— Ja ku e ke, “të përsosurin” tënd! — tha me një lloj triumfi Shqipe Bardhi, duke treguar me gisht çiftin që po dilte nga poliklinika.
Burri që ecte pranë gruas shtatzënë ishte i fejuari i saj, Visar Kastrati. Ai e mbante me kujdes për krahu, sikur të kishte frikë se mos ajo pengohej. Me po aq përkujdesje e ndihmoi të ulej në makinë dhe, para se t’i mbyllte derën, iu afrua dhe e puthi lehtë në faqe.
— E pe? — vazhdoi ajo me ton sfidues. — Apo do të dish edhe më shumë për jetën e këtij? Nëse do, ta organizoj një takim me atë Diella Pano, që ta dëgjosh nga vetë ajo.
Kur prindërit u ndanë, Fjolla Elezi ishte vetëm katër vjeçe. Fëmijë i heshtur nga natyra, pas divorcit ajo u bë pothuajse e padukshme, si një hije në shtëpinë e vet.
Në mendjen e saj të vogël kishte zënë vend një frikë e çuditshme: nëse babai iku, ndoshta një ditë mund ta linte edhe e ëma. Prandaj përpiqej me çdo kusht të ishte vajzë shembullore — e bindur, e qetë, gjithmonë e gatshme për të ndihmuar.
— E ke trembur vajzën pa masë, — i thoshte shpesh Nora Fundo, shoqja e Shqipes, duke tundur kokën me qortim. — Ajo ka frikë të bëjë edhe një hap më shumë se ç’duhet.
— Kështu është më mirë, — ia kthente prerë Shqipe Bardhi. — Vajza duhet të dëgjojë nënën dhe t’i qëndrojë pranë në çdo gjë.
Çuditërisht, këtë parim ajo nuk e zbatonte me nënën e vet. Me të takohej rrallë, ndoshta një herë në tre vjet, sa për të mbajtur premtimin formal.
Disa herë e kishte çuar Fjollën në fshat, tek gjyshja, por vizitat ishin të shkurtra dhe të ftohta. Sa për gjyshen nga ana e babait, Fjolla nuk mbante mend asgjë. Kishte dëgjuar vetëm se ajo nuk e kishte pëlqyer kurrë nusen dhe ishte gëzuar kur djali i saj ishte ndarë prej saj.
Që prej asaj kohe, as gjyshja e as i ati nuk u interesuan për jetën e vajzës. Babai, të paktën, dërgonte rregullisht pagesën mujore për të.
— Si nuk u varfërua ende! — murmuriste me përbuzje Shqipe Bardhi sa herë merrte paratë. — Do t’i kthehen një ditë lotët tanë.
Për cilët lot fliste e ëma, Fjolla nuk e kuptonte. Ajo nuk e kishte parë kurrë të qante pas divorcit. E pakënaqur ishte shpesh, ndonjëherë edhe e ashpër, por jo e përlotur.
Vajzës i përsëriste vazhdimisht se pa të nuk vlente asgjë dhe se e ardhmja do të ishte e zymtë nëse nuk i bindej verbërisht.
Fjolla nuk kundërshtonte. Që e vogël ishte mësuar të kujdesej për shtëpinë, të mësonte vetë dhe të mos i rëndonte askujt. Në punët e përditshme ishte e pavarur si një e rritur.
Megjithatë, e ëma nuk e ndalonte kur në kohën e lirë merrej me vizatime apo modelonte figura prej plasteline. Përkundrazi, këto i shihte si lojëra të padëmshme.
Mbi të gjitha, Fjolla kishte pasion gatimin. I pëlqente të përgatiste byrekë e ëmbëlsira, duke mbushur kuzhinën me aromë të ngrohtë shtëpie.
— Çfarë vajze e zonja ke rritur! — i thoshte shpesh Dashamir Kalemi, burri i dytë i Shqipes.
Ai hyri në jetën e tyre kur Fjolla ishte njëmbëdhjetë vjeçe dhe nuk kursente lavdërimet për njerkën e tij, gjë që shpesh e nervozonte së tepërmi të ëmën, duke hapur kështu një kapitull të ri në marrëdhëniet mes tyre.