— Dritan, do të ma shpjegosh vetë tani çfarë po ndodh këtu, apo ta thërras policinë menjëherë? — Elsa mbeti në korridor pa e hequr pallton dhe e lëvizi vështrimin nga valixhet e panjohura te dera gjysmë e hapur e dhomës së madhe.
Valixhet ishin dy: njëra blu e errët, me rrota, tjetra ngjyrë vishnje e vjetër, me dorezë të konsumuar. Përkrah tyre ishte hedhur një çantë sportive, nga e cila dilte një rrip, ndërsa mbi stolin e vogël pranë hyrjes qëndronte tashmë një qese dyqani me shapka, furçë dhëmbësh dhe disa kuti kremrash. E gjithë kjo nuk ngjante aspak me një vizitë të shkurtër “sa për gjysmë ore”. Më shumë dukej si fillimi i një jete të re. Ose, së paku, si një përpjekje për të bërë sikur ajo jetë e re kishte nisur tashmë.
Nga dhoma dëgjoheshin zëra. Zëri i gruas ishte i sigurt, pak i prerë, me atë lloj intonacioni që Elsës gjithmonë i shtrëngonte nofullat. Zëri i burrit vinte më i ulët, si në mbrojtje, por pa asnjë shqetësim. Pikërisht kjo mungesë shqetësimi e thumboi më fort. Jo habia, jo hutimi, jo ndonjë përpjekje për t’i sqaruar gjërat sapo ajo hyri. Ishte zëri i zakonshëm i një njeriu që e konsideronte plotësisht normale atë që po ndodhte.
Elsa e mbylli derën pas vetes pak më fort nga ç’e kishte menduar. Në qetësinë e korridorit u dëgjua klikimi i bravës dhe menjëherë nga dhoma nxori kokën Dritani.
— Oh, paske ardhur? — tha ai, sikur ajo të mos ishte kthyer në shtëpinë e vet, por të kishte hyrë për vizitë te disa të njohur.
— Po shoh që paskam ardhur me vend, — ia ktheu Elsa dhe i vendosi ngadalë çelësat mbi komodinë.
Dritani doli në korridor, fërkoi qafën dhe, pa ndonjë arsye të dukshme, buzëqeshi.
— Mos ia nis menjëherë. Ta shpjegoj tani gjithçka.
Por nuk u ngut aspak të shpjegonte.
Elsa bëri disa hapa përpara dhe u ndal te pragu i dhomës.
Aty, pranë dollapit të hapur kanat më kanat, qëndronte motra e tij, Gerda. Në njërën dorë mbante një tufë bluzash, ndërsa me tjetrën rregullonte zinxhirin e një çante kozmetike udhëtimi. Mbi divan ishin shtrirë tashmë xhinset e saj, një triko, karikuesi i telefonit dhe një qese me rroba shtëpie. Gerda ngriti kokën, u përball me sytë e Elsës dhe nuk u turbullua aspak. Vetëm e ngriti pak më lart mjekrën, sikur të ishte përgatitur që më parë për një debat dhe të kishte vendosur të mos tërhiqej në asnjë fjalë.
— Përshëndetje, — tha ajo. — Nuk menduam se do të ktheheshe kaq herët.
Elsa nuk iu përgjigj. Ajo nuk po shihte Gerdën, por dollapin e hapur. Po shihte raftin bosh ku po atë mëngjes kishin qenë batanijet e saj dhe kutia me gjërat e sezonit. Kutia nuk ishte më aty. Edhe batanija ishte zhdukur.
— I nxora përkohësisht në ballkon, — tha me nxitim Dritani, sapo vuri re shikimin e saj. — Nuk u ndodh gjë. Atje është thatë.
Elsa u kthye nga ai.
— Ti i nxore gjërat e mia në ballkon?
— Vetëm për pak kohë. Mos e bëj dramë.
Kjo fjalia “mos e bëj dramë” tek ai tingëllonte gjithmonë njësoj. Sikur të mos ishte ai që shkelte kufijtë e tjetrit, por ajo që e lodhte duke e vënë re këtë gjë.
