Pa thënë asnjë fjalë, shkova te sirtari ku mbaja faturat dhe kuponët e vjetër. Gishtat më gjetën menjëherë letrën që kërkoja. E nxora dhe e vendosa pranë faturës së shampos, aty, mbi tavolinë.
Katër mijë e njëqind Lekë. Karburant. Serbator plot.
— Ç’është kjo? — pyeti Krenar Prifti, duke e parë me vetulla të mbledhura.
— Fatura e naftës. E jotja. E pardjeshmja.
— Po pastaj? Unë shkoj në punë me makinë!
— Puna jote është shtatë kilometra larg. Me një serbator plot bëhen mbi gjashtëqind kilometra. Të del për tri javë. Kurse ti furnizohesh çdo javë. Katër herë në muaj. Domethënë, nuk shkon vetëm në punë. Shkon edhe diku tjetër: te liqeni, te Erion Jakupi, për peshkim. Katër mijë e njëqind herë katër bëjnë gjashtëmbëdhjetë mijë e katërqind Lekë në muaj. Vetëm për karburant. Ndërsa unë nuk paskam të drejtë të blej shampo për dyqind e tetëdhjetë Lekë.
Fytyra iu ndez. Jo nga turpi. Turpi te Krenari dukej ndryshe: atëherë ulte sytë, kruante mjekrën, shmangej. Tani më ngulte vështrimin drejt e në sy, ndërsa skuqja i ngjitej nga qafa në ballë, e trashë, e errët, gati vjollcë. Një damar në tëmth nisi t’i pulsonte.
— Unë i fitoj ato para! — zëri iu ngrit menjëherë. — Kam të drejtë t’i shpenzoj!
— Ti merr tetëdhjetë e pesë mijë Lekë. Unë marr tridhjetë e tetë mijë. Nga rroga ime, njëzet e tre mijë shkojnë për kredinë tënde. Më mbeten pesëmbëdhjetë. Ti më jep dhjetë mijë “për familjen”. Pesë mijë i lë mënjanë për ilaçet e mamit. Për veten time nuk mbetet asgjë. Zero. Zero Lekë, Krenar. Për tetë vjet me radhë.
Ai doli duke përplasur derën aq fort, sa nga rafti i korridorit ra një kornizë fotografie. Xhami u ça, por nuk u bë copash. Ishte fotografia jonë e dasmës. Viti nëntëdhjetë e tetë. Unë njëzet e katër vjeçe, ai njëzet e gjashtë. Të dy qeshnim. Ende nuk dinim asgjë.
E mora kornizën nga dyshemeja dhe e vendosa sërish në vend. Çarja e xhamit kalonte fiks mes nesh: ai në të majtë, unë në të djathtë.
U ktheva në kuzhinë. Hapa fletoren e gjelbër.
“Shkurt. Shampo — 280 Lekë. Karburant K. — 4 100 Lekë. Diferenca: katërmbëdhjetë herë e gjysmë. Sherri — për 280 Lekët e mia.”
E shtrëngoja stilolapsin aq fort, sa nyjat e gishtave m’u zbardhën. Megjithatë, shkrimi doli i drejtë, i rregullt. Tridhjetë vjet punë të mësojnë ta mbash dorën të qetë edhe kur të dridhet zemra.
Në mbrëmje më telefonoi vajza. Elvana Sala jetonte në Elbasan dhe punonte si dizajnere interierësh. Ishte njëzet e gjashtë vjeçe, banonte me qira dhe e nxirrte vetë bukën.
— Mami, pse je kaq e heshtur?
— Jam lodhur, zemër. Sot pata shumë punë.
— Është prapë babi? Për lekët?
Rregullova syzet mbi hundë. Xhamat ishin të pastër, por zakoni më kishte mbetur në gishta: sa herë bëhesha nervoze, i shtyja pak më lart.
— Jo, jo. Çdo gjë është në rregull.
— Mami. Unë të dëgjoj.
