— Pse nuk i solle paratë sot? — e pyeti Dritani të shoqen, dukshëm i habitur.
— Do të të pëlqejë shumë, zemër. Është Transformersi më i mirë që kanë në dyqan — u dëgjua një zë nga pas raftit.
Eriola po hidhte në shportë disa çorape fëmijësh, kur nga korridori ngjitur i arriti në vesh një zë i njohur. Ishte zëri i burrit të saj. Ajo ngriu në vend dhe nisi të dëgjonte me kujdes.
Përmes rafteve me lodra, pa Dritanin. Në dorë mbante një robot të shtrenjtë, pikërisht nga ata për të cilët ëndërronte prej kohësh djali i tyre katërvjeçar, Arditi. Pranë tij qëndronte një grua e panjohur, rreth të tridhjetave, me një djalë të vogël afërsisht trevjeçar.
— Ti je kaq i mirë me ne — tha gruaja dhe e puthi Dritanin butësisht në faqe. — Faleminderit.
Ai puthim zgjati më shumë seç duhej për të qenë thjesht një falënderim. Në të kishte afërsi, zakon, intimitet.
— Gjithçka është për ty dhe për Kledin — iu përgjigj Dritani, ndërsa i përkëdhelte kokën vogëlushit.
Eriola u tërhoq ngadalë drejt qoshes, duke u përpjekur të merrte frymë. Vetëm mbrëmjen e kaluar, Dritani kishte refuzuar t’i blinte Arditit këpucët e reja që djali ia kërkonte prej një muaji.
— Paratë nuk mbijnë në pemë — i kishte thënë atëherë të birit. — Të vjetrat janë ende të mira. Mos u anko kot.
Ndërsa tani, pa u menduar dy herë, me buzëqeshje në fytyrë, shpenzonte tetë mijë Lekë për lodrën e një fëmije të huaj.
Eriola u nis me nxitim drejt daljes, duke e lënë shportën me çorape aty ku ishte. Në xhep kishte zarfin e rrogës: nëntëdhjetë mijë Lekë. Sipas zakonit, atë mbrëmje do t’i dorëzonte burrit shtatëdhjetë për qind të shumës, siç kishte bërë gjatë katër viteve të martesës së tyre. Kështu kishin rënë dakord pas dasmës: Dritani do të merrej me buxhetin e familjes, ai do t’i ndante shpenzimet. “Burri duhet të jetë koka e shtëpisë”, e kishte bindur atëherë.
Dritani u kthye në shtëpi në orarin e zakonshëm. E puthi Eriolën në ballë, luajti pesë minuta me Arditin dhe pastaj u ul përpara televizorit.
— Si shkoi puna? — e pyeti Eriola, ndërsa nxori zarfin.
— Si gjithmonë. Shefat na çajnë kokën me kërkesat e tyre — u përgjigj ai, pa ia ndarë sytë ekranit.
Në vend të gjashtëdhjetë e pesë mijë Lekëve të zakonshme, Eriola i zgjati gjashtëdhjetë e tre mijë. Dritani i numëroi menjëherë dhe vetullat iu mblodhën.
— Mungojnë dy mijë.
— I shpenzova për ushqime për Arditin. Ka nevojë për vitamina.
— Herën tjetër më njofto më parë — mërmëriti Dritani, duke i futur paratë në portofol. — Nuk më pëlqejnë surprizat në buxhet.
— Dritan, ç’do bëjmë me këpucët e Arditit? Jemi në tetor, së shpejti fillojnë shirat.
— Do t’ia blej në fundjavë. Patjetër që do t’ia blej, mos u shqetëso.
— Po xhaketa? Ajo e vitit të kaluar i rri e vogël.
— Edhe xhaketën do ta marrim. Rri e qetë, gjithçka do të bëhet. Ti e di që unë nuk flas kot.
Eriola vetëm tundi kokën. Paratë e saj tashmë kishin përfunduar te ai djali në dyqan. Te “Kledi i vogël”.
— Meqë ra fjala — shtoi Dritani me një ton krejt të shkujdesur — në punë po mbledhin para për dhuratën e Klea Mentor. Është nënë e vetme, e ka të vështirë. Së shpejti ka ditëlindjen.
Emri “Klea” i shpoi kraharorin si gjilpërë. Eriola kujtoi menjëherë atë puthjen e butë të gruas së panjohur. Ajo skenë nuk ngjante aspak me një mbledhje parash për një kolege në nevojë.
— Sa duhen? — pyeti ajo, duke e mbajtur zërin të qetë.
— Pesë, ndoshta shtatë mijë. Duam t’i marrim diçka të mirë. Ndonjë varëse ose vathë.
Shtatë mijë Lekë për varësen e “koleges”, ndërsa dy mijë për vitaminat e djalit të vet qenkan problem.
— Merri nga paratë e përbashkëta — tha Eriola.
— I mora që dje. Si paradhënie, le të themi.
