burri i panjohur me kominoshe pune.
— Ju jeni mjeshtri i hapjes së bravave? — e pyeti ajo, pa e ngritur zërin.
Burri pohoi me kokë dhe u lëkund pak nga njëra këmbë te tjetra. Në fytyrë i lexohej hutim.
— Po, mirëmbrëma. Më thirri ky zotëria këtu. Tha se gruaja i kishte humbur çelësat dhe nuk futeshin dot në shtëpi.
— Ky “zotëria”, — tha Elvana Dhrami, duke i ndarë fjalët një nga një, — është ish-bashkëshorti im. Banesa është pronë imja e vetme, e regjistruar vetëm në emrin tim. Nuk është blerë gjatë martesës. Ky shtetas nuk është i regjistruar këtu, nuk ka pjesë pronësie dhe nuk ka asnjë të drejtë mbi këtë apartament. Çantat me sendet e tij i keni aty pranë, në sheshpushim. Nëse ju prekni derën time me veglat tuaja, unë telefonoj menjëherë policinë dhe ju do të përgjigjeni si bashkëpunëtor në një përpjekje për hyrje të paligjshme në banesën e dikujt tjetër.
Mjeshtri u tërhoq menjëherë një hap pas, sikur dera të ishte kthyer befas në hekur të skuqur. Pastaj i hodhi Arlind Dervishit një vështrim të zemëruar.
— Ore shef, ç’janë këto që më fut në valle? Unë nuk kam ardhur të merrem me sherre familjare. Ke ndonjë dokument që të lidh me këtë adresë? Kartë, certifikatë pronësie, ndonjë gjë?
Fytyra e Arlindit u bë flakë e kuqe. Ai nisi të kontrollonte me nxitim xhepat e xhupit, duke i rënë vetes me pëllëmbë sikur dokumentet do të dilnin nga ajri.
— Po ç’rëndësi ka kjo tani! — shpërtheu ai. — Pesëmbëdhjetë vjet kemi jetuar këtu! Kam gjërat e mia brenda! Pajisje, sende shtëpie! Të paktën të ma japë makinën e kafesë! Edhe televizorin e dhomës së gjumit! E kemi blerë bashkë!
— Bashkë? — Elvana e ngushtoi ftohtë vështrimin përmes hapësirës së derës. — Televizori është marrë me kredi në emrin tim dhe unë e kam shlyer për një vit e gjysmë me shpërblimet e mia. Ndërsa makinën e kafesë ma kanë dhuruar kolegët për përvjetorin tim. Faturat, garancitë dhe të gjitha letrat i kam të ruajtura në dosjen time.
— Ti je një shtrigë llogaritare! — e pështyu fjalën Arlindi, duke humbur krejt vetëkontrollin. — Bleona ka të drejtë për ty. Je thjesht një plakë ziliqare, e hidhur! U mbytsh me apartamentin tënd dhe me gjithë makinat e kafesë!
Bleona Kastrati fërshëlleu me përbuzje, teksa rregullonte çantën e dorës që i kishte rrëshqitur nga supi.
— Arlind, ikim që këtej. Më vjen turp të rri në këtë korridor. Merri ato rrobat e tua dhe të largohemi, se dua të ha darkë. Do më blesh një makinë kafeje tjetër, edhe më të mirë se kjo.
Ndërkohë, mjeshtri i bravave nuk tha më asnjë fjalë. U kthye nga shkallët dhe nisi të zbriste, duke mërmëritur nën hundë për klientë të çmendur që u hanin kohën kot.
Arlindi goditi me shkelm çantën me kuadrate që kishte më afër.
— Thirr një taksi, — i tha Bleonës me zë të rëndë.
— Si domethënë unë? — u indinjua vajza menjëherë. — Në kartë më kanë mbetur para vetëm për manikyrin. Ti je burri këtu, ti merre taksinë.
— Po më fiket telefoni, — gënjeu Arlindi, duke shmangur sytë.
Elvana e dinte shumë mirë të vërtetën. Deri në rrogën e ardhshme atij i mbetej edhe një javë, ndërsa paratë që kishte pasur i kishte shpenzuar në muajin e parë të “jetës së re të lirë”: rroba të bukura, kujdes për veten, darka në restorante dhe shfaqje të kota para Bleonës.
Pa thënë asgjë, Elvana e mbylli derën. Hoqi zinxhirin, e futi çelësin në bravë dhe e rrotulloi deri në fund. Nga jashtë, për disa minuta të tjera, u dëgjuan zëra të mbytur. Bleona ankohej me naze, Arlindi ia kthente me nervozizëm, ndërsa tërhiqte çantat e rënda drejt ashensorit. Pastaj kabina zbriti poshtë, duke marrë me vete edhe copat e fundit të së shkuarës.
Në korridorin e banesës ra një qetësi e plotë, aq e thellë sa dukej sikur kumbonte.
Elvana mbështeti ballin te metali i ftohtë i derës. Nuk ndiente fitore. As kënaqësi të ligë. Vetëm një lodhje të madhe, të pafund, si ajo që të përfshin pas një sëmundjeje të rëndë, kur rreziku ka kaluar dhe trupi më në fund e kupton se ia ka dalë të mbijetojë.
Shkoi në banjë, hapi ujin e vakët dhe lau duart gjatë me sapun, duke e shpëlarë shkumën me kujdes. Pastaj ngriti sytë nga pasqyra. Poshtë syve i ishin thelluar hijet, por vështrimi i saj ishte i pastër dhe i palëkundur. Mjaft më me çizme të pista të huaja në shtëpinë e saj. Mjaft më me fajësime, me qortime, me kompromise që i kushtonin dinjitetin.
Të nesërmen u zgjua herët, pa zilen e alarmit. Drita e mëngjesit hynte nëpër të çarat e grilave dhe vizatonte shirita të artë mbi mur. Apartamenti i dukej çuditërisht i gjerë. Mungesa e Arlindit nuk ngjante më me boshllëk. Ishte hapësirë. Hapësirë për të marrë frymë, për të jetuar, për të qenë vetvetja.
Elvana përgatiti kafe pikërisht në atë makinë që një natë më parë ishte bërë shkak grindjeje. E hodhi në një filxhan të bukur porcelani, të cilin më parë e nxirrte vetëm për festa, dhe doli në lozhë. Pa gomat e vjetra të dimrit, aty kishte hyrë shumë më tepër dritë. Ajo hodhi sytë mbi qytetin që po zgjohej poshtë saj, piu një gllënjkë nga kafeja e nxehtë, pak e hidhur, dhe buzëqeshi.
Jeta e saj sapo kishte filluar. Dhe çelësat e asaj jete, më në fund, ndodheshin vetëm në duart e saj.