Gjithmonë e kisha ditur se Eduart Fundo ishte dorështrënguar. Por atë mbrëmje marsi të vitit 2026, ai ia kaloi edhe vetes.
Sapo ishim kthyer nga ditëlindja e nënës së tij. Vjehrrës i kisha blerë një shall për 7 000 Lekë, nga paratë tona të përbashkëta, siç bënim zakonisht. Rrugës për në shtëpi, Eduarti, krejt papritur, më hodhi një fjali:
— Fjolla, e mendova mirë. Duhet ta ndajmë buxhetin.
— Si ta ndajmë? — pyeta, ndërsa po hiqja çizmet në korridor.
— Ashtu siç e dëgjove. Je mësuar të rrish mbi kurrizin tim. Unë fitoj tamam, kurse ti sjell ca qindarka me ato mësimet e tua. Që tani e tutje, secili për vete. Si në Evropë.
Mbeta me çizmen në dorë. E pashë drejt në sy. Burrin tim. Njeriun me të cilin kisha tetëmbëdhjetë vjet martesë, dy fëmijë dhe një kredi shtëpie që e kishim mbyllur vetëm tre vjet më parë.
— Eduart, dua të jem e sigurt që po të kuptoj. Ti kërkon buxhet të ndarë?
— Pikërisht. Jam lodhur duke mbajtur gjithë familjen. Ti merr ato lekët e vogla nga mësimet private, me to jeto. Paratë e mia janë të miat.
— Po fëmijët?
— Fëmijët përgjysmë. Me drejtësi.
Fjalën “me drejtësi” e shqiptoi me aq kënaqësi, sikur po shijonte një karamele të shtrenjtë.
E ula ngadalë çizmen në dysheme. U drejtova po aq ngadalë dhe thashë:
— Mirë, Eduart. Atëherë ta bëjmë me drejtësi.
Ai u hutua. Me sa duket priste britma, lot, skandal. Nuk mori asgjë nga këto.
Po ju kthej pak pas, që ta kuptoni mirë situatën.
Eduarti është shef departamenti në një kompani ndërtimi. Merr 180 000 Lekë në muaj dhe këtë ma kujton të paktën një herë në javë. “Unë jam ai që sjell bukën.” “Unë jam shtylla e shtëpisë.” “Pa mua, ju do të ishit të humbur.”
Ndërsa unë, sipas tij, jam ajo që merret me “vogëlsira”. Jap anglisht. Në shtëpi dhe online. Në mendjen e tij, unë thjesht “kaloj kohën”. Në të vërtetë, punoj me të rritur, me grupe kompanish, bëj përkthime. Madje, tre vjet më parë bleva një apartament me dy dhoma në periferi të Tiranës, me kursimet e mia nga ato “vogëlsirat”, fshehurazi prej burrit. Tani e jap me qira. Ai nuk di asgjë.
Pse e mbajta të fshehtë? Sepse pesë vjet më parë, një ditë, ai tha si pa të keq: “Çdo gjë që ke, e ke vetëm sepse më ke mua.” Atëherë, brenda meje, diçka u këput.