— Elvanë, e provova pak lëngun që ke bërë… Prapë ujë i shpëlarë! Po kursen kripën, apo po më kursen mua?
Çelësat ranë me një kërcitje mbi vazën e qelqtë, aq fort sa kapaku i tenxheres u drodh pranë bërrylit të Elvana Qafokut. Ajo po hiqte shkumën nga supa; mbi lugë lëkundej një rreth i hollë yndyre. Në kuzhinë vinte erë kopër, mish pule dhe qepë pak të djegur.
Ilir Prifti kishte mbetur në korridor me xhaketë ende veshur dhe fliste me atë zë që nuk përdoret me gruan, por me një kamarier që të ka sjellë porosinë gabim.
— Nëna ime, me një copë kurrizi, bënte një lëng aq të mirë sa fqinjët trokisnin me lugë. Te ti del ujë me ujë.
Elvana fshiu gishtat në përparëse. Ishte e vjetër; lulet blu pothuajse ishin zbardhur krejt.
— Ulu në tavolinë. Do të ftohet.
Kështu kishin kaluar tridhjetë vjet. Ulu. Mos bëj zhurmë. Ha. Ta ngroh prapë. Tani i hedh kripë. Nesër do ta bëj ndryshe. Në fillim i thua vetes: njeriu ka natyrë të ashpër. Pastaj e kupton se nuk është më natyrë. Është ves. Vesi për të ngritur zërin.
Luga në tenxhere
Ilir Prifti hyri në kuzhinë, u ul rëndë dhe hoqi kapelen. Stoli kërciti poshtë tij. Ai ulej gjithmonë sikur po hynte në zyrë, jo në atë kuzhinë ku mushamaja, nga anët, ishte zbardhur prej viteve.
— Ku është buka?
— Në qese, djathtas.
— Jo kjo. E zeza.
— Buka e zezë mbaroi që në mëngjes.
Ai as nuk e ngriti kokën.
— Dhe nuk të shkoi mendja ta blije?
Elvana i vendosi përpara pjatën. Të bardhë, me një vijë të hollë të artë në buzë. Ishte nga servisi i dikurshëm; prej tij kishin mbetur vetëm tri pjata dhe një sheqeriere me cep të ciflosur, por ajo prapë nxirrte pikërisht ato.
Iliri mori një lugë, bëri një rrudhë të vetme te rrëza e hundës dhe e shtyu pjatën tutje.
— Ja, këtë po them. Çorbë pa shpirt. As shije, as ngjyrë. Me çfarë e ke zier, me mendime?
I pëlqenin shumë këto shaka. Qeshte vetë i pari. Dhe nëse Elvana heshtte, madje fyhej:
— Nuk jam i huaj, që të rrish përballë me fytyrë të thartë.
Elvana u ul. Nuk preku gjë me dorë. Vështronte një thërrime buke mbi mushama. Jashtë u përplas dera e një makine; në shkallë dikush goditi kovën. Një mbrëmje si gjithë të tjerat.
Vetëm se këtë herë, në gjoks, therja qe më e mprehtë.
— Të paktën një herë, Elvanë, bëj diçka si njerëzit. Burri vjen nga puna dhe duhet ta presë një darkë normale, jo kjo keqkuptim. Edhe këmishën blu prapë e ke hekurosur keq. Jakës i ka mbetur palë. Dhe supa…
Ai e rrotulloi lugën në pjatë.
— Prapë ujë i shpëlarë.
Kjo fjali ra mbi tavolinë si një leckë e lagur.
Papritur Elvana kujtoi të mërkurën e kaluar. Edhe të mërkurën para saj. Kujtoi janarin, kur ai ishte shtrembëruar nga qoftet. Kujtoi verën e shkuar, kur përpara Mimoza Imerit të pallatit kishte thënë: “Kastravecët e Elvanës janë sikur i ka futur në turshi me pikëllim.” Atëherë Mimoza kishte qeshur me siklet, ndërsa Elvana, më pas, kishte kaluar gjysmën e natës duke kthyer kavanozët nga njëra anë në tjetrën.
Iliri ndërkohë hante bukë me mustardë.
— Për nesër më bëj një kuti me drekë. Dhe të jetë tamam. Me mish. Jo nga ato dietat e tua për harabela. Më dëgjon?
Ajo e dëgjonte. Madje shumë qartë.
Po të ngrihej tani për kripën, nesër do të ishte këmisha. Pasnesër dyshemeja. Pastaj zëri i saj, ecja e saj, mosha e saj, gjithçka me radhë. Nuk ishte supa ajo që i pengonte.
Qesja e kuqe
Dera e dollapit mbi sobë u hap me zor. Ilir Prifti as që hodhi sytë. Mendoi se ajo po merrte kriporen. Elvana preku me gishta një qese letre me piper. Ishte e kuqe, e ngrohtë nga avulli i kuzhinës dhe e grisur pak anash.
Nga tryeza, Ilir Prifti vetëm nisi ta paralajmëronte të mos e tepronte.