Ajo priti që Gentiani ta ulte menjëherë në vend atë nuse “të pacipë”, siç e quante me vete. Por ai, sapo i erdhi ndër mend se si i kishte ikur gruaja e parë dhe duke e ditur mirë se Sara nuk kërcënonte kot, uli sytë.
— Mami… mjaft e ngacmove Sarën, — tha me zë të shuar. — Në këtë familje zonja e shtëpisë është ajo.
Nora Hasani hapi gojën për t’i kthyer përgjigje, por fjalët iu mbërthyen në fyt. Vështroi sytë e qetë, paksa tallës, të nuses së dytë dhe e kuptoi gjithçka. Loja kishte marrë fund.
Kaluan dy vjet.
Vila madhështore trekatëshe vazhdonte të ngrihej krenare pas gardhit të lartë, por brenda saj nuk kishte mbetur më asgjë nga ajri i dikurshëm. Gjithçka dukej ndryshe, sikur shtëpia të kishte ndërruar shpirt.
Sara Frashëri u bë zonja e padiskutueshme e atij vendi. Ndryshoi mobilimin, hoqi kopshtarin e vjetër nga puna dhe mori një ekip pastrimi që vinte një herë në javë. Në kuzhinë hynte rrallë; më shumë i pëlqente të darkonte me të shoqin në restorante ose të porosiste ushqim në shtëpi.
Ndërsa Nora Hasani… ajo u mësua të jetonte pa zhurmë, pa hije, si njeri që nuk do të bjerë në sy.
Po i afrohej të shtatëdhjetave. Nyjat nisën t’i dhembnin, tensioni i ngrihej e i ulej papritur.
Shtëpia e madhe, që dikur kishte qenë shenja e pushtetit të saj, tani i dukej e ftohtë dhe frikshëm bosh. Të mbetej vetëm aty ishte tmerri i saj më i madh. Kush do t’ia jepte ilaçin, po t’i bëhej keq natën? Kush do të thërriste ambulancën?
Nuk bënte më vërejtje. Nuk kërkonte më që pluhuri të fshihej edhe në cepat e poshtëm të mureve. Kur e thërrisnin për të ngrënë, ulej pa fjalë dhe hante çfarë i vinin përpara.
Çdo mëngjes, Nora trokiste me ndrojtje te dera e dhomës së fëmijës.
— Sara, mirëmëngjes… A mund ta nxjerr pak Bledarin në kopsht? — pyeste me një përulësi që dikur do ta kishte përbuzur, pa guxuar t’i ngrinte sytë.
— Mundeni, Nora Hasani. Vetëm vishini xhupin blu, jo atë të gjelbrin që nxorët dje. Dhe jo më shumë se një orë, sepse kemi mësim pas pak, — përgjigjej nusja thatë, pa e hequr shikimin nga laptopi.
— Patjetër, patjetër, Sara. Si të thuash ti.
Ndonjëherë, e ulur në stolin e kopshtit, teksa shihte nipin që luante me rërë, Nora mendonte për Elvana Kovaçin. Për atë vajzën e heshtur, të butë, që bënte petulla me djathë dhe përpiqej t’i sillte pak ngrohtësi asaj shtëpie.
Elvana, jo shumë kohë më parë, ishte martuar për herë të dytë me një mjek të mirë. Nora i kishte parë fotografitë në rrjetet sociale. Në to, ish-nusja buzëqeshte sinqerisht, me një dritë që nuk e kishte pasur kurrë brenda këtyre mureve.
Dhe Nora qante. Pa zë, duke fshirë lotët me cepin e një shami mëndafshi të shtrenjtë.
Mendonte sa ndryshe mund të kishte shkuar gjithçka, sikur qoftë edhe një herë të vetme të kishte zgjedhur mirësinë në vend të urdhrave.
Sikur te Elvana të kishte parë jo një rivale, por një bijë. Tani pranë saj ishte Sara Frashëri — një grua që nuk trembej, nuk thyhej dhe nuk nënshtrohej. Një përgjigje e merituar për vitet e ashpërsisë së saj.
Thonë se jeta na kthen gjithmonë atë që kemi mbjellë vetë. Ndonjëherë vonon. Por kur vjen, e gjen saktësisht adresën.