— Veç mos e tepro, se ti s’e njeh masën, — murmuriti Ilir Prifti nga tryeza. — Edhe bukën ma sill.
Elvana Qafoku u kthye ngadalë. U ndal pranë tavolinës dhe, me një kujdes të çuditshëm, e zbrazi qesen nga cepi drejt e në pjatën e tij. Pluhuri i kuq ra mbi supë si një ishull i rregullt, pastaj nisi të shpërndahej në lëng, u përdrodh nëpër yndyrë dhe e ngjyrosi gjithçka si një perëndim i sëmurë.
Ilir Prifti nuk e ngriti menjëherë kokën. Në fillim pa dorën e saj. Pastaj pjatën.
— Çfarë po bën?
Elvana e vendosi qesen bosh mbi tavolinë. E sheshoi me majën e gishtit, sikur po ndreqte një letër të rëndësishme.
— Ha, Ilirush, kujdes mos bëhesh pis.
Ai u tërhoq mbrapsht, sikur ta kishin goditur.
— Të iku mendja?!
— Ti vetë the që është për t’u hedhur. Unë vetëm e përmirësova.
Iliri u ngrit aq vrullshëm, sa stoli u përplas pas frigoriferit. Në derën e tij u drodh një suvenir i vjetër me pamje deti.
— Po kujt i duhesh ti, moj histerike plakë? Prish ushqimin, bën të zgjuarën! Unë gjithë ditën këputem në punë, vij në shtëpi dhe më pret ky teatër!
Zëri i tij u ngrit, i rëndë dhe shtypës, ashtu siç i pëlqente ta përdorte. Zakonisht, përpara këtij toni, Elvana mblidhej në vetvete. Sytë i ngulte në tavolinë, ndërsa zëri i humbiste diku në hundë.
Por këtë herë jo.
Ajo zgjidhi përparësen, e vari në shpinoren e karriges dhe doli në korridor.
— Ku po shkon? Unë po të flas!
— Po të dëgjoj.
Në qilar, në raftin e sipërm, qëndronte çanta e tij sportive. E zezë, me zinxhirin të ngrënë vende-vende. Me atë çantë Iliri shkonte në banjë, ose te e ëma në bahçe, sa herë ajo niste telefonatat e ankesat: njëherë çezma pikonte, njëherë kishte mbaruar sheqeri. Elvana e zbriti çantën, e hodhi përdhe dhe hapi dollapin.
Të brendshme. Çorape. Një triko. Dosja me lejen e hyrjes.
Le të ishte.
Ilir Prifti doli pas saj në korridor, ende pa e besuar atë që po shihte.
— Ç’është kjo? Shfaqje po jep?
Elvana mori telefonin, hapi aplikacionin e taksisë dhe, pa e parë fare, dha adresën e vjehrrës. E dinte përmendësh. Tridhjetë vjet mjaftojnë për ta mësuar.
— Anuloje menjëherë.
— Jo.
— Po më nxjerr nga shtëpia?
Kjo e preku. Jo piperi, jo çanta. Fjala “nxjerr”.
Elvana ngriti sytë.
— Nga shtëpia ime. Për te shtëpia e mamasë sate. Atje do të hash me bollëk.
Banesa ishte e saj. E kishte pasur i ati, pastaj ia kishte kaluar Elvanës me akt dhurimi. Iliri atëherë vetëm kishte ngritur supet: “E jotja qenka, e jotja le të jetë, ç’më duhet mua.” Por të jetonte aty, kjo i pëlqente shumë.
Në mur, pranë derës, varej mbajtësja prej druri e çelësave. Një zakon i përbashkët: çelësat aty, çipi i portës aty. Elvana hoqi nga grepi tufën e tij dhe e futi në xhepin e trikos.
Ai e pa.
Dhe iu pre fjala.
Atëherë e kuptoi.
Çanta te pragu
— Je krejt në vete apo jo? Është natë. Unë s’kam ndërmend të shkoj gjëkundi.
— Do të shkosh.
— Po sikur të mos shkoj?
— Atëherë do të dal unë dhe do ta mbyll derën me çelës. Ti pastaj shpjegoju fqinjëve pse bërtet në një banesë që s’është e jotja.
Ai bëri edhe një përpjekje.
— U prek zonja. Pa shiko pak. I kritikova supën. Burri sjell para në shtëpi, kurse ajo bën numra cirku.
Elvana mbylli zinxhirin e çantës.
— Paratë nuk të japin të drejtë të sillesh si i paedukatë në tryezën time.
— Në tryezën tënde?!
— Në timen.
Telefoni lëshoi një tingull të shkurtër. Makina kishte mbërritur.
Iliri nisi të sillej sa nga kuzhina, sa nga dera. U kthye prapë dhe i drejtoi gishtin.
— Nesër do të zvarritesh vetë. Do të thuash: Ilir, kthehu. Kush do ta rregullojë çezmën? Kush do t’i paguajë ushqimet? Kush do ta mbulojë shtëpinë?
— Dritat e ujin i nxjerr me qepje. S’është hera e parë. Kurse çezmën ma rregullon Saimir Prendi i katit të pestë për një kavanoz reçel.
Ai madje mbeti me gojën hapur.