edhe pse gjithë ai “status” i saj mbështetej, në thelb, te një apartament me tri dhoma që ia kishin lënë prindërit.
E pashë Krenar Fundon teksa përpëlitej në vend, pa ditur ku t’i çonte duart, dhe papritur më erdhi një mendim krejt i thjeshtë. Unë nuk isha vërtet e zemëruar me vjehrrën. Ajo po sillej siç ishte sjellë gjithmonë. Zemërimin e kisha me veten, sepse kisha harxhuar kaq shumë vite pranë një burri që nuk gjente dot guxim as të mbronte gruan e vet.
Buzët m’u hapën vetë në një buzëqeshje. Ishte aq e papritur, sa Mimoza Nushi ndaloi edhe së rregulluari varësen në qafë.
U ktheva nga administratori.
— Erion Qosja, a është sot Bashkim Rrota në zyrë?
Administratori, i cili deri në atë çast ishte përpjekur të bëhej sa më i padukshëm, puliti sytë i hutuar.
— Zoti Rrota është në kabinet, po. Vetëm se është i zënë me disa punë të rëndësishme, kishte kërkuar që…
— Telefonoi, — e ndërpreva qetësisht. — Thuaji se ka ardhur Arjana Imeri.
Nga Mimoza Nushi doli një tingull i çuditshëm, si një teshtimë e mbytur.
— Çfarë Imeri? Arjana, je në vete ti? — bëri ajo një hap drejt meje dhe uli zërin, por jo mjaftueshëm sa të mos dëgjohej. — Mjaft e turpërove Krenarin. Mendon se po përmende emrin e pronarit, të cilin e ke lexuar diku në internet, do të të shtrojnë tapetin e kuq? Ik, para se ta bësh veten edhe më keq.
— Mami, hajde të ulemi, — Krenari e kapi lehtë nga mënga e xhaketës. — Lëre fare. Le të rrijë këtu po deshi. Hajde.
Por nuk patën kohë të largoheshin. Dera e rëndë prej druri të errët, ajo që çonte te ambientet e brendshme të personelit, u hap me vrull. Në korridor doli një burrë i shëndoshë, flokëzbardhur, me jelekun gjysmë të zbërthyer. Ishte vetë Bashkim Rrota. Po i fliste me ton të ashpër kuzhinierit që e ndiqte pas, por sapo më vuri re pranë banakut të pritjes, fjala iu këput në mes.
— Imeri! — zëri i tij i trashë mbushi gjithë hollin. Hapi krahët dhe u nis drejt meje. — Nuk po kuptoj, si ka mundësi që specialistja më e mirë e këtij qyteti po mbahet te hyrja?
Më përqafoi aq fort, sa për një çast m’u ndal fryma. Mimoza Nushi mbeti e ngrirë, me gojën paksa hapur. Rinesa Gjoni i lëshoi telefonin nga dora. Aparati ra mbi tapet me një zhurmë të mbytur, por askush nuk lëvizi për ta marrë.
— Mirëmbrëma, zoti Rrota, — thashë, duke rregulluar flokët pas përshëndetjes së tij energjike. — Më bëhet qejfi që ju shoh. Këtu vazhdon të vijë po ajo aromë e mrekullueshme.
— Si të mos vijë! Që kur na vure në vijë kontabilitetin dhe magazinën para dy vitesh, më në fund pushuam së hedhuri ushqime me tonelata, — qeshi ai me zë, pastaj ngushtoi sytë dhe hodhi vështrimin nga grupi pas meje. — Po këtu ç’po ndodh? Nuk po ju lejojnë të hyni?
E ktheva pak kokën nga vjehrra.
— Një keqkuptim i vogël, kaq. Po festojmë marrëveshjen e parë të madhe të bashkëshortit tim. Por Mimoza Nushi mendoi se unë nuk i përshtatem vendit. Sipas saj, formati i këtij restoranti nuk qenka për njerëz aq të zakonshëm sa unë.
Bashkim Rrota ishte njeri i brezit të vjetër. Kishte kaluar shumë në jetë, biznesin e kishte ngritur me duart e veta dhe nuk duronte dot kur dikush, në lokalin e tij, përpiqej të dukej më shumë nga ç’ishte. Sidomos kur ai “dikush” nuk kishte asgjë të vetën për t’u mburrur.
Ai u kthye ngadalë nga Mimoza Nushi. Buzëqeshja iu zhduk krejt nga fytyra.
— Formati, thoni? — e zgjati fjalën me peshë. — Zonjë, duket se nuk jeni në dijeni. Para rreth tre vitesh ky restorant ishte i zhytur në borxhe deri në fyt. Ne dolëm në sipërfaqe vetëm sepse Arjana Imeri, bashkë me ekipin e saj, praktikisht jetonte këtu mbi raportet tona. Po të dojë Arjana, mund të vijë edhe me shapka dhe të darkojë drejt e mbi banak.
Fytyra e Krenarit u zbardh. Klea Pano u përpoq të fshihej pas shpinës së të vëllait. Mimoza Nushi gëlltiti me vështirësi, por prapë u mundua të ruante pamjen e saj krenare.
— Ne… ne thjesht donim të rrinim me njerëzit tanë, — mërmëriti ajo, tashmë pa asnjë nga siguria e mëparshme. — Është një rast privat i familjes sonë.
Bashkim Rrota nxori një frymë përbuzëse nga hunda.
— Erion, — tha ai dhe kërciti gishtat. — Menjëherë në sallën VIP. Zgjero tryezën e familjes Fundo. Vendos karrigen më të mirë. Dhe thuaji shefit të kuzhinës: për Arjana Imerin të përgatisë peshkun sipas recetës sime personale. Është nga ana ime.
— U kuptua, zoti Rrota, — Erion Qosja u shkëput menjëherë nga vendi.
Unë pashë drejt vjehrrës.
— Atëherë, Mimoza Nushi? Shkojmë të festojmë?
Hymë në sallën e veçantë. Aty mbretëronte qetësi, dritat ishin të ulëta dhe mbi tryezë qëndronin shandanë të rëndë.