Elsa hoqi ngadalë pallton, e vari me kujdes në grep dhe u kthye në dhomë. Brenda saj nuk vlonte më asgjë. Përkundrazi, gjithçka ishte mbledhur në një pikë të ngurtë, të ftohtë. Kur njeriu zemërohet, mund të thotë fjalë të tepërta. Por kur zemërimi shuhet dhe fillon ta shohë të gjithë pamjen qartë, atëherë bëhet vërtet i rrezikshëm.
Dritani nisi të fliste më shpejt:
— Gerda është në një situatë të vështirë. Do të rrijë nja dy javë, maksimumi një muaj. Tani për tani nuk ka ku të shkojë. E kupton edhe vetë, nuk mund ta lija motrën time në rrugë.
— Në rrugë? — përsëriti Elsa.
— E thashë në mënyrë figurative.
— Ku jetonte ajo para se ta sillje këtu me valixhe?
Gerda e përplasi sirtarin e komodinës dhe u përgjigj vetë:
— Kisha marrë një apartament me qira. Pronarja vendosi ta shesë dhe më kërkoi ta liroja. Meqë ra fjala, unë nuk të kam bërë asgjë të keqe, Elsa. Nuk e kuptoj pse më sheh kështu.
Tani Elsa e pa drejt e në sy.
— Sepse po i vendos gjërat e tua në apartamentin tim pa lejen time.
— Aman, mos e tepro, sikur të të paskam hipur në qafë, — turfulloi Gerda. — Nuk jam njeri i huaj.
Dritani e kapi menjëherë atë fjalë:
— Pikërisht. Nuk është e huaj. Është motra ime.
Elsa e zhvendosi vështrimin te i shoqi. Për disa sekonda askush nuk foli. Diku sipër, te fqinjët, dikush tërhoqi zvarrë diçka të rëndë; në tavan u përhap një kërcitje e gjatë dhe pastaj gjithçka ra sërish në heshtje.
Atëherë Elsa pyeti qetë, pa bërtitur, pa e ngritur zërin:
— Dritan, që kur motra jote jeton në apartamentin tim të blerë para martesës?
Gerda ngriji në vend, pa e vendosur ende tufën e rrobave në raft.
Dritani hapi gojën, por nuk nxori asnjë fjalë. Siguria me të cilën kishte dalë pak më parë në korridor iu shpërbë para syve. Ndoshta sepse në këtë formulim nuk mbetej më hapësirë për mjegullën e tij të parapëlqyer: “është e përbashkëta jonë”, “jemi familje”, “çfarë ka këtu”. Fjalët ishin të qarta dhe të forta: motra jote, apartamenti im, para martesës.
— Elsa, pse e thua kështu tani? — tha më në fund ai. — Në fund të fundit, ne jemi të martuar.
— Kjo nuk është përgjigje.
— Sepse mendova se në një situatë të tillë nuk kishte nevojë të bëhej hetim.
— Ndërsa unë mendoj se nuk duhet të strehosh njerëz në apartamentin tim pa marrë pëlqimin tim.
Gerda i hodhi rrobat me nerv në divan.
— Po ta kisha ditur që do të më prisje kështu, nuk do të kisha ardhur fare.
— Atëherë nuk duhej të vije, — tha Elsa.
Gerda puliti sytë, e papërgatitur që t’i përgjigjeshin pa atë shtresën e zakonshme të mirësjelljes.
Dritani bëri një hap përpara.
— Elsa, të lutem, ta flasim qetë. Nuk ka ndodhur ndonjë gjë e tmerrshme.
Ajo e anoi pak kokën, sikur po dëgjonte një fjali të njohur dhe donte të sigurohej nëse e kishte dëgjuar mirë.
— Nuk ka ndodhur gjë e tmerrshme? Ti i nxore gjërat e mia në ballkon, nuk më lajmërove, solle këtu motrën tënde, e cila tashmë po zë vend sikur të ishte në shtëpinë e vet, dhe më thua se nuk ka ndodhur gjë?
