…i çoroditur, si i humbur në mendime, derisa një ditë vendosi t’i jepte fund mjegullës së dyshimeve.
Papritur, Bledar Sota e tronditi Fjolla Elezin me një regjistrim zanor. Në të dëgjohej qartë zëri i Nora Fundos, e cila e mbulonte me baltë vajzën e vet.
Sipas saj, Fjolla ishte e shthurur, me natyrë të padurueshme — nuk ishte rastësi, theksonte ajo, që pesë kandidatë për martesë ishin larguar prej saj. E quante dembele, të parregullt, dhe shtonte se dinte të hiqej si e përkryer vetëm për ta çuar një burrë drejt altarit.
“Ti më dukesh djalë i mirë,” dëgjohej në fund zëri i Norës. “Mendoje mirë nëse të duhet një ‘lumturi’ e tillë.”
Fjolla mbeti si e ngrirë. Fjalët i ishin tharë në buzë; nuk arrinte as të mbrohej, as të protestonte.
— Fatmirësisht, ti ma ke treguar më herët gjithçka për veten dhe unë e di shumë mirë kush je, — tha Bledari duke e përqafuar fort. — Por nuk mund të heshtja më. “Vjehrra” më ka folur disa herë kështu. I kërkova me mirësjellje të ndalonte, por ajo s’pranoi.
— I ke folur? — e pyeti Fjolla me ankth. — Do të thotë… dasma anulohet?
— Mos fol marrëzira, Fjollë, — ia ktheu ai me një ton qortues, por të butë. — Të dua dhe do të martohemi. Vetëm me nënën tënde zgjidhe vetë këtë çështje. Unë nuk dua më asnjë lloj marrëdhënieje me të.
Në atë çast, Fjolla e kuptoi se frika ndaj së ëmës ishte zhdukur. Nuk do të hiqte dorë nga Bledari. Por një sqarim me Norën ishte i pashmangshëm — dhe duhej bërë një herë e mirë.
Po atë mbrëmje, ajo ia vuri përpara regjistrimin.
— Pse e bëre këtë? Ç’të shtyu? — e pyeti me një lodhje të thellë në zë. — Unë gjithsesi do të martohem me Bledarin. Thjesht dua të di arsyen.
— Sepse pa rrogën tënde dhe pa lekët që marrim nga qiraja e apartamentit tënd, nuk e rris dot Klajdi Canin, — u përgjigj Nora pa asnjë shenjë turpi. — Ai duhet të shkollohet, do të kërkojë makinë nesër. Edhe unë s’jam plakur akoma. Dua të jetoj mirë, jo të rraskapitem në dy vende pune.
— Por ti ke vetëm një punë, dhe as ajo nuk është e rëndë, — tha Fjolla e habitur.
— Dhe kështu do të mbetet, — preu shkurt Nora.
— Jo, mami. Kështu nuk do të vazhdojë më, — foli Fjolla me qetësi të ftohtë dhe u drejtua nga dera.
Pastaj u ndal dhe u kthye.
— Po Tahir Çuko dhe Visar Kastrati? Edhe me ta veprove njësoj?
— Oh, — psherëtiu Nora me bezdi. — Tahiri yt s’bëri shumë rezistencë. Mjaftoi një bisedë. Sa për Visarin, aty pata fat: ajo Diella Pano është kushërira e tij, janë rritur bashkë. Ai e ndihmonte, dhe unë e mora vesh krejt rastësisht…
Fjolla nuk priti ta dëgjonte më tej. Hapi derën në heshtje dhe e mbylli pas vetes me kujdes. Ndoshta një ditë do të arrinte ta kuptonte të ëmën. Por jo tani — këtë e dinte me siguri.