— Ku ke humbur, Eriola Kastrati? — zëri i Erion Begaj tingëllonte sikur unë të mos po kthehesha nga puna me një autobus të mbushur përplot, por sikur kisha humbur banesën tonë në bixhoz. — Të thashë para gjysmë ore: kalo nga banka dhe dërgoji lekët mamit.
— Kam dymbëdhjetë orë në këmbë, — ia ktheva, duke mbajtur me shpatull qesen me pulë, bukë dhe detergjent. — Banka është mbyllur. Ta shkrova që në drekë.
— Atëherë duhej ta kishe menduar më herët. Gruaja ka tension, i duhen ilaçe, kurse ti, si gjithmonë, mendon vetëm për veten.
— Tensioni i mamit tënd ngrihet fiks ditën kur marr unë rrogën. Nuk të ka rënë në sy?
Në telefon ra një heshtje e shkurtër, e rëndë dhe e pakëndshme.
— Mos e nis prapë, — shfryu ai mes dhëmbëve. — Flasim në shtëpi. Dhe bli salcë kosi. Të mirë, jo atë ujë që shitet për dyzet Lekë.
— Unë dola nga dyqani.
— Kthehu.
— Jo.
— Çfarë do të thotë “jo”?
— Do të thotë që sot s’ka salcë kosi. Nuk do të vdisni.
E mbylla telefonatën dhe menjëherë ndjeva atë peshën e njohur që më ngjitej në kraharor. Nuk ishte tamam frikë. Ishte lodhje. Një lodhje e trashë, ngjitëse, si bollguri i ftohur i kopështit. Ajo gjendje kur as nuk ke më fuqi të zemërohesh; thjesht e di se sapo të hapësh derën, mbi ty do të derdhet sërish gjithë mllefi që të tjerët kanë mbledhur gjatë ditës.
Derën ma hapi vjehrra.
— Më në fund u duk, — tha Lindita Marku, pa bërë as përpjekjen më të vogël të largohej nga pragu. — Ne këtu presim. Erioni erdhi nga puna, i uritur, unë me tension, ndërsa kjo s’e ka problem fare. Rri e na sheh si e habitur.
— Nuk po ju shoh e habitur, po marr frymë, — thashë. — Pas furgonit, kjo ende quhet gjë e dobishme.
— Mbaje pak gjuhën, — u dëgjua Erion Begaj nga kuzhina. — Hajde këtu.
Hyra në kuzhinë dhe i lashë qeset mbi një stol. Mbi tavolinë ishin shtruar tashmë sallam e djathë të prerë, një kuti sardelesh e hapur, dy filxhanë bosh, thërrime buke, ndërsa në lavaman notonte një pjatë me hikërror të ngjitur. Pra, nga uria nuk dukej se po jepte shpirt njeri. Mua po më prisnin. Për ceremoninë.
— Hë? — Erioni rrinte i shtrirë në karrige, sikur kuzhina të ishte fron. — Ku është transferta?
— Nuk e bëra.
— Pse?
— Sepse më ka ardhur në majë të hundës.
Lindita Marku u ul ngadalë në stol, duke vënë dorën mbi gjoks.
— E dëgjove? Tha se i ka ardhur në majë të hundës. Për mua e thotë këtë? Për mua, që ju ngrita nga hiçgjëja?
— Mami, mos u ndiz, — tha Erioni, por sytë i mbante tek unë. — Shpjegoje si njeri, pa skena.
— Si njeri? Mirë. Gjatë katër muajve të fundit, nënës sate i kam dhënë njëqind e dyzet mijë Lekë. Për çfarë, nuk e di. Çdo herë është “urgjente”, “hera e fundit”, “deri sa të dalë pensioni”, “për ilaçe”, “për dritat e ujin”, “për mbushjen e dhëmbit”, “për analiza”. Veç çuditërisht, sa herë vjen, shfaqet me pallto të re, telefon të ri ose me thonj të lyer ngjyrë patëllxhani.
— Si guxon t’i numërosh paratë e tjetrit? — u hodh përpjetë vjehrra.
— Nuk janë të tjetrit. Janë të miat.
— Në familje nuk ka “të miat” dhe “të tuat”! — Erioni përplasi pëllëmbën mbi tavolinë. — Sa herë duhet ta dëgjosh këtë?
— Shumë e leverdishme. Kur paguhet kredia e shtëpisë, paratë qenkan tonat. Edhe kur ti mungon, përsëri dalin tonat.