Denisa u drejtua në karrige, sikur t’i kishte hequr nga supet një peshë të padukshme.
— Nuk do t’ju lejoj të më nxirrni nga shtëpia që për tre vjet e kam quajtur timen, — tha ajo me zë të fortë. — Aty kam hedhur para, kohë dhe mund. Nuk është thjesht një çati mbi kokë.
Klajdi Kastrati ngriti sytë nga dokumentet që mbante në duar.
— Prit pak… Sara, mami, është e vërtetë kjo? Vërtet paskeni pasur një plan të tillë?
Teuta Nikolla qeshi me nervozizëm, por e qeshura i doli e thatë.
— O Klajdi im, ç’janë këto marrëzira! Ne vetëm po flisnim, asgjë më shumë…
— Për çfarë po flisnit saktësisht? — e ndërpreu Denisa. — Mos vallë për mënyrën si ta mashtronit djalin tënd?
— Mos guxo t’i flasësh kështu nënës sime! — shpërtheu Sara Sinani.
— Dhe ti mos guxo të thurësh plane për të më flakur nga shtëpia ime! — ia ktheu Denisa, këtë herë duke ngritur edhe ajo zërin.
— Mjaft! — Klajdi përplasi pëllëmbën mbi tryezë. — Sara, më thuaj të vërtetën. A është kështu?
Sara shtrëngoi buzët dhe për një çast uli sytë.
— Ne… vetëm donim të mbronim interesat e tua. Nuk i dihet kurrë çfarë ndodh në jetë.
— Çfarë do të thotë “nuk i dihet”? — fytyra e Klajdit u skuq nga zemërimi. — Unë jam me Denisën prej tre vitesh. Bashkë e kemi rinovuar këtë banesë, bashkë kemi blerë çdo mobilie këtu!
— Bir, banesa ka qenë e gjyshes, — ndërhyri Teuta Nikolla, duke u përpjekur ta mbante tonin të qetë. — Ajo ta la ty, jo ju të dyve.
— Edhe çfarë pastaj? — Klajdi u ngrit vrullshëm. — Kjo ju jep të drejtë të vendosni pas shpinës sime për pronën time?
Agim Gjini, që deri në atë moment kishte qëndruar mënjanë dhe kishte dëgjuar pa folur, tundi kokën i zhgënjyer.
— Teuta, Sara… çfarë po bëni? Djali ka të drejtë. Kjo që keni menduar është e ulët.
— Baba, ti nuk po kupton! — Sara përplasi duart me dëshpërim. — Po sikur ata të ndahen? Ajo do t’i marrë gjysmën e banesës!
Klajdi e vështroi të motrën drejt e në sy. Zëri iu bë i ulët, por më i rëndë se britma.
— Pra, ti paske nisur të përgatitesh për divorcin tonë?
Sara hapi gojën, por nuk nxori dot asnjë fjalë. Në dhomë ra një heshtje e tendosur, aq e rëndë sa dukej sikur ajri ishte ngrirë.
— E dini çfarë? — Denisa i mblodhi dokumentet dhe i futi sërish në dosje. — Unë nuk kam ardhur këtu vetëm për t’u ankuar. Çdo gjë e kam vënë tashmë në lëvizje. Kam dorëzuar kërkesën që të përcaktohet pjesa ime në këtë banesë, si pasuri e krijuar dhe e përmirësuar gjatë jetës sonë të përbashkët. Duke marrë parasysh investimet, pjesa ime nuk bie poshtë tridhjetë për qind. Nëse doni luftë, jam gati. Por atë që më takon, nuk e lëshoj.
— Denisa… — Klajdi fërkoi tëmthat, i tronditur. — Pse nuk më tregove që në fillim?
Ajo buzëqeshi hidhur.
— A do të më kishe besuar? Ti përsërisje gjithmonë se Sara nuk do të të mashtronte kurrë.
Klajdi hodhi sytë nga e motra, pastaj nga e ëma. Kësaj here dukej sikur po i shihte për herë të parë.
— Ju lutem, largohuni, — tha ai me zë të ulët. — Të dyja. Tani.
— Klajdi! — protestoi Teuta Nikolla, e fyer.
— Thashë largohuni! — përsëriti ai më fort. — Duhet të flas me gruan time.
Sara rrëmbeu çantën dhe doli nga banesa me hapa të shpejtë, duke përplasur derën pas vetes. Teuta Nikolla u ngrit ngadalë, i hodhi nuses një vështrim të akullt dhe u drejtua nga korridori. Agim Gjini u ndal te pragu.
— Më fal, bir, — tha ai rëndë. — Nuk e dija çfarë kishin ndër mend.
Kur dera u mbyll pas të gjithëve, Klajdi u ul përballë Denisës. Për disa sekonda nuk foli.
— Më fal… — tha më në fund. — Nuk e besoja se familja ime mund të shkonte deri këtu.
— As unë nuk e kisha menduar ndonjëherë se do të më duhej të mbrohesha nga familja jote, — iu përgjigj ajo qetë.
Një muaj më vonë, gjithçka u mbyll edhe zyrtarisht. Denisa u regjistrua si bashkëpronare e banesës. Pjesa e saj u caktua dyzet për qind, sepse Klajdi këmbënguli që ajo të merrte më shumë nga sa kishte sugjeruar avokati.
Sara nuk erdhi më në shtëpinë e tyre. Herë pas here i telefononte vëllait, por për Denisën nuk pyeste kurrë. Teuta Nikolla sillej me mirësjellje të ftohtë sa herë takoheshin. Darkat familjare vazhduan, por mbi to rëndonte gjithmonë një heshtje e pakëndshme.
Një mbrëmje, Klajdi e përqafoi Denisën nga pas.
— E di, jam i lumtur që u tregove më e fortë dhe më e zgjuar se ata. Dhe që nuk lejove të të mashtronin.
Denisa buzëqeshi lehtë.
— Thjesht kuptova se për mua nuk do të luftojë askush, nëse nuk luftoj unë vetë. As ti.
— Kjo nuk do të ndodhë më, — i tha ai dhe e puthi në ballë. — Të premtoj.
Denisa pohoi me kokë. Tashmë nuk kishte më frikë se do të mbetej pa një çati mbi krye. Dhe e dinte me siguri: askush nuk do të vendoste më për fatin e saj pas shpinës së saj. As vjehrra, as kunata. Madje as burri i saj. Që nga ai çast, për jetën e saj do të vendoste vetëm ajo.