U ula në krye të tryezës, përballë Mimoza Nushit. Krenar Fundo zuri vend anash, i mbledhur kruspull në karrige, aq sa dukej sikur ishte zvogëluar. Klea Pano dhe Rinesa Gjoni rrinin të heshtura, me sytë ngulur te lista e pijeve, pa guxuar të ngrinin kokën.
Kamerieri na mbushi gotat me ujë me një shpejtësi të stërvitur dhe u zhduk pa zhurmë.
Heshtja që ra mbi tryezë u bë e padurueshme. Dëgjohej vetëm zhurma e kondicionerit që shtynte ajër të vakët nëpër sallë. Mimoza Nushi rrotullonte unazën në gisht me lëvizje nervoze. Nuk ishte mësuar të humbiste, e aq më pak ta bënte këtë përpara të gjithëve.
Ajo priti derisa na sollën antipastat. Pastaj mori pirunin, trazoi pak sallatën në pjatë dhe më nguli vështrimin.
— Po mirë, — tha, duke u përpjekur të vishte sërish atë tonin e vjetër përkëdhelës e sipëror. — Të kesh njohje me pronarë restorantesh, sigurisht që është gjë e leverdishme. Të hyn në punë në jetë. Por pranoje, Arjana, tjetër gjë është të merresh me letra e dosje të të tjerëve, e krejt tjetër të ngresh një biznes të vërtetë nga hiçi. Siç bëri Krenari im.
Krenari u mbyt me ujin që po pinte dhe nisi të kollitej.
— Mami… hajde të hamë në qetësi, të lutem, — murmuriti me zë të ngjirur, teksa fshinte buzët me pecetë.
— Pse, çfarë thashë? — Mimoza ngriti zërin. — Nuk kam të drejtë të krenohem me djalin tim? Ai e ngriti atë qendër logjistike. Ai firmos kontrata me fabrikat më të mëdha. Ai mban familjen. Kurse ti, Arjana, mund të kesh sa të duash miqësi me pronarë lokalesh, por po të mos ishte Krenari, nuk do t’i vishje dot ato rroba.
Me majën e pirunit tregoi xhaketën time.
Rinesa Gjoni, e marrë zemër nga fjalët e saj, tundi kokën me miratim.
— E vërtetë është. Krenari punon nga mëngjesi deri në darkë. Ti vetëm zhvendos ca tabela në laptop.
I vendosa qetësisht thikën dhe pirunin në buzë të pjatës. Fshiva buzët me pecetë dhe ktheva sytë nga Krenari. Ai ishte bërë i bardhë si muri; balli i shkëlqente nga djersa dhe vështrimin e mbante të ngulur mbi mbulesën e tryezës.
— Krenar, — e thirra me një zë të sheshtë, pa ngritur tonin. — Do t’ia shpjegosh vetë nënës sate kujt i përket ky biznes, apo do që të të ndihmoj unë?
Mimoza Nushi rrudhi ballin.
— Për çfarë po flet?
— Krenar, po pres.
Ai u përpëlit në vend.
— Arjana, jo këtu, të lutem. Flasim në shtëpi, — u mundua të buzëqeshte, por buzëqeshja i doli e mjerë. — Mami, është gjithçka në rregull. Do ta sqarojmë më vonë.
— Jo, më vonë jo. Tani, — thashë dhe mbështeta bërrylat mbi tryezë. — Mimoza Nushi, e mbani mend kur, një vit më parë, Krenari erdhi te ju për t’ju kërkuar ndihmë me para për blerjen e partisë së parë të kamionëve? Ju kërkoi të shisnit atë shtëpinë e pushimit ku shkoni një herë në tre vjet.
Ajo shtrëngoi buzët.
— Ato janë punët tona familjare. Unë nuk jam e detyruar të hedh kursimet e mia në aventura të rrezikshme. Jam pensioniste.
— Pikërisht. Ju refuzuat. I thatë se nuk do ta mbante dot mbi shpinë një gjë të tillë dhe se më mirë të rrinte në zyrë, me rrogën e vet. Ndërsa unë besova te ai.
Hodha një vështrim nga Rinesa, pastaj nga Klea.
— Shita apartamentin tim personal në periferi të Tiranës, të cilin e kisha blerë para martesës. Mora dy kredi në emrin tim, për aktivitetin tim privat. Regjistrova edhe shoqërinë: sh.p.k. “Global-Logistik”.
— Edhe çfarë pastaj? — Mimoza lëvizi supin me nervozizëm. — Gruaja duhet ta mbështesë burrin. Ti rregullove dokumentet, shumë mirë, bravo. Por punën e drejton Krenari!
Qesha lehtë. Ai tingull e bëri Krenarin të fuste kokën edhe më thellë mes shpatullave.
— Mimoza Nushi, Krenari nuk drejton asgjë. Krenari është punonjës i imi. Me kontratë pune. Unë jam pronarja e vetme e kompanisë. Llogaritë, asetet dhe të gjithë kamionët janë në emrin tim. Edhe ajo marrëveshja e madhe që po festoni sot është kontrata ime. Unë negociova tri javë me fabrikën; Krenari thjesht çoi atje dosjen e përgatitur me firmat.
Fytyra e vjehrrës u zgjat nga habia. Më shikonte sikur papritur kisha nisur të flisja në një gjuhë të panjohur.
— Kjo është marrëzi, — pëshpëriti dhe ktheu sytë nga i biri. — Krenar, thuaji të pushojë së nxjerri këto budallallëqe.
Krenari nuk foli. Mori gotën e ujit, por duart i dridheshin aq shumë, sa uji iu derdh mbi mbulesën e bardhë.
— Krenar?! — zëri i Mimozës iu thye në një britmë.
— Mami… kështu doli, — belbëzoi ai, pa e ngritur shikimin nga pjata. — Ishte më e lehtë të regjistrohej në emër të Arjanës… historia e kreditit, dokumentet, këto gjëra. Por ne jemi familje! Çfarë rëndësie ka emri në letra?
— Ka shumë rëndësi, Krenar, — thashë dhe u ngrita nga karrigia.