Ardit Kola mbeti pranë tryezës. Dukej si njeri që sapo e kishin nxjerrë në acar, krejt të zhveshur.
— Ti e shkatërrove familjen, — tha ai, pa më parë në sy. — E kupton? Nesër do ta marrë vesh gjithë Tirana.
— Familjen e shkatërroi Ina Nushi në çastin kur shtypi kodin e kasafortës, — ia ktheva dhe u nisa drejt daljes.
Në holl mbretëronte freski. Porosita një taksi nga aplikacioni dhe, derisa makina të mbërrinte, qëndrova mbi shkallët e hyrjes, duke vështruar dritat e Tiranës së natës. Një makinë patrulle kaloi pranë me sinjalet blu të ndezura.
Pesë minuta më vonë doli edhe Ardit Kola. Nuk guxoi të afrohej shumë.
— Sonte nuk kthehem në shtëpi, — hodhi ai ftohtë, ndërsa ndizte një cigare. Duart i dridheshin keq. — Do shkoj te nëna. Është shumë rëndë.
Unë vetëm pohova me kokë.
— Mirë.
— Dhe mos mendo se do ta harroj këtë. Mund ta zgjidhje gjithçka me një fjalë të vetme. Por ti zgjodhe safirin tënd.
E pashë gjatë. Nën dritën e fenerëve të rrugës më dukej krejt i huaj. Jo burri me të cilin kisha jetuar tetë vjet, por një kalimtar i rastësishëm, pranë të cilit të vinte zor të qëndroje.
Taksia mbërriti: një “Polo” e bardhë, me parafangon të shtypur. U ula në sediljen e pasme.
— Te Njësia e Tetë, — i thashë shoferit.
Telefoni në çantë u drodh. Ishte mesazh nga Gentian Rexha: “Korrierin e lanë të lirë. Nesër në 10:00 të pres për firmosjen e procesverbalit të identifikimit.”
E fika ekranin. Nga xhepi nxora kordonin dhe nisa ta mbështillja rreth gishtit. Lupa lëkundej lehtë, në ritmin e lëvizjes së makinës.
Në shtëpi, mbi tavolinën e kuzhinës, kishte mbetur filxhani i kafesë i pirë përgjysmë. Tashmë i ftohtë. Pranë tij, thërrime biskotash. Pa u zhveshur, hyra drejt e në dhomën e gjumit. Hapa dollapin. Pluhuri mbi raftin e kasafortës ishte ende i shtrirë në një shtresë të rregullt; vetëm në qoshe dukej qartë gjurma që kishte lënë fundi i kutisë.
U shtriva mbi krevat, sipër mbulesës. Banesa ishte zhytur në një heshtje të plotë. Askush nuk përplaste derën, askush nuk ankohej për darkën e ftohur, askush nuk kërkonte vëmendje.
Të nesërmen do të nisnin telefonatat. Vjehrra do të ulërinte. Ardit Kola do të kërcënonte. Avokati i Ina Nushit do të përgjërohej. Do të kërkonin ta tërhiqja denoncimin, do të ofronin para, do të luanin me mëshirën dhe ndërgjegjen time.
Vështrova duart e mia. Nuk ishin më të ftohta.
Në orën njëmbëdhjetë të mbrëmjes erdhi një SMS nga Ardit Kola: “Ina Nushit i rrezikohen deri në gjashtë vjet burg. Je e kënaqur? Nëna është në spital. Ti je përbindësh.”
Nuk iu përgjigja. Fshiva bisedën dhe bllokova numrin.
Në mëngjes u ngrita me zile. Përgatita kafe të freskët. Veshi kostumin tim më të rregullt. Para se të dilja, qëndrova një copë herë përballë kutisë bosh, atë që policia ma kishte kthyer një ditë më parë “me procesverbal për ruajtje të përgjegjshme”; vetë varësja kishte mbetur në kasafortën e provave materiale.
Brenda kutisë vendosa lupën e argjendarisë. E mbylla kapakun. Tingulli doli i shkurtër, i thatë, si krismë.
Në komisariat kishte zhurmë dhe erë duhani. Gentian Rexha më përshëndeti me një lëvizje koke dhe më shtyu përpara një dosje.
— Lexojeni dhe firmoseni. Kunata juaj e ka pranuar gjithçka. Thotë se donte “vetëm ta mbante pak”, pastaj u frikësua.
— E di, — thashë dhe hodha firmën.
Kur dola nga komisariati, Ardit Kola më priste jashtë. Dukej tmerrshëm: i parruar, me të njëjtën xhaketë të djeshme, të zhubrosur e të ndotur.
— Margarita Hoxha, prit, — tha dhe bëri një hap drejt meje. — Kam marrë avokat. Ai thotë se, po të shkruash që dëmi është shlyer dhe nuk ke pretendime, mund të mbyllet me pajtim mes palëve. Të lutem. Për hirin tonë.
Ndalova. E pashë atë, pastaj ndërtesën e policisë pas shpinës së tij.
— Nuk ka më “ne”, Ardit Kola.
Kalova pranë tij dhe shkova te makina ime. U ula në timon dhe ndeza motorin.
Në pasqyrën e pasme e pashë si qëndronte në trotuar, me krahët të varur pa fuqi. Po më thërriste diçka nga pas, por unë tashmë kisha ndezur radion. Jepnin parashikimin e motit: në Tiranë pritej ulje temperaturash dhe shira të gjatë.
Te shtëpia e antikuareve mbërrita një orë para hapjes. Shefi ishte aty; po kontrollonte një furnizim të ri.
— Margarita Hoxha? Sot paskeni ardhur herët. Ka ndodhur gjë?
— Jo, — thashë, ndërsa hoqa pardesynë dhe e vara në varëse. — Thjesht ka shumë punë. Duhet të përgatis raportin për vlerësimin e djeshëm.
U ula në tryezën time. Nga sirtari nxora lupën e punës, të rëndë, me trup çeliku. Mora objektin e parë nga kutia dhe e afrova te syri: një kuti duhani prej argjendi, e shekullit të nëntëmbëdhjetë.
Nën xhamin zmadhues u hap një botë e tërë: gdhendje tepër e hollë, gërvishtje të imëta të kohës, vula e mjeshtrit. Punë e pastër. Pa asnjë gënjeshtër.