Ose do ta bënte policia.
Ardit Kola më kapi nga krahu aq fort, sa për pak humba ekuilibrin.
— Margarita, mjaft me këtë shfaqje! — më tha nëpër dhëmbë. — Po sillesh si e çmendur. Ina, mos ia vër veshin, ka pasur një ditë të tmerrshme.
Ina Nushi i ngushtoi sytë. Ai shkëlqimi i saj i ëmbël u shua menjëherë dhe në fytyrë i doli ajo ashpërsia e njohur, e ftohtë.
— Policia? Seriozisht e ke, Margarita? Për një varëse? Arditi ma ka lejuar vetë, apo jo, vëlla?
Ardit Kola u hutua. Vështrimi i tij lëvizi nga unë te motra, pastaj te të ftuarit që tashmë kishin nisur të kthenin kokat drejt nesh.
— Epo… unë thashë që mund të hyje… nuk mendova se do ta merrje pa pyetur… por, në fund të fundit, ç’rëndësi ka…
— Rëndësia është këtu, — ia shkëputa dorën nga shtrëngimi i tij, — denoncimi është bërë. Është hapur çështje penale për vjedhje në vlerë të madhe. Korrieri ndodhet tani në komisariat. Dhe nëse varësja është në qafën tënde, atëherë ti je ose bashkëpunëtore, ose hajdute.
Salla u mbulua nga një heshtje e rëndë. Muzika vazhdonte të luante, por njerëzit rreth nesh ngrinë në poza të çuditshme, si të ishin ndalur papritur në mes të një fotografie. Nexhmije Lufta, që e ndjeu menjëherë se diçka nuk shkonte, çau mes turmës dhe u afrua me hapa të shpejtë.
— Çfarë po ndodh këtu? — zëri i saj ra si kamxhik. — Margarita, pse e ke atë fytyrë?
— Mami, — Ina shtrëngoi varësen me gishta, — Margarita po thotë se unë e kam vjedhur. E përfytyron dot? Më quajti hajdute para të gjithëve!
— O Zot i madh, — vjehrra ime vuri duart në kraharor. — Margarita, a je në vete? Kjo është Ina! Si të shkoi mendja të bësh një fyerje të tillë? Kërko falje menjëherë.
Unë nuk kërkova falje. Sytë m’u kthyen nga hyrja e restorantit. Dyert prej xhami u hapën dhe në sallë hynë dy punonjës policie me uniformë. Njëri ishte po ai, Gentian Rexha; pranë tij ecte një grua më e madhe në moshë. Ata nuk u ndalën të shihnin rreth e rrotull. Po vinin drejt nesh, pa mëdyshje.
— Margarita Hoxha? — Gentian Rexha u ndal përballë meje. — Na telefonuat dhe thatë se sendi është gjetur?
Unë tregova qafën e Inës.
— Ja ku është. “Lotimi i nimfës”. Numri i inventarit 044/A, nga shtëpia antikuare “Relikvia”.
Ina u zbeh, por jo në atë mënyrën romantike që përshkruhet në libra. Fytyra iu bë gri, e shuar, dhe mbi atë ngjyrë buzëkuqi i saj dukej si njollë gjaku.
— Është gabim! — klithi ajo. — Është e imja! Vëlla, thuaju!
Ardit Kola nuk foli. Ai kishte ulur sytë dhe vështronte motivet e tapetit sikur aty të ishte shkruar shpëtimi i tij. Supet i dridheshin lehtë.
— Zonjë, — policja iu afrua Inës, — ju lutem hiqeni bizhuterinë për sekuestrim dhe na shoqëroni për të dhënë deklarim.
— Nuk keni asnjë të drejtë! — Nexhmije Lufta doli përpara së bijës, duke e mbuluar me trupin e saj. — A e dini kush është ajo? Punon në bashki! Ardit, bëj diçka!
Ardit ngriti kokën. Në sytë e tij kishte një dëshpërim aq të zhveshur, sa për një çast më erdhi keq për të. Vetëm për një çast.
— Zoti toger, — nisi ai me një zë të ngjirur. — Këtu ka një keqkuptim. Gruaja ime thjesht… e gjeti në shtëpi. Po, Margarita? Ti e gjete, vetëm se harrove, apo jo? Thuaju.
Gentian Rexha më pa drejt e në sy. Ishte vështrimi i një njeriu që kishte parë dhjetëra, ndoshta qindra, drama familjare të kësaj natyre.
— Margarita Hoxha? A e konfirmoni se sendin e keni gjetur dhe thirrja ka qenë e gabuar? Apo këmbëngulni në denoncimin tuaj?
Ndjeva mbi vete shikimet e qindra njerëzve. Drejtuesit e firmës, kolegët e Arditit, kamerierët me tabaka në duar. Heshtja ishte aq e dendur, sa dukej sikur mund ta prisje me thikë.
Nxora lupën nga xhepi. E ngrita te syri dhe bëra një hap drejt Inës. Ajo u tërhoq instinktivisht, por policja ia mbante bërrylin fort. Përmes xhamit zmadhues pashë kapësen e varëses.
— E shihni këtë çarjen e vogël te karabina? — pyeta Gentian Rexhën. — Dhe gjurmën e saldimit te hallka e tretë nga e majta? Janë shenjat e mia. Ina e dinte që kjo kishte vlerë të madhe. E dinte gjithashtu se unë nuk do t’ia jepja kurrë. Ajo hyri në shtëpinë time pa leje dhe mori diçka që nuk i përkiste.
E ula lupën.
— Unë këmbëngul te denoncimi. Vjedhja ka ndodhur. Korrieri është i pafajshëm.
— Margarita, je një monstër, — fërshëlleu Ina. Fytyra iu shfytyrua nga urrejtja. — Ti thjesht më ke zili. Ti i ke të gjitha, kurse unë duhet të mbytem në borxhe? Për këtë copë hekuri… iu mbytfsh me të!
Ajo u përpoq ta shkulte varësen nga qafa, por policja ia kapi duart në kohë.
— Qetë, zonjë. Prova materiale nuk dëmtohet.
Kapësja u hap me një klikim të thatë. Varësja kaloi në një qese transparente me zinxhir. Inën e drejtuan nga dalja. Ajo nuk qante; përpëlitej, shante dhe hidhte mallkime, duke kthyer kokën pas në çdo hap. Nexhmije Lufta vraponte pas saj, duke bërtitur diçka për avokatët dhe lidhjet.