Visari e ndihmoi vajzën të hipte në makinë dhe, para se t’i mbyllte derën, e puthi lehtë në faqe.
— E pe? — e ngacmoi me ton sfidues Shqipe Bardhi. — Do ende të dëgjosh ndonjë gjë tjetër për jetën e atij maskarai? Nëse do, ta rregulloj unë një takim me atë Diella Panon.
— S’ka nevojë, — mezi shqiptoi Fjolla Elezi, duke u përpjekur me zor të mbante lotët.
— Dhe mos guxo të qash për një të tillë! — ia ktheu e ëma me ashpërsi. — Dëgjo ç’të them unë dhe do ta shohësh që gjithçka do të të shkojë mbarë.
Fjolla nuk kërkoi asnjë shpjegim nga Visar Kastrati. Për çfarë? Pamja që pa i mjaftonte. Ai u përpoq për një muaj rresht ta kuptonte arsyen e ndarjes, e lutej t’i fliste hapur, por ajo mbeti e mbyllur. Më në fund, ai hoqi dorë dhe u zhduk nga jeta e saj.
Katër vitet që pasuan, Fjolla qëndroi larg çdo mashkulli. E përqendroi gjithë energjinë te puna dhe u bë e njohur në qytet si mjeshtrja më e zonja në përgatitjen dhe dekorimin e tortave. Por edhe në shtëpi nuk i mungonin detyrat: kujdesej për punët e përditshme dhe ndihmonte vëllanë me mësimet. Për shëtitje apo argëtim nuk i mbetej as kohë, as dëshirë.
Megjithatë, siç thotë fjala e urtë, fati të gjen edhe kur fshihesh pas sobës. Në pastiçerinë ku punonte, të paktën dy herë në muaj shfaqej një burrë i ri, i sjellshëm e i pashëm, me emrin Bledar Sota. Ai porosiste gjithmonë torta për nënën e tij të dashur.
Afërdita Imeri ishte adhuruese e ëmbëlsirave që përgatiste Fjolla. Një ditë, ajo erdhi bashkë me të birin dhe kërkoi të takonte patjetër pastiçieren për ta falënderuar personalisht. Falënderimi i saj ishte i përzemërt dhe i sinqertë.
Të nesërmen, Bledari u kthye i vetëm dhe, pa shumë rrotullime, e ftoi Fjollën për kafe. Lidhja e tyre nisi në fshehtësi nga Shqipe Bardhi. Fjolla nuk donte ta rrezikonte lumturinë e brishtë që po lindte me këtë burrë serioz dhe të kujdesshëm.
Ajo i rrëfeu atij për dy marrëdhëniet e dështuara të së shkuarës. Bledari nuk ngulmoi të njihte menjëherë të ëmën e saj, por për martesën ishte i vendosur.
— E dua vajzën tuaj dhe do të martohemi, — deklaroi ai sapo kaloi pragun e shtëpisë, kur më në fund u takua me Shqipe Bardhin. — Dokumentet i kemi dorëzuar. Dasma është pas dy muajsh. Jeni e ftuar.
— Faleminderit, do të vij, — u përgjigj ajo e hutuar nga lajmi, aq sa nuk gjeti menjëherë kundërshtim.
Bledari pohoi në heshtje me kënaqësi dhe përqafoi lehtë Fjollën, e cila priste shpërthimin e zakonshëm.
Natyrisht, e ëma nuk u dorëzua kaq lehtë. Çdo ditë i mbushte mendjen të bijës me paralajmërime, duke i përsëritur se askush përveç familjes nuk do ta donte kurrë vërtet.
Megjithatë, këtë herë nuk paraqiti asnjë provë kundër dhëndrit të ardhshëm. Ndërkohë, Bledari nisi ta shihte të fejuarën me një farë dyshimi.
Kur ajo e pyeste çfarë kishte, ai shmangej pa shpjegime, por në fytyrën e tij lexohej një hutim i lehtë, sikur diçka e brendshme po e trazonte, të paktën përkohësisht.