Që atë çast nisa të llogaris. Në heshtje. Edhe të kursej — po në heshtje.
Ai ende s’e di se mesatarisht fitoj 220 000 Lekë në muaj. Nuk jam mburrur kurrë. Paratë hynin në një kartë më vete, që ai s’e pa asnjëherë. Për familjen jepja “modestet” e mia, 40–50 mijë Lekë; ai i merrte me madhështi: “hajt, të paktën diçka”.
Erdhi kështu mbrëmja e Ndarjes së Madhe të Buxhetit.
— Ta bëjmë si të rritur, — thashë, duke nxjerrë laptopin. — Hap një tabelë: kush paguan çfarë.
— Bëje, — u shtri në divan si fitimtar. — Faturat i marr unë, jam burrë në fund të fundit. Kredia u mbyll. Ushqimet përgjysmë. Kurset e fëmijëve përgjysmë. Rrobat, secili të vetat.
— Po makina?
— Është imja; unë e ngas.
— Bukur. Po apartamenti?
— Është në emrin tim, e mban mend, — qeshi me përçmim të butë. — Por ti jeton këtu, mos u merakos.
— S’po merakosem, Eduart Fundo. Fare.
Më pa me dyshim, por krenaria mashkullore, e dini, ia mbylli gojën.
Atë natë fjeta si bebe, për herë të parë pas vitesh.
Muajin e parë ai fluturonte. Ecte si gjel.
— Fjolla Prifti, pjesa jote e ushqimeve: 14 300 Lekë. Ma kalo në kartë.
— Tani, zemër.
— Fjolla Prifti, Nard Nikollës i duhen atlete. Përgjysmë: nga 4 500 Lekë.
— Sigurisht, Eduart Fundo.
Paguaja pa zë, me buzëqeshje. Ai kënaqej.
Kurse unë, ndërkohë, ndalova shumë shërbime të tjera. Heshturazi.
S’i bleva më pastën e preferuar Barilla; për vete dhe fëmijët merrja më të lirën. Ai hapte frigoriferin, vrenjtej, por s’pyeste dot: buxhetin e ndarë e kishte vendosur vetë.
Nuk ia laja më këmishët veç. I hidhja me gjithçka tjetër. Një u tkurr, një lëshoi bojë. “Është këmisha jote, Eduart Fundo; unë s’kam lidhje me të, më fal.”
Nuk e caktoja më te dentisti, nuk i kujtoja kontrollin teknik dhe nuk i blija çorape a të brendshme.