— Gjyshe, doni t’ju shoqëroj deri te dera? — më thumboi shitësja, duke më matur nga koka te këmbët. — Këtu nuk mbajmë rroba për pensioniste. Ndoshta tregu do t’ju përshtatej më shumë.
Unë qëndroja pranë vitrinës së fustaneve. Në dorë mbaja çantën, ndërsa xhaketa më varej në sup. Vajza pas banakut më shihte sikur të kisha qenë një buburrec i rënë në pjatë.
— Po shoh vetëm, — iu përgjigja qetë.
— Po, po, vetëm po shihni, — turfulloi ajo. — I njohim mirë këto histori. Në fund i provoni të gjitha, i rrudhni, i bëni rrëmujë dhe largoheni pa blerë asgjë. Ky është butik, e kuptoni? Jo dyqan rrobash të përdorura.
Ishte e re, rreth njëzet e tetë vjeçe, me një fustan të zi të ngushtë, thonj të lyer fort dhe një shprehje fytyre plot mendjemadhësi. Në kartelën mbi gjoks shkruhej: Gresa Prifti.
Më kaloi një mendim i shkurtër nëpër kokë: ajo nuk e kishte as idenë se, vetëm një muaj më parë, unë e kisha blerë këtë butik bashkë me gjithë godinën. Dhe tani po i fliste pa edukatë shefes së saj.
— A mund t’i shoh modelet e reja? — pyeta, duke treguar raftin me fustane.
— Modelet e reja? — Gresa Prifti kaloi ngadalë përgjatë vitrinës, duke rregulluar varëset. — Gjyshe, jeni e sigurt? Këto janë të shtrenjta. Shumë të shtrenjta. Ndoshta ju leverdis më tepër sektori i uljeve. Atje ka diçka më të thjeshtë.
U afrova dhe mora në dorë një fustan blu. Copa ishte e butë, mëndafshi, prerja klasike. Ishte vërtet një veshje e mirë.
— Sa kushton ky? — e pyeta.
Gresa Prifti i hodhi një sy etiketës dhe buzëqeshi me përçmim.
— Gjashtëdhjetë e tetë mijë Lekë, — e zgjati ajo fjalën. — Por s’keni pse lodheni ta shikoni. Duket qartë që është jashtë mundësive tuaja.
Nuk fola. E mbajta fustanin në duar, vështrova tegelat dhe kontrollova përfundimet. Ia vlente çmimin. Ndoshta kushtonte edhe më pak nga sa duhej.
— Do të doja ta provoja, — thashë.
— Vërtet? — Gresa Prifti ngriti vetullën. — E kuptoni mirë që, po e njollosët ose po e grisët, do t’ju duhet ta paguani? Këto janë rregullat tona. Askush nuk do t’jua falë gjashtëdhjetë e tetë mijë Lekët.
— E kuptoj, — pohova me kokë.
— Mirë pra, — shitësja ngriti supet. — Ju e dini. Vetëm, nëse ndërroni mendje dhe nuk blini, ma thoni menjëherë. Mos ma humbni kohën kot. Së shpejti kam pushimin e drekës.
Ajo e hoqi fustanin nga varësja dhe ma zgjati me shpërfillje, sikur të ishte leckë dyshemeje.
— Kabina është atje, — tha, duke bërë me kokë nga cepi. — Dhe kujdes me zinxhirin. Është italian, delikat.
Mora fustanin dhe hyra në kabinë. Mbylla derën, u zhvesha dhe e vesha. Më rrinte për mrekulli. Ngjyra blu më nxirrte në pah sytë, prerja mbulonte të metat e trupit, gjatësia ishte tamam. U ktheva disa herë para pasqyrës. Fustan i bukur. I punuar mirë. I denjë për paratë që kërkonte.
Dola nga kabina. Gresa Prifti rrinte ulur pas banakut, shfletonte një revistë dhe përtypte çamçakëz. Nuk e ngriti as kokën.
— Si ju duket? — pyeta.
Ajo u shkëput me përtesë nga revista dhe më hodhi një vështrim të shpejtë.
— Epo, në përgjithësi, nuk është keq, — tha me zë të zvarritur. — Për moshën tuaj shkon. Edhe pse dekolteja më duket pak e thellë, të jem e sinqertë. Në të pesëdhjetat nuk ia vlen më të ekspozohesh aq shumë. Rrudhat në qafë, e dini vetë, nuk janë ndonjë stoli.
Unë jam pesëdhjetë e katër vjeçe. Po, kam rrudha. Por nuk më vjen turp prej tyre. I kam fituar. Çdo rrudhë është një vit pune, përvoje dhe përballjeje.
— Do ta marr, — thashë.
Gresa Prifti e uli revistën dhe u drejtua në karrige.
— Seriozisht? — Në zërin e saj u ndie habi e pambuluar. — E dini saktësisht sa kushton?
— Gjashtëdhjetë e tetë mijë Lekë, — përsërita. — Po, e di.
Shitësja u ngrit, u afrua dhe më vështroi me sy të ngushtuar, tani me një kureshtje tjetër.
— Hëm, — mërmëriti. — Dhe si do të paguani? Me pension, me këste? Apo janë mbledhur mbesat për ju?
Nxora kartën nga çanta dhe e vendosa mbi banak.
— Me këtë kartë.
Gresa Prifti e mori, e rrotulloi nëpër gishta. Pa ngjyrën e zezë të plastikës dhe logon e shërbimit bankar premium. Pastaj nënqeshi.
— O, kartë e zezë, — tha me sarkazëm të hapur. — Me siguri keni gjetur ndonjë burrë të pasur? Apo ju ndihmon ndonjë plak me para? Pastaj ajo vazhdoi talljen edhe më tej.