Por kërkesat e saj ranë në vesh të shurdhër. Ajo që e çoi durimin në fund ndodhi një ditë kur Elvana Dhrami u kthye nga puna më herët se zakonisht, me një migrenë që i çante kokën. Sapo hapi derën, sytë i shkuan te një palë atlete të bardha, të huaja, me shollë të trashë, të lëna në korridor. Nga dhoma e ndenjjes vinte e qeshura e Arlind Dervishit, e përzier me zërin e hollë të të dashurës së tij të re. Kishin ardhur, siç pretenduan më vonë, “vetëm për të marrë xhupin e dimrit”, por ndërkohë kishin vendosur të pinin edhe çaj me biskotat e Elvanës, të rehatuar në divanin e saj.
Atë çast Elvana nuk bërtiti. Nuk ngriti zërin, nuk bëri skenë. Shkoi drejt e në kuzhinë, mori nga dollapi çelësat e Arlindit, të cilët ai, me pakujdesinë e vet të zakonshme, i kishte lënë mbi komodinë, dhe i futi në xhep. Pastaj, po aq e heshtur, u tregoi derën të dyve. Arlindi nisi të protestonte, Bleona Kastrati rrotullonte sytë me teatralitet, por në fund dolën. Të nesërmen në mëngjes, Elvana thirri mjeshtrin dhe ndërroi bravën.
— Elvanë, ç’po bën kështu tani? — zëri i Arlind Dervishit pas derës ndryshoi menjëherë; nga kërcënues u bë lutës, ai ton që përdorte dikur sa herë kërkonte para për ndonjë pajisje të panevojshme makine. — Jemi njerëz të rritur. U ndamë, mirë, u ndamë. Po pse duhet ta çosh deri këtu? Çelësat më duhen thjesht për lehtësi. Ku i dihet, të marr postën, ndonjë faturë që mund të vijë në emrin tim. Pastaj, gjysma e sendeve të mia janë ende aty.
— Postën do ta lë te kutia postare në katin e parë. Çelësin e saj e ke, — iu përgjigj Elvana pa lëvizur nga vendi. — Ndërsa gjërat e tua janë të gjitha këtu, të futura në çanta. Merr një makinë dhe hajde t’i marrësh.
— Po s’kam para tani për transportues! — shpërtheu sërish Arlindi. — As makinë nuk kam! Erdha me autobus! Hape derën, do t’i vendos çantat vetëm në korridor dhe do t’i marr më vonë, kur të mundem. Dhe, për më tepër, më duhet të shkoj në tualet!
Elvana mbylli sytë për një çast. Sa shumë e kishte lodhur kjo sjellje fëminore, kjo mënyrë për të manipuluar duke u shtirur si i pafuqishëm.
— Te qendra tregtare në cep ka një tualet falas dhe shumë të mirë, Arlind. Çantat do t’i nxjerr në sheshpushim. Nëse deri në mbrëmje nuk i merr, do të thërras shërbimin e pastrimit dhe do t’i çojnë të gjitha te kazanët.
Ajo e mbylli telefonatën. Pas derës u dëgjua një murmuritje e rëndë, diçka si sharje e mbytur, pastaj hapat e tij nisën të zbrisnin me plogështi shkallët. Më pas u përplas dera e hyrjes së pallatit.
Elvana nxori frymën ngadalë, u shkëput nga korniza metalike e derës ku ishte mbështetur dhe shkoi në kuzhinë. Vuri ibrikun. Duart i dridheshin ende nga tensioni, por brenda saj po përhapej një ndjesi e çuditshme lehtësimi. E kishte bërë më në fund. Kishte prerë fillin e fundit me të cilin ai përpiqej ende ta tërhiqte pas vetes.
Telefoni mbi tavolinë nisi të dridhej përsëri. Në ekran u shfaq emri: “Hyrie Dushku”. Vjehrra. Ose, më saktë, ish-vjehrra.
Elvana hodhi ujë të nxehtë në filxhan, futi brenda një bustinë çaji kamomili dhe, pa u nxituar, preku ikonën e gjelbër.
— Po, zonja Hyrie, përshëndetje.
— Elvanë, çfarë po ndodh kështu? — zëri i gruas së moshuar kumbonte nga indinjata, me atë tragjizmin e tepruar që ajo dinte ta vinte në çdo fjalë. — Sapo më mori Arlindi në telefon, gati duke qarë! Thotë se e ke nxjerrë në rrugë, ke ndërruar bravat dhe po ia hedh sendet në shkallë! A të ka mbetur pikë ndërgjegjeje në këtë moshë?
— Me kalimin e viteve, njerëzit zakonisht bëhen më të mençur, zonja Hyrie, — ia ktheu Elvana qetësisht, ndërsa u ul pranë tavolinës së kuzhinës dhe e mbështolli filxhanin e nxehtë me të dyja duart. — Arlindi nuk ju tha se kemi një muaj e gjysmë të divorcuar?
— Ç’lidhje ka divorci këtu?! — u revoltua Hyrie Dushku. — Në familje ndodhin të gjitha! Zihen njerëzit, largohen për pak kohë. Djali bëri një gabim, kujt nuk i ndodh? Ajo çupëlina e tij do t’i mërzitet shpejt dhe ai do të kthehej vetë në shtëpi. Kurse ti po i djeg të gjitha urat! Si do të hyjë tani në shtëpinë e vet?
— Kjo nuk është më shtëpia e tij. Është banesa ime. Dhe ai nuk “rrëshqiti” padashur; ai mori një vendim të vetëdijshëm për t’u larguar dhe për të nisur një jetë tjetër. Atëherë le ta ndërtojë atë jetë në një vend tjetër.
— Banesa jote, ë? Na dole pronare e madhe! — zëri i Hyrie Dushkut u ngrit deri në klithmë. — Po fakti që keni jetuar të martuar aty, nuk ka rëndësi? Po djali im që ka lënë shpirtin në atë vrimë, nuk llogaritet? Do të shkojmë në gjykatë! Do të kërkojmë gjysmën! Për riparimet, për mobiliet, për vitet që ka humbur aty!
Elvana piu një gllënjkë të vogël çaji. Aroma e kamomilit i zbuti disi nervat.
— Zonja Hyrie, unë e respektoj moshën tuaj, por le t’i shohim gjërat siç janë. Banesën e kam trashëguar nga tezja ime. Sipas ligjit, një pasuri e tillë nuk ndahet pas divorcit. Riparime kapitale të përbashkëta nuk kemi bërë kurrë. Të gjitha mobiliet janë blerë me kartën time të pagës; faturat dhe nxjerrjet bankare i kam të ruajtura në dosje. Arlind Dervishi, gjatë pesë viteve të fundit, ka punuar me zor gjithsej një vit e gjysmë; pjesën tjetër të kohës e ka kaluar pa asnjë kontribut real.