— Dhjetë mijë, — tha Krenar Prifti dhe i shtriu kartëmonedhat mbi tavolinë si të ishin letra bixhozi. — Për gjithë muajin. Duhet të të dalin.
I ngula sytë te ato dy copa letre. Dy pesëmijëshe: njëra e zhubrosur, tjetra ende e freskët. Me to duhej të blija ushqim, detergjentë, ilaçet e mia për tensionin, të paguaja rrugën për në punë dhe çdo gjë tjetër që njerëzit, me një fjalë, e quajnë jetë.
— Po nëse nuk më mjaftojnë? — pyeta me zë të ulët.
— Atëherë mëso të kursesh, — ma ktheu ai pa kthyer as kokën. Po vishte xhaketën dhe kontrollonte në xhep çelësat e garazhit. — Të tjerët jetojnë dhe s’ankohen.
Atë fjali e kisha dëgjuar për herë të parë tetë vjet më parë: “Mjaft i çove paratë dëm.” Atëherë kisha blerë një palë çizme dimri për katër mijë Lekë, me rrogën time. Ai më mbajti në pyetje një orë e gjysmë: pse të reja, kur të vjetrat ende mbaheshin? Që nga ajo ditë, çdo muaj përsëritej e njëjta skenë: paratë mbi tavolinë, shuma e prerë, dhe pastaj ai largohej.
Unë punoja si ekonomiste në një kompani administrimi pallatesh. Merrja tridhjetë e tetë mijë Lekë në muaj. Nuk ishte pasuri, por as lëmoshë. Vetëm se rroga ime nuk më përkiste mua. Çdo muaj, njëzet e tre mijë Lekë ia transferoja bankës për kreditë e tij. Dy kredi që Krenar Prifti i kishte marrë në emrin e vet: njërën për një varkë, tjetrën për motorin e saj. Se përse duhej t’i shlyeja unë, këtë askush nuk e shpjegonte.
Si arriti puna deri aty? Si gjithmonë: pak nga pak. Në fillim më kërkoi t’i mbuloja vetëm një këst, “muajin tjetër do t’i kthej”, më tha. Nuk i ktheu. Pastaj kërkoi sërish. Dhe përsëri. Më vonë thjesht ndaloi së paguari. Banka nisi të më telefononte mua, sepse isha shënuar si person kontakti. U tremba dhe pagova. Kështu vazhdoi për nëntëdhjetë e gjashtë muaj rresht.
Atë mbrëmje ai u kthye nga garazhi me një kuti të gjatë, të mbështjellë me paketim të ndritshëm dhe hieroglife.
— Çfarë është kjo? — e pyeta.
— Shkop peshkimi, — tha ai dhe e përkëdheli kutinë me të dyja duart, me kujdes, si të përkëdhelte një mace. — Karboni. Japonez. Tridhjetë e tetë mijë Lekë. Por kjo është për vite të tëra! Investim.
Tridhjetë e tetë mijë. Rroga ime e plotë mujore. Ndërsa për gjithë jetesën time ai më linte dhjetë.
Unë qëndroja pranë sobës dhe përzieja supën me qafa pule, sepse kofshët nuk i përballonte buxheti. Luga gërvishtte fundin e tenxheres. Në mendje bëja llogari. Zakon profesionist: ekonomistja numëron kudo e kurdo, edhe kur askush s’ia kërkon.
Tridhjetë e tetë mijë për shkopin e peshkimit. Njëzet e tre mijë për kredinë. Dhjetë mijë për mua. Rroga e tij ishte tetëdhjetë e pesë mijë Lekë. Ku shkonin katërmbëdhjetë mijët e tjera? Në karburant për makinën e madhe. Në banjë me shokët të premteve. Në arka birre. Në jetën e tij të veçantë, të rehatshme, të pajisur mirë.
Jeta ime, ndërkohë, vlerësohej me dhjetë mijë Lekë në muaj. Më lirë se një rrotë e vetme për kallamin e tij të peshkimit.
Atë natë nuk më zuri gjumi. Rrija shtrirë dhe dëgjoja gërhitjen e tij. Pastaj u ngrita pa zhurmë, shkova në kuzhinë dhe nxora nga sirtari i thellë një fletore të vjetër, jeshile, me katrore, që më kishte mbetur që nga kurset e kontabilitetit. Hapa faqen e parë dhe shkrova: “Janar 2026. Pagesë kredie e K. — 23 000 Lekë. Nga rroga ime.”
Vetëm e shënova. Nuk mora asnjë vendim. Thjesht e fiksova në letër.
Të nesërmen në mëngjes, për herë të parë pas nëntëdhjetë e gjashtë muajsh, nuk ia kalova paratë bankës.
Aplikacioni ishte hapur. Shuma ishte vendosur. Gishti më qëndroi pezull mbi butonin “Konfirmo”. E pashë ekranin për rreth pesëmbëdhjetë sekonda. Pastaj e mbylla aplikacionin, futa telefonin në xhep dhe dola për në punë.
Tri ditë më vonë, në telefonin e tij erdhi një mesazh. Ai ishte në dush, kurse telefoni kishte mbetur mbi tavolinën e kuzhinës, pranë filxhanit tim. Ekrani u ndez: “I nderuar klient, në kontratën tuaj të kredisë është regjistruar detyrim i papaguar…”
E lexova dhe ktheva fytyrën nga dritarja. Ai doli nga banja i lagur, i mbështjellë me peshqir, rrëmbeu telefonin dhe i kaloi rreshtat me sy. U vrenjt pak. Nuk tha asgjë. Me sa duket, vendosi se ishte ndonjë gabim teknik.
Kaloi edhe një javë tjetër. Një javë krejt e zakonshme. Mëngjese, punë, darka. Ai blinte për vete peshk të tymosur, katërqind e njëzet Lekë copa. Unë ziejsha hikërror me qepë. Uleshim pranë njëri-tjetrit, në të njëjtën tavolinë. Ai pastronte peshkun, i hiqte lëkurën e artë, dhe aroma përhapej në gjithë kuzhinën. Në pjatën time kishte vetëm hikërror. Pa gjalpë, sepse gjalpi ishte shtrenjtuar, ndërsa dhjetë mijë Lekë nuk zgjateshin pafund.
Pastaj ndodhi historia me shampon.
Bleva një shampo për dyqind e tetëdhjetë Lekë. E zakonshme, nga farmacia. Jo e huaj, jo luksoze, thjesht ajo që nuk ma digjte lëkurën e kokës dhe nuk më mbulonte shpatullat me zbokth. Të lirat i kisha provuar: tri marka të ndryshme. Nga secila më kruhej koka aq keq, sa më vinte ta çaja lëkurën me thonj.
Krenar Prifti e gjeti faturën në një qese marketi. Jo në portofol — në qese. Ai i kontrollonte qeset e mia. Kishte tetë vjet që i kontrollonte.
— Dyqind e tetëdhjetë Lekë për shampo? — e mbante faturën me dy gishta, sikur të ishte diçka që qelbej. — A je në vete? Ka edhe për nëntëdhjetë. Në dyqanin e lirë janë plot raftet.
— Ajo më irriton lëkurën. Ta kam shpjeguar.
— Budallallëqe. Do mësohesh. Të gjithë mësohen.