Më saktë, i kalonte ditët mbi divan, duke kërkuar “misionin e jetës”. Nëse keni dëshirë të shkoni në gjykatë, urdhëroni. Vetëm mos harroni: shpenzimet gjyqësore dhe avokatin do t’i paguajë djali juaj. Jam e bindur se Bleona Kastrati do të kënaqet pa masë nga një perspektivë e tillë.
Në anën tjetër të linjës ra një heshtje e rëndë, e trashë, si baltë. Hyrie Dushku nuk ishte grua pa mend. Ajo e kuptonte fare mirë se Elvana Dhrami kishte të drejtë nga fjala e parë deri tek e fundit. Thjesht, nga zakoni, përpiqej ta merrte situatën me vrull e me presion, siç kishte bërë gjithmonë kur duhej mbrojtur biri i saj i rritur, por ende i përkëdhelur si fëmijë.
— E pamëshirshme je, moj Elvana, — tha më në fund ish-vjehrra me hidhërim. — Nuk ke pikë dhembshurie. Burri mbeti pa gjë në shpirt, kurse ti gëzohesh. Të paktën sendet mund t’ia jepje si njeri, me rregull.
— Po ia jap çdo gjë që i përket, deri te çorapet e vjetra dhe kallamat e thyer të peshkimit. Çantat janë në korridor. Nëse shqetësoheni kaq shumë për djalin tuaj, ejani dhe ndihmojeni t’i marrë. Ju uroj gjithë të mirat, zonja Hyrie. Shëndet paçi.
Elvana e mbylli telefonatën dhe e vendosi celularin në heshtje. Kishte ende punë për të çuar deri në fund.
U kthye në paradhomë. Katër çanta gjigante me kuadrate, nga ato që zakonisht i përdorin tregtarët ambulantë, rrinin aty si kodra të shëmtuara. Ajo i kishte mbushur gjatë dy mbrëmjeve rresht. Me durim të ftohtë kishte hapur çdo dollap, çdo sirtar, çdo raft. Kishte nxjerrë bluzat e tij të zgjatura nga përdorimi, xhinset e zbardhura prej larjeve, kabllo pa fund, pjesë makine që s’dihej për çfarë shërbenin, madje edhe një koleksion gotash bosh birre, të cilat ai, për ndonjë arsye të pakuptueshme, i ruante sipër dollapëve. Kishte dalë edhe në ballkon dhe prej andej kishte tërhequr gomat e dimrit, duke i futur në qese të trasha plehrash.
Ndërsa paketonte sendet e tij, Elvana nuk ndjeu as mall, as trishtim. Asnjë fije nostalgjie nuk iu trazua brenda. Vetëm një neveri e thatë dhe acarim. Sa shumë mbeturina arrin të grumbullojë një njeri që në shtëpi nuk sjell asgjë tjetër përveç premtimeve boshe dhe ankesave.
Ajo iu afrua derës, rrotulloi çelësin e shkëlqyeshëm të bravës së re dhe hodhi një sy në sheshpushimin e shkallëve. Jashtë ishte bosh dhe qetë. Pastaj nisi t’i nxirrte çantat një nga një përtej pragut. Ishin të rënda; dorezat i futeshin në pëllëmbë si thika të holla, por ajo vazhdoi pa u ndalur. Më pas rrokullisi jashtë katër gomat e makinës dhe i vendosi me kujdes në cep, pranë ashensorit.
Në fund nxori kutinë e veglave. Ishte një valixhe plastike e rëndë, e mbuluar me një shtresë pluhuri ndërtimi. Arlind Dervishi e kishte blerë rreth dhjetë vjet më parë, kur kishte vendosur se do ta montonte vetë kuzhinën. Në fund, si zakonisht, ishte dorëzuar dhe kishte thirrur një montues mobiliesh.
Pasi e la gjithë “pasurinë” e tij jashtë, Elvana hyri përsëri në apartament. E mbylli derën. E rrotulloi bravën dy herë. Klikimet e mekanizmit iu dukën si muzika më e bukur në botë.
Mori një leckë të lagur dhe lau me kujdes dyshemenë e paradhomës, duke fshirë gjurmët e pista të këpucëve të Arlindit dhe pluhurin që kishin lënë pas çantat. Donte ta pastronte atë hapësirë jo vetëm nga papastërtia e dukshme, por edhe nga ajo e padukshme. Të shpëlante nga qoshet kujtimet e pakënaqësive të tij, qortimet e përhershme për supën me shumë kripë, erën e kolonjës së lirë me të cilën spërkatej bujarisht para takimeve me të dashurën e re.
Kaluan afro dy orë. Elvana kishte arritur t’i përgatiste vetes një darkë të lehtë: peshk të pjekur me perime. Kishte ndezur edhe muzikë të butë në sfond. Ulej pranë tavolinës së pastër dhe shijonte qetësinë e vetmisë, kur zilja e derës ra me këmbëngulje.
Tingulli ishte i gjatë, nervoz, i paduruar. Elvana e uli pirunin pa nxitim, preku buzët me pecetë dhe doli në korridor.
Pa nga vrima e derës. Në sheshpushim qëndronte Arlind Dervishi. Pranë tij, Bleona Kastrati lëvizte nga njëra këmbë te tjetra. Vajza përtypte çamçakëz me nervozizëm dhe i kishte ngulur sytë në ekranin e telefonit. Pak më pas, disi mbrapa tyre, qëndronte një burrë i panjohur me kominoshe pune blu dhe me një valixhe të madhe në dorë.
Zemra e Elvanës sikur harroi të rrihte për një çast, por ajo e mblodhi veten menjëherë. E kishte parandier se puna do të shkonte pikërisht aty.
— Elvana, hape derën! — bërtiti Arlindi, duke goditur me grusht panelin. — Kam ardhur me mjeshtrin! Tani do ta nxjerrim këtë derën tënde të famshme bashkë me kornizë, nëse nuk kupton me të mirë! Kam të drejtë të hyj në banesën ku janë gjërat e mia!
Bleona shtrembëroi fytyrën me pakënaqësi.
— Arlind, edhe sa do zgjasë kjo punë? Po ngrij këtu jashtë. Dhe, sinqerisht, këto çantat mbajnë erë sendesh të vjetra. Ne për makinën e kafesë erdhëm, ma premtove.
Elvana e hapi bravën, por derën e la të mbajtur nga zinxhiri i trashë prej çeliku, të cilin me largpamësi kishte kërkuar t’ia vendosnin bashkë me bravat e reja. Nga e çara e ngushtë hyri menjëherë një erë tymi duhani.
— Mirëmbrëma, — tha ajo me mirësjellje të ftohtë, duke e drejtuar vështrimin saktë te njeriu që duhej.