— Mimoza Nushi, çdo muaj djali juaj ju dërgon dyzet mijë lekë për “nevoja të ndryshme”. Vetëm se ato para kanë dalë nga llogaria ime personale. Pushimet në det për motrat i pagoi me fitimin e kompanisë sime. Ju shëtisni, hani e mburreni me paratë e mia. Dhe, mbi të gjitha, përpiqeni të më poshtëroni mua.
Klea Pano dhe Rinesa Gjoni u tkurrën në karrige, të heshtura, sikur donin të zhdukeshin nën tavolinë. Mimoza Nushi mbeti pa fjalë. Krenaria e saj për “djalin e suksesshëm”, ajo ndjesi epërsie që e mbante si kurorë mbi kokë, u shkërmoq në çast. Krenar Fundo nuk doli të ishte biznesmen i madh. Ishte thjesht një punonjës me rrogë në firmën e gruas së vet.
— Ju bëftë mirë, — thashë.
Lashë mbi tavolinë një kartëmonedhë për ujin, mora çantën dhe u nisa drejt daljes.
Sapo dola nga restoranti, era e ftohtë më goditi në fytyrë. Nxora telefonin nga xhepi dhe formova numrin e avokatit tim.
— Saimir, përshëndetje. Nesër në mëngjes dua dokumentet gati. Po e shkarkoj Krenar Fundon nga posti i drejtorit të përgjithshëm. Dhe blloko të gjitha kartat e kompanisë që janë në emrin e tij. Po, tani. Menjëherë.
Kur u ktheva në shtëpi, nuk qava. Nuk pata as dëshirë të bërtisja. Hapa dollapin, nxora valixhen më të madhe që kishim dhe fillova të hidhja brenda rrobat e Krenarit: këmisha, bluza, atlete, të gjitha të blera me paratë e mia.
Pas dy orësh dera e hyrjes u përplas fort. Krenari hyri në dhomën e gjumit me frymëmarrje të rënduar. I vinte erë alkooli të fortë; me sa dukej, pas largimit tim nga restoranti kishte vendosur ta mbyste stresin në gotë.
Kur pa valixhen mbi krevat, ngriu në vend. Pastaj maska iu ndryshua menjëherë. Pasiguria iu kthye në tërbim.
— Çfarë po bën kështu?! — ulëriti, duke flakur xhaketën mbi stolin pranë krevatit. — Më turpërove para nënës sime! A je në terezi apo jo?
Unë vazhdova në heshtje të palosja rrobat e tij.
— Po të flas ty! — bëri një hap drejt meje dhe përplasi pëllëmbën me forcë mbi derën e dollapit. — Nëse mendon se mund të më nxjerrësh jashtë kaq lehtë, gabohesh rëndë! Kjo është pasuri e përbashkët! Avokatët e mi do të të lënë pa asgjë, e kuptove? Unë e kam ngritur këtë biznes!
Ndalova. U ktheva ngadalë dhe e pashë drejt në sy.
— Avokatët e tu? Krenar, për të marrë avokatë duhen para. Karta jote e kompanisë është bllokuar para një ore e gjysmë. Edhe llogaria ku merr rrogën është bosh, sepse javën e kaluar ia dhe të gjitha Rinesës për rinovimin e ri të shtëpisë.
Ai puliti sytë. Guximi që pak më parë i shpërthente nga zëri nisi t’i shuhej me shpejtësi.
— Ti nuk ke të drejtë… Ne jemi të martuar.
— Kam të drejtë. Kompania është regjistruar në emrin tim. Sipas kontratës martesore që nënshkrove pesë vjet më parë pa e lexuar fare, sepse “Arjana, ti je e zgjuar, merre vetë përsipër”, biznesi i përket personit në emër të të cilit është regjistruar.
Krenari bëri një hap pas. Pastaj u ul në cep të krevatit, pikërisht mbi valixhen e vet.
— Arjana… — zëri iu drodh papritur. Zemërimi iu avullua dhe në fytyrë i mbeti vetëm një përpjekje e mjerë për të më ngjallur keqardhje. — Arjana, ç’po bën kështu? U grindëm, kaq. Ti e di si është mami, ka tekat e veta. Nesër do flas me të. Ta premtoj. Do t’ia ndaloj të të flasë në atë mënyrë. Mos ta presim me sëpatë, të lutem.
U përpoq të më kapte dorën, por unë u tërhoqa.
— Ti nuk do të flasësh me të, Krenar. Nuk ke guxim. Rrije ulur dhe heshtje, ndërsa mua më nxirrnin nga restoranti. Ke heshtur gjithmonë. Tani merr gjërat e tua dhe ik.
— Ku të shkoj në këtë orë të natës?! — klithi ai.
— Te mamaja jote. Ajo është kaq krenare për djalin e saj të suksesshëm. Le ta ushqejë tani vetë.
Një muaj më vonë isha ulur në zyrën time dhe po shfletoja raportet. Divorci kaloi pa shumë zhurmë. Krenari u përpoq të hapte gjyq, por sapo avokati i tij pa kontratën martesore dhe dokumentet e firmës, ngriti supet dhe hoqi dorë.
Mimoza Nushi ma çau telefonin me telefonata. Në fillim bërtiste se unë i kisha kurdisur të gjitha. Pastaj qante dhe më lutej ta pranoja Krenarin mbrapsht, qoftë edhe si menaxher, sepse “djali nuk ka me çfarë të jetojë, ndërsa unë nuk kam para për gjërat e domosdoshme për shëndetin”. Thjesht ndryshova numrin.
Piva një gllënjkë kafe të nxehtë, hodha sytë nga dielli i vjeshtës përtej dritares dhe buzëqesha. Ndonjëherë është e dobishme kur të fshijnë nga listat e tyre. Të japin një arsye të shkëlqyer për të fshirë edhe ti nga jeta njerëzit e tepërt.