— Unë po them vetëm kaq: korrieri s’kishte si ta dinte kodin e kasafortës. Kurse Ina Nushi e pa me sytë e saj para gjashtë muajsh, atëherë kur po bëheshim gati për dasmën e miqve të tu.
— Margarita Hoxha, kjo po kalon në paranojë, — Arditi u ngrit në këmbë. — Ina është motra ime. Punon në bashki, ka emër, ka pozitë. Gurët e tu s’i duhen as falas. Fajtori është korrieri. Policia do ta gjejë.
Në korridor u dëgjuan zhurma. Gentian Rexha futi kokën te dera.
— Atëherë, qytetarë, kasaforta doli e pastër. Dua të them: vetëm gjurmët tuaja dhe disa shenja të fshira, si nga doreza. Ai që e ka hapur, e dinte kodin. Për korrierin kemi shpërndarë njoftim, por ai ngul këmbë se nuk ka dalë fare nga kuzhina. Po kontrollojmë edhe kamerën e interfonit të pallatit.
— Mund të ikim tani? — pyeti Arditi për të pestën herë. — Na presin te “Vertikalja”. Është gjithë drejtuesia e qytetit atje.
Gentian Rexha bëri një lëvizje me dorë, si për t’i larguar.
— Shkoni. Por telefonat mbajini hapur. Dhe nëse varësja “gjendet” papritur, na merrni menjëherë. Se edhe për thirrje të rreme kemi masa, mos e harroni.
Në taksi nuk folëm. Arditi e kaloi gjithë rrugën me sytë nga xhami, duke trokitur me gishta mbi gju, i tendosur. Unë mbaja fort në xhep lupën time. Në kokë më rrotullohej vetëm një hollësi: Ina, një ditë më parë, kishte zgjatur çuditërisht shumë me zgjedhjen e fustanit. Më kishte dërguar fotografi në mesazhe — tri variante, të treja me dekolte të thellë. Dhe të treja në blu të errët. Fiks ngjyra e safirit.
— E hape kot gjithë këtë histori, — tha befas Arditi, kur po i afroheshim qendrës së biznesit ku ndodhej restoranti. — Na e prishe mbrëmjen. Ai korrieri… tani do ta zvarrisin nëpër hetime. Po sikur të mos e ketë marrë ai?
— Nëse s’e ka marrë, do ta lënë të lirë. Nëse e ka marrë, do të përgjigjet. Kështu funksionon ligji, Ardit.
— Ligji, — ai qeshi hidhur. — Jeta nuk është si inventarët e tu në shtëpinë e antikuareve, Margarita Hoxha. Ndonjëherë duhet të dish edhe të mbyllësh sytë.
Restoranti na përpiu me zhurmën e një feste të shtrenjtë. Gotat kumbonin, ajri mbante erë zambakësh dhe parfumesh të rënda. Te hyrja qëndronte Nexhmije Lufta, me një fustan ngjyrë perle. Dukej madhështore, si një anije e rëndë në port.
— Më në fund! — ajo afroi faqen për puthje. — Ardit, pse u vonuat kaq shumë? Ina është brenda, i ka magjepsur të gjithë.
Hymë në sallë. Dritat e forta të prozhektorëve më verbuan për një çast. Unë nisa të kërkoja Inën me sy. E pashë pranë tryezës së bufeve. Na kishte kthyer shpinën dhe kishte veshur pikërisht atë fustanin blu të errët. Rreth saj silleshin dy burra me kostume të shtrenjta. Ina qeshte me kokën të hedhur pas, e sigurt në vetvete.
Në qafën e saj, nën ndriçimin e llambave të tavanit, u ndez një shkëndijë blu. E ftohtë, e pastër, me atë nuancën vjollcë që e kanë vetëm gurët e Kashmirit.
Nuk shkova drejt saj. U ndala në vend. Ndjeva sikur çdo gjë brenda meje u ngrir dhe u bë gur.
— Ardit, — e thirra me zë të ulët.
— Çfarë ka prapë? — ai u kthye dhe ndoqi drejtimin e vështrimit tim.
Nuk bërtiti. Nuk u habit. Thjesht mbylli ngadalë sytë dhe e futi kokën mes shpatullave.
— Margarita Hoxha, — pëshpëriti. — Të lutem. Mos bëj asgjë këtu. Do ta rregulloj unë. Nesër. Ajo e ka marrë vetëm për ta mbajtur pak, donte të linte përshtypje. Do ta kthente në mëngjes.
— Nuk do ta kthente, — thashë dhe nxora telefonin. — Hyri në banesë sepse e dinte që unë s’isha. E dinte kodin. E vodhi, Ardit.
— Kjo nuk është vjedhje! Është familje! — ai më kapi për bërryli. — Po ngrite tani skandal, karriera e saj merr fund. Mamaja nuk e përballon dot, do t’i bjerë ndonjë goditje. Margarita, të përgjërohem, thuaj se e gjete vetë. Telefonoji atij policit. Tani!
Ina u kthye. Kur na pa, nuk u vu aspak në siklet. Përkundrazi, buzëqeshi gjithë shkëlqim dhe preku varësen me majat e gishtave. Safiri i madh u lëkund në zgavrën mes klavikulave.
— O, Margarita! — u nis drejt nesh, duke kërcitur takat mbi dysheme. — Mos je zemëruar? Dje kalova nga shtëpia, e pashë dhe… shkonte kaq bukur me fustanin! Si shenjë nga qielli. Ti gjithsesi nuk e vë kurrë, e mban të pluhuroset në kasafortë. Kurse sot ishte tamam rasti!
Ajo u afrua fare pranë, duke më mbështjellë me aromë vere të shtrenjtë.
— Është e bukur, apo jo? — u kthye nga burrat që e ndiqnin. — Është relike e familjes sonë.
Unë e pashë pa lëvizur, me dorën ende te xhepi ku ndodhej lupa. E njihja çdo çarje mikroskopike të atij guri. E dija edhe gërvishtjen te kapësja, atë që e kisha bërë vetë pa dashje tre vjet më parë.
— Hiqe, — i thashë.
Zëri më doli i qetë, por burrat pranë nesh pushuan menjëherë. Ina ngriti njërën vetull.
— Margarita, ç’ke kështu? Tani, këtu? Kapësja është e fortë, do ta heq vetë në shtëpi…
— Hiqe menjëherë.