— A je fare në vete? Pse dreqin nuk rrotullohet çelësi im?
Zëri i Arlind Dervishit në telefon po i dilte gati në britmë. Merrte frymë rëndë dhe, edhe përmes altoparlantit, dëgjohej qartë si përplaseshin në shkallë hapat e tij të nervozuar.
Elvana Dhrami qëndronte në korridorin e hyrjes, me shpinën mbështetur te sipërfaqja e ftohtë e derës së re. Nga ana tjetër, vetëm pak centimetra larg saj, ish-burri po tërbohej. Përmes syrit të derës ajo dallonte siluetën e tij: i skuqur në fytyrë, me xhupin hapur, tërhiqte dorezën me inat dhe e shtynte derën me shpatull.
— Sepse i kam ndërruar bravat, Arlind, — iu përgjigj Elvana me një qetësi të plotë, duke parë pasqyrimin e vet në pasqyrën e dollapit. — Mjeshtri erdhi sot në mëngjes. Vendosi një mekanizëm shumë të mirë, të sigurt.
— Çfarë po thua? Ç’brava? — nga jashtë u dëgjua një goditje e mbytur; me siguri Arlindi e kishte shkelmuar derën metalike. — Hape menjëherë! Më duhen gomat e dimrit nga ballkoni dhe arka me vegla! Dhe, në përgjithësi, kisha planifikuar të merrja edhe disa gjëra të tjera.
— Sendet e tua janë gati, — Elvana hodhi sytë te katër çantat e mëdha me kuadrate, të vendosura rregullisht pranë raftit të këpucëve. — Edhe gomat i ke në korridor; i nxora vetë nga ballkoni. Edhe qeset me vegla janë këtu. Thirr një taksi mallrash dhe unë do t’i zbres në katin e parë. Ose ngjitu vetë t’i marrësh, por brenda në banesë nuk hyn më.
— Ti qenke çmendur! — ulëriti njëkohësisht telefoni dhe shkallët. — Kjo është edhe banesa ime! Kam jetuar këtu pesëmbëdhjetë vjet! Unë kam bërë riparime! Unë i kam shtruar me duart e mia pllakat në korridor!
Elvana qeshi lehtë, pa zë. Gjithmonë e kishte habitur ajo kujtesë mashkullore që zgjidhte vetëm ato që i leverdisnin. Banesën ajo e kishte trashëguar nga halla, shumë përpara se të njihej me Arlind Dervishin, dhe në dokumente ishte vetëm në emrin e saj. Ndërsa “riparimi” me të cilin ish-burri mburrej sa herë i jepej rasti, në të vërtetë kishte qenë vetëm shtrimi i atyre pllakave në hyrje, pasi më parë kishte prishur gjysmën e materialit dhe kishte lyer me ngjitës edhe plintusin e ri. Tapetat i kishte vendosur një ekip punëtorësh, laminatin e kishin shtruar ustallarë, hidraulikën e kishin ndërruar specialistë. Të gjitha ishin paguar nga kursimet personale të Elvanës. Në atë periudhë, Arlindi ndodhej në gjendjen e tij të përhershme të “kërkimit të vetvetes” dhe mbahej me punë të rastit.
— Arlind, mos trokit më, po i tremb komshinjtë, — tha Elvana, duke rregulluar një tufë flokësh që i kishte dalë nga vendi. — Sipas letrave, kjo pronë është e imja. Ne jemi zyrtarisht të divorcuar. Vulat në pasaporta janë vendosur. Vendimi i gjykatës ka hyrë në fuqi. Ti këtu nuk ke pasur kurrë as regjistrim banimi, sepse vetë nuk doje të çregjistroheshe nga shtëpia e nënës sate, për shkak të disa lehtësirave të faturave. Prandaj, të drejta mbi këtë banesë ke po aq sa pastruesi i oborrit tonë.
Ra një heshtje e rëndë. Përmes çelikut të trashë të derës, Elvana dëgjoi frymëmarrjen e tendosur të ish-bashkëshortit.
Ndarja e tyre kishte qenë e gjatë dhe rraskapitëse. Arlindi nuk ishte larguar thjesht në një vend tjetër; ai kishte shkuar te Bleona Kastrati, “e kuptueshmja” dhe “e lehta”. Ajo punonte administratore në një klub fitnesi, ku Arlindi kishte nisur të shkonte mbrëmjeve, gjoja për të shkarkuar stresin. Bleona ishte njëzet e pesë vjeçe, qeshte me zë të hollë me shakatë e tij aspak qesharake dhe e shikonte nga poshtë-lart me sy të hapur plot adhurim. Elvana, në dyzet e dy vitet e saj, e shihte burrin drejt e në sy, pa iluzione, dhe kërkonte prej tij vetëm gjërat më elementare: të merrte pjesë në buxhetin e familjes dhe në punët e shtëpisë. Natyrisht, krahasimi nuk doli në favor të saj.
Atë mbrëmje kur Arlindi po mbushte valixhen e parë, sillej me një mendjemadhësi të padurueshme. Fliste për jetën që ishte vetëm një, për mbytjen që ndiente në përditshmëri, për nevojën e tij për fluturim, frymëzim dhe hapësirë. Elvana nuk derdhi asnjë lot. Qëndroi pranë dritares, me krahët kryq mbi gjoks, dhe e pa teksa ai hidhte pa kujdes në çantë këmishët e shtrenjta, po ato që ajo ia hekuroste çdo mëngjes.
Ajo kishte menduar se me largimin e tij gjithçka do të merrte fund. Por Arlindi e kishte menduar ndryshe. Pasi u zhvendos në banesën me qira të muzës së tij të re, ai vazhdoi ta trajtonte shtëpinë e Elvanës si magazinë falas, lavanderi dhe pikë kalimi. Mund të shfaqej qetësisht të shtunën në mëngjes, të hapte derën me çelësin e vet, të hynte me këpucë në kuzhinë, të pinte kafe, të gërmonte në frigorifer, të merrte pajisjet e peshkimit dhe të largohej duke lënë mbi tavolinë filxhanin e palarë.
Në fillim Elvana duroi, duke ia vënë fajin zakonit të një martese të gjatë. U përpoq të fliste me të dhe i kërkoi të paktën ta njoftonte paraprakisht para se të vinte.