— Doja të flisja me ty në darkë.
— Ti tashmë fole. Me veprime.
Gerda qeshi lehtë, por e qeshura i doli e tendosur.
— Po pse u kapke kaq fort pas këtyre metrave katrorë? Dritani është burri yt, jo qiramarrës.
Elsa e ktheu shikimin nga ajo.
— Edhe një fjalë tjetër për metrat katrorë dhe kjo bisedë do të bëhet shumë e shkurtër.
Gerda ngriti vetullat.
— Po më kërcënon?
— Po të paralajmëroj.
Dritani kaloi pëllëmbën mbi fytyrë. Pamja e tij u bë ajo që merrte zakonisht para drekave familjare, kur e kuptonte se duhej t’u pëlqente të gjithëve njëkohësisht dhe se kjo ishte e pamundur.
— Gerda, hesht pak tani, — tha ai me zë të ulët.
— Po pse duhet të hesht unë? Sikur më keni ulur në bankën e të akuzuarve.
— Sepse pyetja nuk është për ty, — e preu Elsa. — Nuk të ftoi këtu as dollapi në korridor, as divani në dhomë. Të solli Dritani. Prandaj me të po flas.
Ajo u ul në cep të kolltukut pa i hequr këpucët. Çantën e vendosi pranë vetes. Ishte një zakon i vjetër i saj: kur biseda bëhej e pakëndshme, së pari ulej. Njeriu që rri në këmbë shpërthen më shpejt. Ai që ulet, arrin ta mbajë veten pak më gjatë.
— Pra, — vazhdoi Elsa. — Ti vendose ta strehoje këtu Gerdën. Vetë. Pa telefonatë, pa mesazh, pa më pyetur. Kështu është?
— E dija që do të kundërshtoje, — tha Dritani, duke parë diku anash.
— Domethënë e bëre me vetëdije pas shpinës sime.
— E bëra sepse nuk kishte kohë.
— Për një telefonatë do të mjaftonin dyzet sekonda.
Ai nuk tha asgjë.
Gerda papritur përplasi pëllëmbën mbi kofshë, sikur po e shtynte bisedën të ecte më shpejt.
— Dëgjoni, kjo po bëhet qesharake. Unë nuk kam ardhur për pushime. Kam probleme reale. Apo ti qenke nga ato gra që mezi presin të tregojnë kush është zonja e shtëpisë?
— Unë jam zonja e kësaj shtëpie, — tha Elsa.
E tha me zë të ulët, por pas atyre fjalëve ajri sikur u ftoh.
Dritani ndërhyri menjëherë:
— Mjaft tani. Nuk do të fillojmë të masim të drejtat këtu. Gerda do të rrijë pak, pastaj do të gjejë një zgjidhje tjetër.
Elsa e pa aq gjatë dhe aq vëmendshëm, sa ai uli sytë.
— E ke diskutuar tashmë se cilën dhomë do të lironi për të?
Ai nuk u përgjigj menjëherë. Dhe pikërisht kjo ishte përgjigjja.
— Të pyeta: e ke diskutuar se cilën dhomë do të lirohet?
— Mendova se Gerda do të ndihej më rehat në dhomën e madhe. Ajo punon nga shtëpia, i duhet tavolinë.
Elsa nxori frymën ngadalë përmes hundës.
— Në dhomën e madhe është tavolina ime e punës. Dosjet e mia. Laptopi im. Dokumentet e mia. Dhe gjërat e mia.
— Mund t’i zhvendosim përkohësisht…
Ai u ndal në mes të fjalisë. E kuptoi vonë se fjala “t’i zhvendosim” në një situatë të tillë tingëllonte si vendim gjyqi. Jo për mobiliet, por për mënyrën e jetesës, për zakonet, për të drejtën e njeriut që të vendosë vetë për shtëpinë e tij.
Elsa u ngrit në këmbë.
— Atëherë dëgjoni mirë të dy. Gerda nuk do të qëndrojë këtu as sonte, as për një javë, as nën pretekstin “ta shohim sipas situatës”.