Megjithatë, po ai Dashamir u bë mburojë për Fjollën kur ajo shprehu dëshirën të studionte për pastiçiere. Ai këmbënguli që talenti i saj nuk duhej shuar dhe se vajza meritonte një profesion që e bënte të lumtur.
Në tërësi, Dashamiri ishte njeri i qetë dhe i dhembshur. Por jeta me Shqipe Bardhin nuk zgjati shumë: pas tetë vitesh martesë ai u nda nga jeta, duke e lënë atë vetëm me dy fëmijë – Fjollën dhe Klajdin pesëvjeçar.
Në atë kohë, Fjolla kishte përfunduar shkollën profesionale dhe kishte nisur punë në një pastiçeri private, ku shpejt fitoi reputacion për dorën e saj të ëmbël. Për më tepër, nga gjyshja e babait trashëgoi papritur një apartament me dy dhoma. Ajo ëndërronte të shpërngulej aty dhe të ndërtonte më në fund jetën e saj të pavarur.
— As që bëhet fjalë! — shpërtheu e ëma. — Po me Klajdin kush do të më ndihmojë? Paratë mezi na dalin. Do ta japim me qira atë shtëpi dhe me rrogën tënde do ia dalim disi.
— Mami, unë kam vendosur të martohem me Tahir Çukon, — tha Fjolla me zë të ulët. — Do krijoj familjen time…
— Me cilin Tahir? Me atë thatanikun pa para? S’të duhet fare! Atij i intereson vetëm shtëpia jote!
Shqipja vazhdoi të ankohej gjatë, ndërsa Fjolla nuk gjeti forcë t’i kundërvihej. Pas pak kohe, edhe Tahiri u zhduk nga jeta e saj sapo kuptoi se një çati më vete nuk do të kishte dhe se vjehrra e ardhshme ishte haptazi kundër tij.
Tri vitet që pasuan kaluan njësoj: punë, shtëpi, punë. Në pastiçeri e vlerësonin dhe e paguanin mirë, por të ardhurat pothuajse nuk i prekte.
— Nuk di t’i menaxhosh paratë, — i përsëriste e ëma, duke marrë pjesën më të madhe të rrogës së saj.
Fjolla nuk kundërshtonte. Sidoqoftë, për çfarë do t’i duheshin? Ndoshta e ëma dinte më mirë.
Gjërat ndryshuan kur njohu Visar Kastratin, shofer–shpërndarës. Ajo nisi të kujdesej më shumë për veten, të blinte rroba të reja, të lyente flokët.
— Prapë ke gjetur ndonjë pa brekë? — reagoi ashpër Shqipja sapo mori vesh për të dashurin.
— Visari ka apartamentin e tij dhe fiton mirë, — u përpoq ta mbronte Fjolla.
— Atëherë do të jetë ndonjë i shthurur. Një burrë 26 vjeç pa grua e pa fëmijë s’është i rastësishëm. Vetëm një budallaqe si ti beson përralla të tilla.
Megjithë qortimet e përditshme, Fjolla vazhdoi lidhjen. Madje caktuan edhe datën e dasmës. Por një ditë, në mes të orarit të punës, e ëma e tërhoqi me ngut drejt poliklinikës.
— Ja ku e ke të shtrenjtin tënd! — tha me një lloj triumfi, duke treguar nga hyrja.
Nga dera po dilte Visari. Ai po mbante me kujdes për krahu një vajzë të re shtatzënë, duke e mbështetur me përkujdesje dhe duke i folur me butësi, sikur të ishte gjëja më e çmuar në botë.