— Krenar, — e thashë pa e ngritur zërin, por të katërt u ngrinë në vend. — Meqë po i bën llogaritë para të gjithëve, atëherë le t’i bëj edhe unë. Sa ke harxhuar për pajisjet e peshkimit vetëm vitin e fundit?
Ai ndaloi së përtypuri. Copa e mishit në pirun i mbeti pezull, gjysmë rruge drejt gojës.
— Po kjo tani ç’është…
— Njëqind e dyzet e dy mijë Lekë. Shufra e peshkimit — tridhjetë e tetë mijë. Bobina — njëzet e shtatë. Fije, karrema artificialë, lugëza, gjëra të vogla — njëzet e tre mijë brenda vitit. Pastaj karburanti për vajtjet në peshkim. Nëntë dalje gjatë sezonit. Edhe gjashtëdhjetë e katër mijë të tjera për rrugë e naftë.
Flisja qetë, pa dridhje. Si në mbledhjen e mëngjesit në punë, kur lexoj shpenzimet sipas zërave.
— Në total, dyqind e gjashtë mijë Lekë për hobi në një vit. Kurse mua, po gjatë atij viti, më dhe njëqind e njëzet mijë. Për ushqime, ilaçe, detergjentë. Për gjithçka. Për kallamat e tu shpenzove pothuaj dyfishin e asaj që dhe për gruan tënde. Dhe pas kësaj, dorëshpuara jam unë?
Heshtja ra mbi tavolinë si kapak.
Nexhat Prendi e uli gotën ngadalë. Erion Jakupi u kollit shkurt dhe kruajti zverkun. Ilir Sinani kishte ngulur sytë te gardhi me një vëmendje të tillë, sikur po e shihte për herë të parë në jetë.
— Ç’po bën kështu para njerëzve? — Krenar Prifti foli nëpër dhëmbë. Nofullat i lëviznin nën lëkurë si gurë të fortë. — Je në terezi?
— Po ti? Para njerëzve më quajte dorëshpuar. Ajo të dukej normale?
Ai u ngrit. Ngadalë. E shtyu karrigen mbrapa dhe këmba e saj gërvishti pllakat. Hyri në shtëpi. Derën e mbylli pa zhurmë, fort, ngjeshur. Nuk e përplasi. Dhe pikërisht kjo ishte më e keqja. Kur Krenari e mbyllte derën qetë, do të thoshte heshtje. Tri ditë, një javë, aq sa t’i tekej. Dënim me heshtje.
Burrat nisën të shpërndaheshin pas rreth një çerek ore. Erioni mërmëriti një “mirupafshim” dhe iku i pari. Iliri bëri vetëm një shenjë me kokë dhe doli edhe ai. Nexhat Prendi mbeti pak te porta. Qëndroi, u mat, lëvizi nga njëra këmbë te tjetra. Pastaj, pa thënë asnjë fjalë, më zgjati dorën. Ia shtrëngova. Pëllëmba e tij ishte e ngrohtë, e ashpër, e fortë.
Nuk tha gjë. Dhe s’kishte nevojë të thoshte.
U ktheva në belveder. Mblodha pjatat, i vendosa në legen, nxora mbeturinat. Mbrëmja ishte e ngrohtë, mbante erë qymyri të shuar dhe kopër nga parcela. Te fqinjët dëgjohej radioja, diçka e ulët, pa fjalë. Një mbrëmje krejt e zakonshme vere.
Kurse brenda meje ishte bërë aq qetë, sikur dikush të kishte fikur atë gumëzhimën që nuk kishte pushuar për tetë vjet.
U ula në stolin e belvederit. Vetëm. I vura duart mbi gjunjë. Prisja të më dridheshin. Nuk u drodhën. Qëndronin aty, të qeta. Duar të lodhura, të thata — duar llogaritareshe. Të mësuara të mbanin stilolapsin dhe të numëronin. Ja, më në fund kishin numëruar deri në fund.
Heshtja zgjati dy javë. Krenar Prifti lëvizte nëpër apartament si një fqinj i huaj në një shtëpi të përbashkët. Hante mëngjes kur unë isha gati për të dalë në punë. Darkonte në garazh — kishte çuar atje një ibrik elektrik dhe mikrovalën. Komunikimi ynë u tkurr në copa letre të ngjitura në frigorifer me magnetin ku shkruhej “Peshkatarit më të mirë”: “Telefono administratën për matësin”, “Po mbaron detergjenti”.
Unë i përgjigjesha në të njëjtat letra: “Telefonova, vijnë të mërkurën”, “Detergjenti 340 Lekë. Nga cilat dhjetë mijë t’i marr?”
Letrën e fundit ai e bëri shuk dhe e hodhi në kosh. Detergjentin e bleu vetë. Për herë të parë pas tetë vitesh.
Ndërsa unë, çdo mbrëmje, hapja fletoren. Kolonat zgjateshin. Shpenzimet e tij në të majtë — shifra të mëdha, kolonë e gjerë. Të miat në të djathtë — shuma të vogla, si një përrua i hollë. Dy botë. Pranë njëra-tjetrës, por jo bashkë.
Përfundimin e shkrova në faqen e fundit. E rrethova me stilolaps të kuq, me kornizë të dyfishtë.
Gjatë tetë viteve, për kreditë e tij kisha transferuar një milion e shtatëqind e gjashtëdhjetë mijë Lekë. Katër vite rrogë e imja. Të hedhura për varkën e tij, për motorin dhe për atë vaskën e madhe ku ai avullohej me shokët.
Kurse ai, në po ato tetë vite, më kishte dhënë nëntëqind e gjashtëdhjetë mijë. Dhjetë mijë shumëzuar me nëntëdhjetë e gjashtë. Për jetesë, për ushqim, për gjithçka.
Unë kisha paguar për të gati dy herë më shumë sesa ai më kishte dhënë mua për të mbijetuar.
Dhe atëherë bëra atë drejt së cilës kisha ecur prej tre muajsh. Ndoshta prej të tetë viteve.
Ndalova së paguari kreditë e tij. Të dyja. Krejtësisht.
Hapa aplikacionin e bankës. Shuma qëndronte aty, si gjithmonë — njëzet e tre mijë. Gishti më mbeti pezull mbi ekran. Shtypa “Anulo”. Fshiva pagesën automatike. Mbylla aplikacionin.
Javën e parë nuk ndodhi asgjë. Javën e dytë i erdhi një mesazh — e fshiu pa e hapur. Javën e tretë e morën në telefon. E refuzoi thirrjen, duke menduar se ishte reklamë. Javën e katërt telefonuan prapë. Pastaj edhe një herë. Dhe përsëri.
Ajo telefonatë e gjeti në korridor. Unë isha në kuzhinë dhe po qëroja patate. Thika rrëshqiste mbi lëkurë me shirita të rregullt. Mes nesh ishte muri, por çdo fjalë më mbërrinte qartë.
— Po, ju dëgjoj. Çfarë detyrimi? Pesëdhjetë e katër mijë? Kjo është gabim. Gruaja paguan… Domethënë… Jo, prisni pak…
Pasoi një heshtje e gjatë. E dëgjova si uli dorën ngadalë bashkë me telefonin.
Pastaj hyri në kuzhinë. Fytyrën e kishte të zbardhur krejt.