— Kur ti zhdukesh fundjavave me shokët, atëherë qenkan paratë e tua. Kur i kërkon nëna jote, menjëherë bëhen prapë tonat. Po kur mua më duhet të shkoj te dentisti, më thua: “Shtyje edhe një muaj, do durosh.”
— Sepse ti gjithmonë zgjedh çastin kur jemi në pikë të hallit! — shpërtheu Erioni.
— Jo, Erion. Ne nuk “biem” në hall. Ne aty jetojmë prej kohësh. Vetëm se ti je mësuar aq shumë, sa s’e dallon më.
Lindita Marku lëshoi një ngashërimë të fortë, të përpunuar mirë, si njeri që e kishte ushtruar vite me radhë.
— O Zot, ç’po më dëgjojnë veshët… Unë për ju kam bërë gjithçka… Pensionin tim e harxhoj për ushqime…
— Pensioni juaj është njëzet e dy mijë Lekë, — i thashë. — Dhe jetoni më vete. Ndërsa pazarin, për çudi, e bëj unë.
— Sepse je gruaja e shtëpisë! — ulëriti Erioni. — Apo e ke harruar edhe këtë?
— Gruaja nuk është bankomat me tenxhere në dorë.
— Po, po, sigurisht. I ke lexuar ato psikologet e tua në internet dhe tani na u bëre e mençur.
— Jo. Thjesht një ditë hapa aplikacionin e bankës dhe pashë sa më kushton “familjariteti” juaj.
Ai u ngrit me vrull. Karrigia gërvishi linoleumin me një zhurmë të thatë.
— Çfarë po nënkupton tani?
— Po them se nuk kam ndërmend t’jua mbyll më gropat me paratë e mia.
— Tonat?
— Tuajat.
Lindita Marku nuk qante më. U drejtua në karrige dhe më nguli sytë ndryshe: ftohtë, ashpër, pa atë ëmbëlsinë e rreme të zakonshme. Ashtu shihet dikush që sapo ka pushuar së qeni i përshtatshëm.
— Erion, — tha ajo ulët, — ta kam thënë. I ke dhënë shumë liri. Gruaja duhet ta dijë vendin e vet.
— Po ju, e dini vendin tuaj? — e pyeta. — Mes kartës sime të bankës dhe frigoriferit tim?
— Eriola, mbylle gojën, — tha burri im me një qetësi të frikshme. Ishte më keq se të bërtiturat.
— Jo. Sot nuk e mbyll.
— Atëherë dëgjo mirë. Ose i kalon paratë tani, ose nesër mbledh plaçkat dhe ikën. U morëm vesh?
E pashë drejt në sy dhe papritur kuptova diçka të çuditshme: ai nuk po më kërcënonte. Po bënte pazar. Si dikush që është mësuar të shtypë gjithmonë të njëjtin buton dhe s’e ka vënë re se butoni është shkëputur.
— Përsërite, — i thashë.
— Mblidh plaçkat dhe ik.
— Thuaje edhe para mamit.
— Me gjithë qejf. Mblidh plaçkat dhe dil nga shtëpia ime.
— Nga e jotja? — më shpëtoi një e qeshur e shkurtër. — Seriozisht e ke?
Atij iu drodh faqja.
— Po e kujt qenka tjetër?
— Ajo për të cilën unë dhashë paratë e shitjes së dhomës së gjyshes për këstin e parë? Ajo kredi që është firmosur në emrin e të dyve? Apo ajo shtëpi ku nëna jote prej tre vitesh hyn me çelës të dytë dhe del me kuleta të huaja?
— Mos e kthe muhabetin tjetërkund.
— Nuk po e kthej. Po ta tregoj adresën e saktë.
Shkova në dhomë, nxora nga dollapi dosjen me dokumente dhe u ktheva. E vendosa mbi tavolinë.
— Lexoje me zë, — i thashë.
— Çfarë shfaqjeje po bën tani?
— Lexo.
Lindita Marku zgjati dorën drejt dosjes më shpejt se ai, por unë ia mbulova me pëllëmbë.
— Ju nuk ju pyeti njeri.
Erioni hapi letrat me nervozizëm.
— Hë? — tha. — Çfarë ka këtu?
— Më poshtë.
Ai i kaloi rreshtat me sy dhe heshti.
— Çfarë shkruan? — pyeti vjehrra.
— Asgjë, — u përgjigj ai tepër shpejt.
— Lexoje, — përsërita. — Pikën ku flitet për pjesët takuese.
Ai nuk lexoi. Qëndroi në këmbë, duke e zhubrosur letrën me gishta.
— Atëherë po e lexoj unë, — thashë. — Një e dyta është imja.