Ai i kishte ardhur në ndihmë edhe Bardha Beqirit, fqinjës së tyre, kur ajo kishte pasur telashe me ndarjen e pasurisë. Denisa Imeri e mori telefonin pa u menduar gjatë.
— Mirëmëngjes! Zoti Mentor Mullisi? Jam Denisa Imeri, fqinja e zonjës Bardha Beqiri.
Fliste me zë të ulët, thuajse me pëshpërimë, ndërsa sytë i mbante gjithë kohën nga dera.
— Kam nevojë për një këshillë urgjente. A mund të më prisni sot? Në orën një? Shumë mirë, faleminderit!
Në atë çast, Klajdi Kastrati hyri në kuzhinë i përgjumur, me flokët të shpupuritur dhe me shenjën e jastëkut ende në faqe.
— Mirëmëngjes, — tha ai dhe e puthi të shoqen. — Përse je zgjuar kaq herët?
— Ashtu… u çlodha mjaft, — u përgjigj Denisa, duke shmangur vështrimin e tij. — Sot do të shkoj te një shoqe, në rregull? Kemi kohë pa u parë.
— Te cila shoqe?
— Te Lena, — tha ajo menjëherë, duke kapur emrin e parë që i erdhi në mendje.
— Mirë, — mërmëriti ai, duke gogësirë. — Unë do të dal me Sara Sinanin në kinema. Ma kërkoi dje.
“Sigurisht që ta kërkoi,” mendoi Denisa, por nuk nxori asnjë fjalë.
Në zyrën e avokatit ndihej era e lehtë e kafesë së sapobërë dhe e letrave të vjetra. Burri me syze, me flokët që i ishin rralluar në majë të kokës, e dëgjoi me kujdes deri në fund, pa e ndërprerë.
— Pra, banesa ka ardhur nga gjyshja e bashkëshortit tuaj… Dhe ju jeni e regjistruar atje?
— Po. Menjëherë pas martesës.
— Po certifikata e pronësisë në emër të kujt është?
Denisa ngriti sytë, e hutuar.
— Si thoni?
— Dua të them: kush figuron pronar? Është bërë dhurim? Testament? Kalim pronësie?
Ajo puliti qerpikët, e turbulluar.
— Nuk e di… Klajdi i ka ndjekur të gjitha procedurat.
Mentor Mullisi psherëtiu lehtë.
— Zonja Denisa, hapi i parë është të mësojmë kush është pronari ligjor. Nëse rezulton vetëm bashkëshorti juaj, situata ndërlikohet. Nëse është pasuri e përbashkët, kunata juaj nuk ka çfarë të bëjë.
— Si mund ta verifikoj?
— Kërkoni që sot një ekstrakt pronësie nga kadastra ose përmes e-Albania-s. Mos e shtyni.
Kur u kthye në shtëpi, Denisa e kishte mendjen më të kthjellët dhe një plan të qartë. Sapo hyri në korridor, u pengua te këpucët e Sara Sinanit.
— Më në fund! — doli Sara nga kuzhina, me atë buzëqeshjen e saj të shtirur. — Ku ishe zhdukur? Po të kërkonim.
— Isha te një shoqe, — u përgjigj Denisa qetësisht.
— Ndërsa unë dhe Klajdi ishim në kinema, — tha Sara, duke u mbështetur pas murit me një nënqeshje tallëse. — Vëllai im i vogël nuk rritet kurrë. Përsëri zgjodhi ata filmat budallenj me aksion.
Denisa kaloi pranë saj pa i dhënë rëndësi, vetëm tundi kokën. Në dhomën e gjumit mbylli derën, nxori telefonin dhe hapi me nxitim faqen e shërbimeve shtetërore. Porositi ekstraktin nga regjistri i pasurive të paluajtshme, bëri pagesën dhe tani nuk i mbetej veçse të priste.
Në mbrëmje, pasi Klajdi ra në gjumë dhe Sara u mbyll në dhomën e miqve, Denisa kontrolloi postën elektronike. Dokumenti kishte mbërritur. Me gishta që i dridheshin, ajo hapi skedarin.
“Pronar: Klajdi Kastrati.”
Për një çast iu pre fryma. Pra, Sara kishte pasur të drejtë: ligjërisht apartamenti ishte vetëm i tij. Ajo vetë ishte thjesht e regjistruar aty si banuese. Frika që i kishte ngrirë gjakun u kthye dalëngadalë në zemërim.
“Jo. Kaq lehtë nuk do të më nxjerrin jashtë.”
Të nesërmen në mëngjes, ndërkohë që të gjithë flinin ende, Denisa telefonoi sërish avokatin.
— Zoti Mentor Mullisi, kam një problem…
— Më dëgjoni me kujdes, — e ndërpreu ai. — Sa kohë keni e regjistruar banimin aty? Tre vjet ose më shumë?
— Gati tre vjet.
— Shumë mirë. Atëherë keni të drejtë përdorimi. Për më tepër, çdo gjë që është blerë gjatë martesës, që nga mobiliet deri te pajisjet elektroshtëpiake, konsiderohet pasuri e përbashkët. Dhe nëse arrini të provoni se keni investuar edhe në riparime…
— Po ne kemi bërë rinovim! — iu kujtua papritur Denisës. Ajo i kishte ruajtur me kujdes të gjitha faturat.
— Atëherë pozicioni juaj është shumë më i fortë. Mblidhni çdo dokument që keni. Dhe më e rëndësishmja: mos firmosni asgjë që ju vënë përpara bashkëshorti apo të afërmit e tij.
— Ju faleminderit!
— Edhe diçka tjetër, zonja Denisa. Do të ishte mirë që t’ia thoshit hapur edhe burrit tuaj…
Ajo nxori frymën ngadalë.
— Nuk jam e sigurt se ai do të mbante anën time.
Dy ditët që pasuan, Denisa lëvizi nëpër shtëpi sikur po ecte mbi një fushë me mina. Buzëqeshte, gatuante, sillej sikur gjithçka ishte në rregull. Ndërkohë, pa rënë në sy, mblidhte provat një nga një: faturat e mobilieve, të pajisjeve dhe të punimeve të rinovimit. Gjeti edhe ekstraktet bankare nga karta e saj, ku dukeshin pagesat për materialet. Skanoi kontratën martesore, në të cilën shkruhej qartë se çdo gjë e fituar gjatë martesës u përkiste të dyve.
Ajo e ndiente se fillimi i javës do të sillte një përballje të re.