Por gjithçka ishte e kotë.
— E kupton, apo jo, se në këtë shtëpi nuk je zonja? — i thoshte shpesh Nora Hasani sa herë mbeteshin vetëm. — Im bir meriton shumë më tepër. Ti je veç një keqkuptim i përkohshëm.
Gentian Elezi zgjidhte të mos përzihej. “Mami ende po e përjeton rëndë vdekjen e babait. Bëhu më e mençur, mos fol”, ishte justifikimi i tij i zakonshëm, dhe për Elvanën këto fjalë dhembnin më shumë se çdo grindje e hapur.
Ai kishte zgjedhur rehatinë. Të dilte në mbrojtje të gruas do të thoshte të humbiste përkëdheljen e së ëmës, si edhe rrjedhën e majme të parave nga llogaritë e kompanisë së të atit, të cilën tani e drejtonte pikërisht Nora Hasani.
Fundi erdhi një mbrëmje nëntori, kur shiu binte pa pushim.
Nëna e Elvanës kishte ditëlindjen: mbushte pesëdhjetë vjeç. Elvana ishte përgatitur për atë ditë prej një muaji të tërë; kishte blerë një dhuratë të bukur dhe kishte marrë leje të largohej më herët nga puna.
Sapo ishte në korridor, me pallton hedhur krahëve, kur nga kati i dytë i ra në vesh zëri urdhërues:
— Elvana! Ku mendon se po shkon?
Nora Hasani po zbriste shkallët ngadalë, me atë madhështinë e saj të ftohtë.
— Te mami, ka festë. Ta kam thënë. Unë dhe Gentiani po nisemi tani.
— Gentiani nuk shkon askund. I dhemb koka. Edhe ti do të rrish në shtëpi. Pas një ore më vjen noteri me dokumentet e parcelave. Duhet të bësh çajin dhe të shtrosh në sallonin e vogël.
Elvana mbeti e ngrirë për një çast.
— Nora Hasani, ju kam lajmëruar që para një muaji. Unë po shkoj te prindërit e mi. Çajin mund ta hidhni edhe vetë.
Sytë e vjehrrës u ngushtuan si teh.
— Çfarë the? Në këtë shtëpi do të bësh atë që i duhet familjes sonë. Përndryshe, dera është e hapur: mund të zhdukesh nga të katër anët!
Elvana ktheu vështrimin nga burri, i cili sapo kishte dalë nga zyra. Gentian Elezi uli sytë, duke iu shmangur.
— Elvanë, seriozisht tani… shko nesër te të tutë. Mamasë i duhet ndihmë.
Në atë sekondë, brenda gruas së re u këput diçka. Lodhia e tre viteve, fyerjet, poshtërimet, pritja e pafund për pak drejtësi — të gjitha u bënë papritur të lehta, sikur nuk kishin më peshë. Ajo nuk ndiente më frikë, as faj. Vetëm një zbrazëti të kthjellët e të qetë, si ajo heshtja që vjen para një vendimi të pakthyeshëm.
Me lëvizje të ngadaltë hoqi unazën e martesës. Metali tingëlloi thatë kur u përplas mbi banakun prej mermeri në hyrje.
— E dini, Nora Hasani, — zëri i Elvanës doli çuditërisht i baraspeshuar. — Keni të drejtë. Unë nuk jam zonja e kësaj shtëpie. Dhe nuk dua t’ju shoh më kurrë. Ndërsa ti, Gentian… rri me mamin tënd. Jeni bërë tamam për njëri-tjetrin!
Ajo doli jashtë në shiun e rrëmbyer, pa marrë as çadrën. Atë mbrëmje e la përgjithmonë pas atë shtëpi të stërmadhe, të ftohtë dhe të huaj.
Nora Hasani e festoi si fitore.
Zgjidhja e martesës u bë shpejt. Fëmijë nuk kishin, ndërsa Elvana nuk kërkoi të ndante asnjë pasuri; thjesht i fshiu ata njerëz nga jeta e saj.
— Më në fund iku ajo pa prikë! — u tregonte vjehrra shoqeve në telefon. — Gentianit do t’i gjejmë një nuse që i ka hije. Me shkollë, me karakter, nga derë e mirë.
Por fati di të ironizojë.