— Ardit Kola, e ke prekur kasafortën? — qëndroja në korridorin e hyrjes, me një rrip të hollë lëkure në dorë, ku varej lupa ime e argjendarisë.
Arditi po përpiqej të vishte xhaketën dhe po luftonte me manshetat. Nuk u kthye as nga unë.
— Margarita Hoxha, po vonohemi. Është përvjetori i kompanisë, shtatëqind të ftuar, unë jam në komisionin organizues. Ç’kasafortë tani? Mos vallë s’po gjen çelësat e makinës?
Hyra në dhomën e gjumit. Dera e rëndë e dollapit të futur në mur rrinte paksa hapur, vetëm nja dy centimetra. Një gjë që mezi dallohej, po të mos e dije se si binte drita nga dritarja. E hapa deri në fund. Kasaforta “Aiko” më priti me panelin elektronik bosh. Kodin e shtypa thuajse pa menduar. Brenda, në raftin e dytë, kishte vetëm pluhur dhe një fletë garancie për lavatriçen. Kutia blu prej kadifeje mungonte.
— Nuk është, — thashë kur dola në korridor. Zëri më doli i sheshtë, i ftohtë, si kur vlerëson skrap. — “Lotët e nimfës” nuk janë më.
Arditi ngriu me duart ende të ngritura. Një manshetë i ra me tingëllim mbi parket dhe u rrokullis drejt plintusit.
— Si “nuk është”? Ti e çove për pastrim para një muaji. Ndoshta s’e ke marrë ende?
— E mora tri javë më parë. Ishte në cepin e pasmë, poshtë dokumenteve. Ardit, sipas vlerësimit të fundit kushton një milion e dyqind mijë Lekë. Është varësja familjare e gjyshes sime. Nuk mund të zhdukej në ajër.
Nxora telefonin. Gishtat nuk më dridheshin; thjesht më ishin bërë akull.
— Çfarë po bën? — më në fund Arditi më pa drejt. Në sytë e tij nuk kishte frikë për sendin e vjedhur, por bezdi që po i prishej orari.
— Po telefonoj 112.
— Prit! — më kapi dorën. — Ç’polici, Margarita? Pas dyzet minutash kemi banketin. A e kupton çfarë nis tani? Pyetje, procesverbale, dëshmitarë… Do të humbasim fjalimin e drejtorit të përgjithshëm. Le të kthehemi e ta kërkojmë siç duhet. Mos e ke çuar në bankë?
— Nuk e kam çuar në bankë.
Shtypa butonin e thirrjes. Pas tri sinjalesh, u përgjigj operatori. Zëri i tij ishte i zakonshëm, i lodhur, si i një arkëtari supermarketi. I thashë qartë adresën, mbiemrin dhe objektin e vjedhur. Ndërkohë Arditi u largua te dritarja dhe nisi t’i shkruante dikujt me nxitim.
— Margarita Hoxha, kjo është marrëzi, — pëshpëriti pasi mbylla telefonin. — Kush mund të ketë hyrë? Ne kemi alarm.
— Kodin e dinim vetëm dy veta. Unë dhe ti.
— Çfarë po nënkupton?
— Asgjë. Në mëngjes erdhi korrieri i ujit. Unë isha në dush, ai po vendoste bidonët në kuzhinë. Dera ishte e hapur. E dëgjova që lëvizte andej-këtej.
Arditi lëshoi frymën. Fytyra iu çlirua menjëherë.
— Po, sigurisht! Ai djali me kapele. Ai e pa ku hyre për të marrë portofolin. Margarita, sa e pakujdesshme je. Të lësh një të huaj vetëm në apartament…
Policia mbërriti shpejt. Dy burra me uniforma gri, të lodhur, që mbanin erë duhani të lirë. Togeri Gentian Rexha, sipas tabelës në gjoks, u ul në tryezën e kuzhinës dhe nxori një formular.
— Tregoni. Çfarë është zhdukur dhe kur e keni parë për herë të fundit?
Unë e përshkrova me hollësi: ar i bardhë, safir qendror në formë pike, dymbëdhjetë diamante të vegjël përreth. Në anën e pasme të kapëses kishte një vulë të veçantë mjeshtri. Gentian Rexha shkruante ngadalë, shkronjë pas shkronje.
— Pra, thoni korrieri? — ngriti sytë ai. — I keni të dhënat e porosisë?
— Po, në aplikacion. Numrin e makinës dhe emrin.
Arditi sillej rrotull në kuzhinë, pa gjetur vend.
— Zoti toger, besoj e kuptoni që ne duhet të ikim. Kemi një aktivitet të rëndësishëm. Margarita Hoxha do të firmosë çdo gjë, unë mund të largohem?
— Askush nuk largohet, — Gentian Rexha as nuk e pa. — Tani vjen grupi hetimor dhe do të marrim gjurmët nga kasaforta. Edhe ju, qytetari Kola, do të rrini këtu. Ju banoni po këtu, apo jo?
Pas një ore, apartamenti dukej si shesh xhirimi i një filmi detektiv me buxhet të ulët. Në dhomën e gjumit, eksperti punonte me furçë; gjithçka ishte mbuluar me pluhur gri. Unë isha ulur në divan dhe rrotulloja lupën nëpër gishta. Zakon i vjetër: kur nervozohem, nis të studioj teksturat. Lëkura e divanit, nën zmadhim dhjetëfish, dukej si sipërfaqe hënore.
— Margarita, telefonoi Ina Nushi, — Arditi u ul pranë meje dhe uli zërin. — Pyeste ku jemi. Edhe mamaja është shqetësuar. A mund t’u thuash se do të vonohemi? Për vjedhjen mos u fol. Nexhmije Luftës nuk i bën mirë të stresohet. Ka tension.
E vështrova burrin tim. Ai po shkundte me kujdes një grimcë pluhuri të padukshme nga mënga e xhaketës.
— Motra jote ka qenë këtu dje, kur unë s’isha? — e pyeta.
Arditi u mpirë për një çast.
— Ka qenë. Kishte harruar karikuesin, unë ia hapa derën. Qëndroi pesë minuta dhe iku. Mos më thuaj që po mendon diçka të tillë.