Ajo e kaloi gjithë mbrëmjen në heshtje, duke e vëzhguar burrin fshehurazi. Dritani e vuri re dhe e la mënjanë telefonin, në të cilin po i shkruante dikujt.
— Sot qenke disi e çuditshme — tha me një nervozizëm të lehtë. — Ka ndodhur gjë? Probleme në punë?
— Jam thjesht e lodhur. Ajo plogështia e zakonshme e vjeshtës.
— Pi ndonjë qetësues bimor. Se dukesh si re stuhie.
— Faleminderit për kujdesin — nuk e mbajti dot ironinë Eriola.
— S’ka përse, e dashur — ia ktheu Dritani, duke bërë një gjest me dorë dhe duke u zhytur sërish në telefon.
Të nesërmen, Eriola mori leje nga puna dhe shkoi te ndërtesa ku kishte zyrën i shoqi. U ul në një stol të parkut përballë dhe priti. Në orën gjashtë, Dritani doli nga godina bashkë me atë gruan. Kaluan rrugën dhe hynë në një kafene, të kapur për dore.
Nga dritarja, Eriola i pa teksa darkonin. Klea ia preku disa herë dorën Dritanit, qeshnin të dy. Ai i tregoi diçka në telefon, ndërsa ajo, e gëzuar, përplasi pëllëmbët. Kur dolën jashtë, Dritani e puthi gjatë në buzë, mu në mes të rrugës.
Tashmë gjithçka ishte e qartë.
Atë mbrëmje, Eriola e mori Arditin dhe shkoi te e ëma, duke gënjyer se i kishte dalë një punë urgjente.
— Do të rrish te gjyshja deri nesër, dielli im — i tha të birit. — Mami ka disa punë të rëndësishme te tezja Mimoza.
— Po babit nuk do t’i marrë malli? — pyeti Arditi.
— Babi… babi as që do ta vërë re — u përgjigj Eriola me një sinqeritet të hidhur.
Mimoza ia hapi derën me sytë e skuqur nga të qarat dhe flokët e shpupuritur.
— Hyr shpejt. Unë po qaj këtu për jetën time idiote — tha ajo dhe e përqafoi shoqen. — Mesa duket, të dyja paskemi rënë në hall.
— Çfarë të ka ndodhur ty?
— Ai i mallkuari Besnik. Mora vesh që prej gjashtë muajsh ka një lidhje tjetër. Sot më tha se do të ikë te ajo. Sipas tij, ajo e kupton, kurse unë vetëm i kthekam fjalën.
U ulën në kuzhinë dhe pinë çaj të fortë me konjak. Eriola i tregoi me hollësi gjithçka që kishte parë në dyqan dhe më pas përpara zyrës.
— Burrat… janë fund e krye maskarenj — nxori përfundimin Mimoza, duke shtuar edhe pak konjak në filxhan. — Por mos bëj veprime të nxituara, Eri. Mendoje mirë. Ke një fëmijë, puna jote… epo, nuk është ndonjë mrekulli. Ndoshta ia vlen të provosh ta rregullosh? Të flasësh me të?
— Pse duhet ta rregulloj unë atë që e shkatërroi ai? — pyeti Eriola. — Ku kam gabuar unë?
— Jo, sigurisht që nuk je ti fajtore. Por mendo edhe anën praktike. Shtëpia, paratë, e ardhmja e Arditit…
— Çfarë të ardhmeje? Të shohë si babai i tij shpenzon rrogën e nënës për një grua tjetër dhe për fëmijën e saj?
— Ndoshta… ndoshta është thjesht një çmenduri e përkohshme? Krizë moshe?
Eriola e pa shoqen me dhembshuri.
— Mimoza… kjo nuk është krizë. Kjo është një familje e re.
Për një muaj të tërë, Eriola e vëzhgoi burrin dhe peshoi çdo gjë me kujdes. Dritani u bë më i matur, qëndronte më rrallë jashtë orarit, por takimet me Klean nuk u ndërprenë. Thjesht i zhvendosën në pushimin e drekës. Në shtëpi, ai vazhdonte të luante rolin e bashkëshortit dhe babait të përkushtuar, megjithëse gjithnjë e më dobët.
— Si po të shkon shkolla? — e pyeti një mbrëmje Arditin gjatë darkës.
— Babi, unë shkoj në kopsht — u habit djali.
— Ah, po, sigurisht. Në kopsht. Si po të shkojnë gjërat?
— Mirë. Po biçikletën do ma blesh?
— Në dimër? Ç’biçikletë në dimër? Prit deri në verë.
— Po ti më premtove për ditëlindje…
— Të premtova, të premtova. I mbaj mend të gjitha. Do ta blejmë patjetër.
Eriola e dëgjoi në heshtje atë bisedë. Ditëlindja e Arditit kishte kaluar prej tre muajsh.
Apartamenti i tyre me qira, me dy dhoma, kushtonte tridhjetë mijë Lekë në muaj. Gjatë katër viteve martesë, nuk kishin arritur të mblidhnin as këstin e parë për një kredi banese, sepse Dritani i shpenzonte të gjitha paratë.