As paratë e mia nuk do t’i prekë më, as çelësin e kësaj shtëpie.
— Po më nxjerr jashtë? — pyeti vjehrra me një zë që mezi u dëgjua.
— Jo. Po ju kthej aty ku e keni vendin. Në shtëpinë tuaj.
— Po sikur të mos iki?
— Do të ikni. Kam njoftuar policinë e zonës. U thashë se kam konflikt me të afërm dhe se nuk ndihem e sigurt vetëm. Do të ngjitet nga çasti në çast. Nuk i kam duruar kurrë surprizat, ta dini. Por, siç doli, ndonjëherë qenkan të dobishme.
Të dy mbetën duke më parë, sikur sapo të kishin kuptuar se kush isha.
— Ti qenke çmendur fare, — tha Erion Begaj.
— Jo. Më duket se për herë të parë po kthjellohem.
Zilja e derës ra.
Lindita Marku u drodh në vend.
— Ai është? Qysh tani?
— Çfarë menduat? Se unë do të vazhdoja të rrija te soba, ndërsa ju këtu vendosnit për jetën time?
Erioni u ngrit.
— Eriola Kastrati, mos e bëj këtë. Ta zgjidhim pa skena.
— Skena pati plot për tre vjet. Tani shfaqja mbaroi, bileteria u mbyll.
Ai u afrua edhe një hap. Zëri i kishte ndryshuar; nuk bërtiste më, nuk kërcënonte. Tingëllonte pothuajse i mjerë.
— Unë vërtet nuk doja të shkonte kështu. U ngatërrova. Nëna më shtynte. Atje është fëmija. Këtu kredia e shtëpisë. Mendova se me kohë do të rregullohej vetë.
— Ju të gjithë këtë shpresë keni: që gjërat t’i zgjidhë një grua në vendin tuaj. Të gatuajë, të paguajë, të heshtë. Dhe në fund të dalë edhe fajtore.
Zilja ra përsëri.
— Hape derën, — i thashë.
Ai nuk lëvizi. Shkova dhe e hapa unë.
Kur polici i zonës u largua, banesa u mbush me një qetësi të çuditshme. Ajo lloj qetësie që mbetet pas një zënke të madhe, kur çdo fjalë është thënë dhe njeriu s’ka më fuqi as të bërtasë. Lindita Marku mori çantën dhe çelësin. Para se të dilte, më hodhi një vështrim ku urrejtja e vjetër ishte përzier me një frikë të re. Erioni veshi pallton pa folur dhe doli pas saj. Te pragu u ndal.
— Do të pendohesh, — tha.
— Jo më, — iu përgjigja. — Unë e kam bërë tashmë gjithë pendimin tim.
Ai iku.
Mbylla derën, mbështeta ballin mbi të dhe qëndrova ashtu për disa minuta, pa lëvizur. Nga kuzhina vinte era e sardeleve, era e duhanit të huaj që kishte mbetur në xhaketën e vjehrrës, dhe aroma e pulës sime, të cilën nuk e kisha futur ende në frigorifer. Mbi tavolinë ishte ende letra e shtypur dhe e zhubrosur e bankës. Në lavaman pluskonte një pjatë. Gjithçka dukej tmerrësisht e zakonshme. Sikur bota të mos ishte rrëzuar fare. Edhe pse ishte rrëzuar. Vetëm se jo e tëra. Vetëm ajo pjesë që duhej shembur prej kohësh.
Telefoni nisi të dridhej. Sara Sinani.
— Hë? — tha ajo pa përshëndetje. — Je gjallë?
— Pak a shumë.
— Qave?
— Ende jo.
— Atëherë do të të zërë më vonë.
— E di.
— Do vish tek unë?
Hodha sytë rreth kuzhinës. Kuzhina ime, dreqi ta hajë. Stolja ime, çajniku i vjetër, magneti me Pukën që s’e duroja dot, por që për ndonjë arsye nuk e kisha hequr kurrë nga frigoriferi. Dhe për herë të parë pas shumë kohësh nuk ndjeva vetmi. Ndjeva hapësirë.
— Jo, — thashë. — Sonte do të rri në shtëpi.
— Vetëm?
— Më në fund.
Sara heshti një çast, pastaj nxori frymën ngadalë.
— Atëherë, urime. Më duket se sapo të filloi një jetë normale.
Buzëqesha shtrembër, hodha sardelet në kosh, hapa dritaren dhe vura çajnikun në zjarr.
— Ashtu duket, — thashë. — Dhe e di çfarë është më qesharakja?
— Çfarë?
— Salcë kosi prapë nuk ka. Dhe askush nuk vdiq për këtë.