Djali pas banakut të recepsionit e rregulloi shpejt kravatën dhe rrëshqiti edhe një herë gishtin mbi ekranin e tabletit. Drita e llambës së tavolinës i binte mbi kartelën e emrit: Erion Qosja. Në holl dëgjohej një saksofon i ulët, ndërsa nga garderoba vinte përzierja e parfumit të shtrenjtë me lagështinë e mbrëmjes së vjeshtës.
— Ju lutem, kontrollojeni edhe një herë, — u përpoqa ta mbaja zërin sa më të qetë. — Mbiemri është Fundo. Rezervim për pesë veta. Po festojmë një marrëveshje të madhe të burrit tim.
Erion Qosja më buzëqeshi me siklet, por tabletin nuk e lëshoi nga duart.
— Rezervimin tuaj e shoh, zonja Arjana Imeri. Vetëm se është i regjistruar rreptësisht për katër persona. Krenar Fundo, Mimoza Nushi dhe dy vajza të tjera. Ata kanë hyrë në sallë rreth dhjetë minuta më parë. Pa konfirmim nuk mund t’ju lejoj të kaloni; këtu rregullat për këtë punë janë shumë të qarta.
Nxora telefonin nga çanta. Në ekran ende qëndronte mesazhi i Krenarit, dërguar dy orë më parë: “Adresën ta çova. Mos u vono, mamasë nuk i pëlqen të presë.”
— Arjana? Po ti çfarë kërkon këtu?
Atë zë të zgjatur, pak hundor, do ta njihja edhe mes një mijë zërave. U ktheva ngadalë. Mimoza Nushi qëndronte pranë një kolone të veshur me pasqyrë. Flokët i kishte të prera në një kare të përsosur, kostumin prej tweedi e mbante pa asnjë rrudhë dhe në qafë i rëndonte një zinxhir i trashë floriri. Më shikonte nga lart, megjithëse ishim pothuajse njësoj të gjata.
Pas saj dukej Krenari. Ai luante me nervozizëm me një kopsë të xhaketës dhe sytë i kishte ngulur diku nga banaku i barit. Pak më tej rrinin motrat e tij, Klea Pano dhe Rinesa Gjoni. Klea e shtyu menjëherë motrën me bërryl dhe të dyja më ngulën sytë hapur, pa u munduar aspak ta fshihnin talljen.
— Mirëmbrëma, Mimoza Nushi, — e futa telefonin përsëri në çantë. — Mesa duket ka ndodhur një keqkuptim me rezervimin. Erion Qosja thotë se tavolina është porositur vetëm për katër persona.
Vjehrra u afrua edhe pak. Prej saj vinte një aromë e rëndë, therëse, me nota karafili.
— Nuk ka asnjë keqkuptim, Arjanë e dashur. Unë vetë i telefonova menaxherit në mëngjes dhe i kërkova ta ndryshonte numrin e të ftuarve.
E tha aq natyrshëm, sikur po fliste për blerjen e bukës së përditshme. Pas shpinës së saj, Krenari ndërroi peshën nga njëra këmbë te tjetra, por as kokën nuk e ngriti.
— Ta ndryshonit? — ndjeva si më vloi gjithçka përbrenda. — Krenari më ftoi në darkë për të festuar kontratën e tij të parë të madhe.
— Oh, lëre tani, — Mimoza mblodhi buzët, sikur të kisha thënë ndonjë marrëzi. — Kjo është festë familjare. Këtu janë mbledhur njerëz që e kuptojnë sa vështirë ndërtohet një biznes i madh. Krenari ka nevojë të çlodhet mes të vetëve. Ti këtu vetëm do të ndiheshe në siklet. Vendi është tepër pompoz, menyja shumë e ndërlikuar. Përse të lodhesh kot?
Ajo bëri një pushim të shkurtër dhe më mati me sy nga koka te këmbët, duke u ndalur te fustani im.
— Emri yt nuk është në listë, prandaj shko në shtëpi, — tha vjehrra me një buzëqeshje të shtrembër. — Porosit një picë, shih ndonjë serial. Mos ia prish mbrëmjen Krenarit me atë fytyrën tënde të pakënaqur.
Klea nuk u përmbajt dot dhe qeshi pas grushtit.
— Arjana, po vërtet tani, — u zvarrit zëri i Rinesës teksa bëri një hap përpara. — Këtu një pjatë sallatë kushton sa çizmet e tua. Ti gjithë mbrëmjen do t’i kthesh çmimet e menysë në ushqime për një javë dhe do të psherëtish. Më mirë shko pusho.
Unë e ktheva vështrimin nga burri im.
— Krenar? — e thirra me zë të ulët. — Nuk ke ndër mend të thuash asgjë?
Ai u drodh, sikur dikush t’i kishte hedhur papritur ujë të ftohtë. Pa një herë të ëmën, pastaj motrat, në fund mua. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe, të shëmtuara.
— Arjanë… po mamaja i ka porositur tashmë të gjitha, — mërmëriti ai, duke i fshehur duart në xhepat e pantallonave. — Mos të bëjmë skena para njerëzve, të lutem. Nesër të porosis diçka të mirë, ulemi të dy bashkë. Shko në shtëpi tani, ha? Së shpejti fillon trafiku.
Ja pra, kaq e thjeshtë ishte. Pesë vjet kishim jetuar bashkë. Pesë vjet kisha dëgjuar ankesat e tij për shefa të padrejtë, për kolegë që e linin mënjanë, për mundësi që ia merrnin të tjerët. Kur vendosi të hapte biznesin e vet, unë rrija netëve mbi dokumentet e tij, rregulloja buxhetet, rishkruaja llogaritë, negocioja me furnitorët. Dhe tani duhej të kthehesha në shtëpi për të ngrënë picë, vetëm që të mos ua prishja festën.
Mimoza Nushi nuk më kishte duruar kurrë. Unë vija nga një familje e zakonshme, kisha mbaruar financën në një qytet të vogël dhe më pas isha shpërngulur në Tiranë. Ndërsa vjehrra ime e kishte bindur veten prej kohësh se familja e saj i përkiste “shoqërisë së lartë”.