Ajo gjithmonë më dëgjonte. Që kur ishte nxënëse e kuptonte se nëna e saj i priste vetë flokët mbi lavaman, ndërsa i ati sillte çdo dy javë nga një kuti të re me karrema peshkimi.
— Flasim më vonë, — i thashë dhe e mbylla telefonin.
Të premteve, Krenar Prifti nuk hiqte dorë kurrë nga banja me shokët. Ishin katër burra: ai, Erion Jakupi, Nexhat Prendi dhe Ilir Sinani. Avull, mish në hell, birrë, muhabet për peshkun, motorët dhe pajisjet.
Një herë në dy a tre muaj, grupi mblidhej te ne. Në oborr, te pavijoni. Mishi piqej në skarë, kastravecët vinin nga kopshti. Kishim edhe vaskën prej druri kedri për t’u zhytur pas avullit — gjashtëdhjetë mijë Lekë, e vendosur tre vjet më parë. Edhe ajo me kredi. Edhe atë e paguaja unë.
Mishin për shishqebap e blinte vetë Krenari. Për këtë nuk kursente: tre kilogramë qafë derri, një kilogram e gjysmë mish viçi. Marinadë, salca, pite. Pesë a gjashtë mijë Lekë i iknin për një darkë të vetme. Kurse unë nxirrja pjatat me prerje, bukën, zarzavatet. Jo sepse kisha qejf. Në mëngjes më kishte urdhëruar: “Rregulloje tavolinën siç duhet. S’dua të turpërohem para burrave.”
Të turpërohej. Para burrave. Ndërsa para gruas që jetonte me dhjetë mijë Lekë në muaj, gjithçka qenka në rregull.
Vendosa pjatat mbi tavolinë. Nexhat Prendi, i rëndë në trup dhe i kursyer në fjalë, më bëri një lëvizje koke. Erion Jakupi, më i riu i shoqërisë, tha me zë të pasigurt: “Faleminderit, teta Marsela.” Ilir Sinani mbushi gotën me birrë dhe nuk foli.
Krenari përtypte mishin i shtrirë rehat në karrige. I ngopur, i qetë, si njeri që s’i mungon asgjë. Kishte zbërthyer kopsën e sipërme të këmishës. Në kyçin e dorës i shkëlqente ora e rëndë “Casio” — njëzet e dy mijë Lekë. Dhuratë që ia kishte bërë vetes për ditëlindjen e fundit. Po të llogaritej se nga xhepi i kujt kishte dalë, dhurata i kishte rënë të ishte nga unë.
— E dini ju sa nikoqire e kam unë gruan? — tha ai, duke tundur pirunin në ajër drejt shtëpisë, sikur unë të ndodhesha pas murit. Në fakt, isha tre metra larg, me tabaka bosh në duar. — Dhjetë mijë Lekë në muaj dhe ia del. S’ankohet, rregullohet. Të kishin të gjithë burra gra të tilla!
Erion Jakupi lëshoi një të qeshur të pasigurt. Nexhat Prendi uli sytë te pjata. Ilir Sinani piu një gllënjkë birrë, duke parë diku anash.
— Jo, seriozisht, — Krenari nuk ndalej. — Unë i shpjegoj: duhet të jetosh sipas mundësive. Ekonomia është si peshkimi, duhet të dish të presësh. Kurse kjo më vjen me shampo gati treqind Lekë. Dorëshpuar!
Qeshi. I vetëm. Të tjerët heshtën.
Unë mbeta në këmbë me tabakanë në duar. Këmbët m’u rënduan, sikur dikush të më kishte hedhur plumb në këpucë. Gryka m’u mbyll. Tetë vjet i kisha kapërdirë këto. Nëntëdhjetë e gjashtë herë kisha marrë paratë për ushqimet e shtëpisë dhe kisha thënë “faleminderit”.
Tabakanë e lashë në buzë të tavolinës, ngadalë dhe me kujdes.