— Te listelat e sallonit ka pluhur. Prapë i ke larë dyshemetë vetëm me ujë të zakonshëm, jo me detergjentin e posaçëm?
Zëri i Nora Hasanit e çau si thikë qetësinë e ngrohtë të dhomës së ngrënies. Elvana Kovaçi u ngurtësua te pragu, me supierën e rëndë prej porcelani në duar. Avulli i nxehtë i përvëlonte gishtat, por ajo nuk guxonte as të lëvizte.
— E hodha detergjentin, zonja Nora. Pikërisht siç më keni treguar ju, — u përgjigj me zë të ulët, duke mbajtur sytë përdhe.
— Ke hedhur pak! Ose i bën punët shkel e shko. Vëre supierën në tavolinë. Dhe mos të të shkojë mendja të pikosh mbi mbulesë.
Elvana iu afrua me shumë kujdes tryezës së madhe prej lisi. Mbulesa e bardhë, e kollarisur përsosmërisht, i dukej si një fushë e mbushur me mina.
Pjatat e thella, me rreth të artë në buzë, ishin vendosur në radhë të përpiktë dhe pasqyronin dritën e llambadarit prej kristali. Pranë secilës pjatë shtriheshin, të rreshtuara si ushtarë, lugë alpake të lustruara deri në shkëlqim dhe thika të rënda. Elvana e vendosi supierën në mes, duke u munduar të mos i dukej dridhja e duarve.
Burri i saj, Gentian Elezi, rrinte në krye të tavolinës dhe shfletonte i përhumbur lajmet në telefon. Ai nuk ngriti as sytë për ta mbrojtur të shoqen.
— Gentian, thuaji bashkëshortes sate se në një shtëpi të rregullt darka shtrohet në shtatë fiks, jo në shtatë e pesëmbëdhjetë, — tha vjehrra ftohtë, ndërsa shtrinte mbi gjunjë pecetën prej lini.
— Elvana, në fakt… përpiqu të jesh në kohë, — mërmëriti ai, pa u shkëputur nga ekrani.
Elvana e përpiu fyerjen në heshtje.
Bota sikur iu lëkund nën këmbë. Ajo. Përsëri. Ishte fajtore.
Vila gjigante trekatëshe, në një lagje elitare, ishte krenaria e familjes. Atë e kishte ngritur Ramiz Peshkatari, vjehrri i ndjerë i Elvanës. Ishte burrë i ashpër, por i drejtë, dhe në shtëpi mbante disiplinë të hekurt.
Sa kohë që Ramiz Peshkatari ishte gjallë, Nora Hasani e përmbante veten. Luante rolin e zonjës së devotshme të shtëpisë, ziente reçelra dhe, herë pas here, i hidhte nuses ndonjë thumb të hidhur.
Por një vit pas martesës së Elvanës me Gentianin, vjehrrin e goditi një infarkt i rëndë. Ramiz Peshkatari ndërroi jetë. Sipas ligjit, shtëpia u nda mes Nora Hasanit dhe djalit të saj, Gentianit. Secili mori saktësisht gjysmën.
Megjithatë, ky fakt juridik nuk i bëri përshtypje askujt. Nora Hasani sillej sikur vila ishte krejtësisht e saj, pa ndarje e pa kundërshtim. Pushteti kishte kaluar i tëri në duart e saj.
Që nga ai çast, ajo nisi me qëllim ta nxirrte nusen nga shtëpia.
Nora Hasanit nuk i pëlqente asgjë. Elvana ecte gabim, merrte frymë gabim, gatuante gabim. Vajza e ardhur nga një familje e thjeshtë mësuesish, në sytë e vjehrrës mendjemadhe, nuk ishte “në nivelin e tyre”.
Elvana, nga ana e saj, u përpoq me gjithë shpirt të krijonte një marrëdhënie normale. Për tre vite të gjata jetoi si shërbëtore. Ngrihej në gjashtë të mëngjesit për të përgatitur petulla të freskëta me gjizë. I lante vetë dritaret e mëdha panoramike, sepse vjehrra e kishte larguar pastruesen me justifikimin e kursimit. Mbillte trëndafila në kopsht, i çante pëllëmbët deri në gjak, vetëm që t’i pëlqente, që të meritonte qoftë edhe hijen e një buzëqeshjeje.