli sy as për një minutë. Klajdi merrte frymë qetë pranë saj, ndërsa ajo rrinte shtrirë, me sytë ngulur në tavan, duke përtypur çdo mundësi. T’ia tregonte të shoqit? Por ai e adhuronte motrën e vet dhe e mbronte gjithmonë. T’i fliste vjehrrës? E kotë. Ajo mbante anën e Sarës dhe, sado të përpiqej ta fshihte, ndaj Denisës kishte pasur gjithmonë një ftohtësi të dukshme.
“Duhet të veproj vetë,” vendosi Denisa kur agimi nisi të zbardhte.
Por si?
Në mëngjes u ngrit e para nga krevati dhe shkoi në kuzhinë në majë të gishtave. Duart i dridheshin aq shumë, sa kafenë e derdhi dy herë jashtë filxhanit.
— Qetësohu, — i pëshpëriti vetes. — Mendo me mendje të kthjellët.
Vështrimi i ndali te një kartëvizitë e ngjitur në frigorifer. Ishte e avokatit. Mentor Mullisi ishte pikërisht njeriu që mund t’i duhej në atë çast.