— Dhe ka edhe një fletë tjetër, shumë interesante, — shtova, duke e nxjerrë veçmas. — Pasqyra e llogarisë. Hidhi një sy transfertave.
Erioni ngriti kokën menjëherë.
— Ti ke kontrolluar gjërat e mia?
— Jo. Kam kontrolluar jetën time. Dhe doli që brenda saj paska pasur shumë gjëra që unë nuk i dija.
— Eriola Kastrati, a e kupton fare çfarë do të thotë kufi?
— Kufi? — e përsërita fjalën, duke e parë drejt në sy. — Kufi është kur burri i dërgon para nënës së vet — ta zëmë për ilaçe, se këtë do ta kuptoja — ndërsa ajo ia kalon ato para ish-gruas së tij për ushqimin e djalit, ekzistencën e të cilit ma keni fshehur për tre vjet?
Lindita Marku u zbardh në fytyrë brenda një sekonde, sikur dikush t’i kishte shkëputur frymën.
— Erion… — i doli zëri i ngjirur.
Ai shau nëpër dhëmbë.
— Nga e more vesh…
— Rastësisht, Erion Begaj. Bota është e vogël. Sidomos kur punon në regjistraturën e poliklinikës dhe të vjen një grua me një fëmijë për të marrë një vërtetim. Pastaj sheh foton tënde në ekranin tim dhe thotë: “Ou, po ky qenka babai i Rei Dushkut. Domethënë jeni pajtuar prapë?”
Askush nuk foli.
Unë u ula në karrige, sepse këmbët m’u bënë papritur si pambuk. Megjithatë vazhdova, këtë herë më ulët:
— Në fillim mendova se ajo grua ishte e çmendur. Pastaj pashë transfertat. Më pas gjeta bisedat e vjetra në laptopin tënd. Dhe në fund kuptova pse nëna jote kishte çdo muaj “tension”. Nuk ishte tension, jo. Me sa duket, ndërgjegjja i lëvizte herë pas here.
— Mos guxo, — fërshëlleu Lindita Marku. — Mos guxo të më fusësh mua në këtë. Unë nuk mund ta braktisja nipin tim!
— Atëherë duhej ta thoshit. Me gojë. Si njerëzit. Jo të më kthenit mua në budallaqe me kartë rroge.
— Doja të ta tregoja, — tha Erioni.
— Kur? Ditën që unë do të filloja t’i paguaja edhe mësues privat?
— Mos i shtrembëro gjërat.
— Unë po i shtrembëroj? Ti për tre vjet më ke thënë se me ish-gruan e kishe mbyllur çdo gjë. Se nuk kishe fëmijë. Se ishe lodhur nga manipulimet e saj. Ndërkohë, më kishe fshehur një jetë të tërë.
— Nuk e fsheha. Po prisja momentin e duhur.
— Jo, ti po llogarisje edhe sa kohë mund të më përdorje.
Ai u ul përsëri. Rëndë. Menjëherë. Sikur gjithë krenaria iu shua përnjëherë dhe prej tij mbeti vetëm një zemërim mashkullor i rrudhur, që nuk dinte më ku të përplasej.
— Ti nuk kupton, — tha ai. — Atje është gjithçka e ndërlikuar.
— Patjetër. Legjenda më e vjetër e burrave: “është e ndërlikuar”. Kurse këtu, çfarë ishte? E thjeshtë? Këtu mund të gënjeje, të merrje para, të bërtisje, të më nxirrje mua fajtore dhe në fund të kërkoje edhe ajkë kosi?
Lindita Marku u ngrit paksa, e acaruar.
— Po ti çfarë kujtoje? Familja nuk është përrallë dashurie. Familja është të durosh.
— Kush duhet të durojë? — u ktheva nga ajo. — Unë? Apo ju të dy u rehatuat mirë që të duroja vetëm unë?
— Po të kishe lindur fëmijë, do të ishe bërë më e mençur.
— Nuk linda, sepse gjithë kohën mbaja mbi shpinë dy të rritur dhe një sekret që nuk ishte imi.
Erioni ngriti kokën.
— Mos fol ashtu për djalin tim.
— Kush e bëri “ashtu”? Unë nuk e kam parë kurrë atë fëmijë. Nuk po flas për të. Po flas për ty.
Ai heshti për pak, pastaj pyeti me zë të shuar:
— Dhe tani?
— Tani? Tani do ta shpjegosh vetë pse ke gënjyer. Do të flasësh vetë me bankën për kredinë e shtëpisë. Do ta ndihmosh vetë djalin tënd, jo përmes shfaqjeve të nënës sate. Dhe nëna jote, nga sot, nuk do të ketë më vend në punët e mia.